Franciszkanie reformaci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszkanie reformaci, również Bracia Mniejsi Ściślejszej Obserwancji – wewnętrzna frakcja Zakonu Braci Mniejszych.

Rekolekci (Ordo Fratrum Minorum Reccolectorum) − franciszkański ruch odnowy w łonie Zakonu Braci Mniejszych, sięgający początkami 1533 r., który w 1579 r. uzyskał wewnętrzną autonomię. Rekolekci skupiali się wokół klasztorów-pustelni zwanych klasztorami rekolekcyjnymi. Rozwinęli się zwłaszcza we Francji, Anglii, Niderlandach i w krajach niemieckich. Kres ich samodzielności położyła Unia Leoniańska po 1897.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

Wyrosła w XVI w. na fali licznych ruchów odnowy w tym zakonie. Reformaci nigdy nie byli odrębnym zakonem lecz, podobnie jak alkantarzyści i rekolekci, posiadali swoją autonomię i własne statuty, które miały im pomóc w zachowaniu specyficznej duchowości i surowszego stylu życia. Tworzyli także odrębne prowincje. W Polsce wykształciły się cztery prowincje reformackie: prowincja małopolska Matki Bożej Anielskiej, prowincja wielkopolska świętego Antoniego, prowincja ruska Matki Bożej Bolesnej i prowincja pruska Wniebowzięcia NMP. Reformaci obecni byli także na Śląsku - reformacka prowincja św. Jadwigi na Śląsku. Pozostawali jednak cały czas pod zwierzchnictwem tego samego generała co reszta obserwantów. Papież Leon XIII 4 października 1897 konstytucją apostolską "Felicitate quadam" zniósł wszystkie odrębności w Zakonie Braci Mniejszych. Odtąd cały zakon posiada jednolite ustawodawstwo. Obecnie w Polsce już tylko sporadycznie używa się nazwy − reformaci.

Prowincje franciszkanów-reformatów w I Rzeczypospolitej − jednostki zakonu franciszkańskiego obediencji reformackiej istniejące na ziemiach polskich przed rozbiorami.Leon XIII (łac. Leo XIII, właśc. Gioacchino Vincenzo Raphaelo Luigi Pecci; ur. 2 marca 1810 w Carpineto, zm. 20 lipca 1903 w Watykanie) – papież w okresie od 20 lutego 1878 do 20 lipca 1903.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Reformaci - WIEM (encyklopedia)
  • Z dziejów zakonu franciszkańskiego. klasztor.wschowa.net.pl. [dostęp 2011-08-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-12)].
  • Reformacka prowincja św. Jadwigi na Śląsku − Prowincja zakonu Franciszkanów-reformatów, istniejąca w latach 1754-1810. Jej geneza sięga jednak 1525 r. kiedy to w ramach czeskiej prowincji obserwantów powstała kustodia śląska. W 1660 r. wraz z całą prowincją czeską stała się reformacka. W prowincję została przekształcona po włączeniu Śląska do Prus na żądanie władz państwowych z śląskich klasztorów czeskiej prowincji św Wacława. Niektóre klasztory, jak na przykład Cieszyn, uległy wcześniejszej likwidacji. Skasowana przez rząd pruski w 1810 r. prowincja, posiadała ostatecznie 10 klasztorów: Głogów, Głubczyce, Jawor, Kłodzko (przy Kościele św. Jerzego), Legnica, Namysłów, Nysa, Racibórz, Wrocław, Złotoryja.Zakon, łac. ordo – organizacja, której członkowie oddają się w sposób szczególny wypełnianiu zasad danej religii. Członkowie zakonu (mężczyźni – mnisi, zakonnicy, bracia; kobiety – zakonnice, mniszki, siostry) zwykle nie są postrzegani ani jako świeccy, ani jako członkowie kleru, choć np. w Kościele katolickim możliwe jest łączenie członkostwa w zakonie ze święceniami kapłańskimi (osobie takiej przysługuje tytuł „ojca”).




    Warto wiedzieć że... beta

    Prowincja wielkopolska świętego Antoniego – prowincja zakonu franciszkanów-reformatów utworzona pierwotnie jako kustodia w 1623 r., do rangi prowincji podniesiona w 1639 r. W 1772 r. posiadała 17 klasztorów: Brzeziny koło Łodzi, Chocz, Kalisz, Konin, Lutomiersk, Łabiszyn, Miedniewice, Miejska Górka, Osieczna, Pakość, Poznań, Rawicz, Szamotuły, Szczawin Kościelny, Warszawa, Wieluń, Woźniki. W klasztorach tych przebywało wówczas 389 zakonników - 245 kapłanów, 35 kleryków i 109 braci.
    WIEM (Wielka Interaktywna Encyklopedia Multimedialna) – encyklopedia internetowa, stworzona na podstawie Popularnej Encyklopedii Powszechnej i Multimedialnej Encyklopedii Powszechnej wydawnictwa Fogra, udostępniana od 2000 roku przez portal internetowy Onet.pl. Edycja 9 z 2006 r. zawiera ponad 125 tys. haseł.
    Dyskalceaci (Ordo Fratrum Minorum Discalceatum) względnie alkantarzyści lub alkantaryni − ruch odnowy w łonie Zakonu Braci Mniejszych utrzymujący żywe pragnienie surowszej dyscypliny. Dyskalceaci opierali się na dziele św. Piotra z Alkantary (stąd ich nazwa), który stał się ich przełożonym. Rozwinęli się szczególnie w Hiszpanii, Portugalii i we Włoszech w okresie XVI-XIX w. Próba ich osiedlenia się na ziemiach polskich nie powiodła się. Ostatecznie kres ich istnieniu położyła Unia Leoniańska.
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.

    Reklama