• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Fushan Fayuan



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Fengxue Yanzhao (chiń. 風穴延沼; ur. 896, zm. 973) (kor. P’unghyǒl Yǒnjo ( ); jap. Fuketsu Enshō ( ); wiet. Phong Huyệt Diên Chiểu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji.

    Fushan Fayuan (ur. 991, zm. 1067; chiń. 浮山法遠, pinyin Fúshān Fǎyuǎn; kor. 부산법원 Pusan Pŏpwŏn; jap. Fuzan Hōen; wiet. Phù Sơn Pháp Viễn) – chiński mistrz chan szkoły linji. Uratował szkołę caodong przed zniknięciem.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Fushan Fayuan, znany także jako Yuanjian, pochodził z Dengzhou w dzisiejszej prowincji Henan.

    Jako młody chłopiec opuścił dom i został nowicjuszem w klasztorze prowadzonym przez Sanjiao Songa.

    Xinghua Cunjiang (興化存獎; ur. 830–924; kor. Hŭnghwa Chonjang, jap. Kōke Zonshō, wiet. Hưng Hoá Tồn Tưởng) – chiński mistrz chan szkoły linji.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

    Później w towarzystwie przyszłego mistrza chan Tianyiego Yihuaia odbywał wędrówki od klasztoru do klasztoru. Dotarli m.in. do mistrza chan Shexiana Guixinga, który miał opinię niezwykle surowego, wywołującego strach u mnichów. Było to w połowie niezwykle srogiej zimy. Guishan oblał ich zimną wodą i stosował dalsze szykany. Wreszcie Tianyi powiedział My dwaj przebyliśmy tysiąc mil tylko po to, aby studiować u ciebie; jak moglibyśmy odejść tylko po jednym wiaderku wody wylanej na nas? Nawet jak pobijesz nas na śmierć, nie odejdziemy. Guixing wybuchnął śmiechem i przyjął ich do klasztoru. Później Fushan ukradł klasztorną mąkę i przyrządził z niej jedzenie. Po 30 uderzeniach został wyrzucony z klasztoru. Jednak przebywał w pobliżu w końcu jego determinacja spowodowała, że mistrz przyjął go do klasztoru. Ostatecznie został uczniem a potem spadkobiercą Dharmy tego mistrza.

    Touzi Yiqing (投子義青; ur. 1032, zm. 1083; kor. T’uja Ŭich’ŏn; jap. Tōsu Gisei; wiet. Đầu Tử Nghĩa Thanh) – chiński mistrz chan szkoły caodong, uczeń mistrza chan Fushana Fayuana.Fenyang Shanzhao (汾陽善昭; ur. 947, zm. 1024; (kor. Punyang Sǒnjo ( ); jap. Funyō Zenshō ( ); wietn. Phần Dương Thiện Chiêu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji. Znany także jako Taizi Shanzhao oraz Fenyang Wude.

    Oświecenie osiągnął, gdy usłyszał mnicha pytającego o słynne huatou mistrza Zhaozhou Congshena "cyprys na dziedzińcu". Praktykował także u mistrza Fenyanga Shanzhao (9471024) (brata dharmicznego Shexiana) i także otrzymał od niego przekaz Dharmy. Jednak tradycyjnie uważany jest za spadkobiercę mistrza Shexiana.

    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.Zhaozhou Congshen (趙州從諗) (ur. 778, zm. 897) (kor. Choju Chongsim (조주종심); jap. Jōshū Jūshin (趙州従シン); wiet. Triệu Châu Tòng Thẩm) – jeden z najbardziej znanych mistrzów zen (właściwie chan) w starożytnych Chinach. Znany z błyskotliwych debat słownych (wenda), za pomocą których pokazywał swoim uczniom zen.

    Według tekstu Chanlin sengbao zhuan (Kronika skarbu sanghi w lasach chan) Fayuan odwiedził mistrza szkoły caodong Dayanga Jingxuana w okresie pomiędzy 1017 a 1022 r. Obaj mistrzowie natychmiast zaprzyjaźnili. Mistrz Jingxuan powiedział Jestem już stary i po mnie już nikt nie pozostanie w tradycji caodong! Następnie pokazał Fushanowi szatę i buty, które miały być symbolem przekazu Dharmy. Fushan zaproponował, że on może znaleźć odpowiedniego ucznia i przekazać mu nauki szkoły caodong i następnie Dharmę. Jingxuan zgodził się i zmarł w 1027 r.

    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Tym uczniem został Touzi Yiqing (1032-1083). Nie wiadomo dokładnie, kiedy został uczniem mistrza Fushana, ale sądząc z jego wieku, stało się to raczej po 1050 r. Mistrz przekazał Yiqingowi tradycyjne nauki cadong razem z systemem "pięciu rang". Pewnego razu mnich spytał mistrza Kim jest Budda? Fushan odparł Więksi są jak starsi bracia. Mniejsi są jak młodsi bracia. Kiedyś mistrz wszedł do sali i zwrócił się do mnichów Nie będę już więcej mówić o przeszłości i teraźniejszości. Właśnie wykładam sprawę przed wami tak, abyście ją zrozumieli. Jakiś mnich spytał Co to za sprawa teraz przed nami? Fushan powiedział Nozdrza. Ten sam mnich spytał A co jest wyższą sprawą? Fushan powiedział Źrenica oka.

    Pod koniec swojego życia mistrz odszedł do Hui Shengyan. Tam wyjaśniał najgłębsze zasady buddów i przodków. Pewnego dnia nauczał o "dziewięciu naukach". Wymienił każdą z nich mówiąc Nauka prawdziwego oka Dharmy Buddy, nauka skarbu Dharmy Buddy, nauka o przenikaniu zasady, nauka o przenikaniu rzeczy, nauka o przeciwieństwie zasady i rzeczy, nauka o wznoszącej się drodze [ bodhisattwy ], nauka o zjednoczeniu z cudownym czasem, nauka o złotej igle i dwóch zamkach [pójściu poza opozycję zasady i rzeczy], i nauka o natychmiastowości rzeczywistości.

    Nanyuan Huiyong (南院慧顒; ur. 860, zm. 950; kor. Namwǒn Hye(?), jap. Nan’in Egyō, wiet. Nam Viện Huệ Ngung) – chiński mistrz chan szkoły linji. Znany także jako Baoying Huiyong (寶應慧顒).Linji Yixuan (chiń. 臨濟義玄, pinyin: Línjì Yìxuán, Wade-Giles Lin-chi I-hsüan; ur. ? – zm. 866) (kor. Imje Ŭihyǒn (임제의현 ) | jap. Rinzai Gigen (リンザイギゲン) | wiet. Lâm Tế Nghĩa Huyền) – założyciel szkoły linji buddyzmu chan, z której wywodzi się m.in. jedna z największych szkół japońskich zen – rinzai.

    Mnisi powtórzyli tych "dziewięć nauk" za mistrzem.

    Następnie mistrz powiedział Ale doskonała i ostateczna brama Dharmy jest stworzona z dziesięciu rzeczy. Wszyscy recytowaliście właśnie dziewięć nauk, ale jest jeszcze jedna. Czy widzicie ją? Jeśli ją jasno rozumiecie i jeśli jesteście z nią w zażyłości, to zapraszam was, abyście wyszli i przemówili do zgromadzenia, tak abyśmy mogli być świadkami waszego zrozumienia. Jeśli możecie jasno ją wyjaśnić, wtedy potwierdzę, że przeniknęliście dziewięć uprzednich nauk i posiedliście doskonale czyste oko Drogi. Ale jeśli zobaczymy, że nie jesteście naprawdę zażyli z tą nauką, że to, co powiecie nie styka się z tym, co jest wymagane, i że wasze zrozumienie jest tylko oparte na tym, co powiedziałem, będziemy wiedzieli, że to, co macie, to tylko fałszywa Dharma. Czy osiągnęliście ją?"

    Caodongzong (chiń. 曹洞宗 cáodòng zōng ; kor. chodong chong 조동종; jap. sōtō-shū 曹洞宗; wiet. tào dộng tông) – jedna z pięciu głównych szkół chan.Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.

    Mnisi milczeli.

    Mistrz chan Fushan westchnął i zmarł.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Shexian Guixing (bd; chiń.: 葉縣歸省, pinyin Shèxiàn Guīxǐng; kor. 섭현귀성 Sǒphyǒn Kwisǒng; jap. Shōgen Kisei; wiet. Diệp Huyện Qui Tỉnh) – chiński mistrz chan szkoły linji.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Kanhua chan (看話禅; kor. kanhwa sŏn (간화선); jap. kanna zen; wiet. khán thoại thiền) – chan introspekcji gong’anu a ściślej chan introspekcji słów, system praktyki gong’anowej powstały w XII wieku.
    Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.
    Dayang Jingxuan (大陽警玄; ur. 942, zm. 1027) – chiński mistrz chan szkoły caodong, uczeń mistrza chan Liangshana Yuanguana.
    Shoushan Xingnian (首山省念; ur. 926, zm. 993); kor. Susan Sǒngnyǒm; jap. Shūzan Shōnen; wiet. Thủ Sơn Tỉnh Niệm) – chiński mistrz chan szkoły linji. Znany także jako Shoushan Sheng/Xingnian i Baoying Sheng/Xingnian.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.604 sek.