Difluorek radonu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Fluorek radonu)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diluorek radonu, RnF
2
nieorganiczny związek chemiczny fluoru i radonu, prawdopodobnie wykazujący charakter soli.

Jon – atom lub grupa atomów połączonych wiązaniami chemicznymi, która ma niedomiar lub nadmiar elektronów w stosunku do protonów. Obojętne elektrycznie atomy i cząsteczki związków chemicznych posiadają równą liczbę elektronów i protonów, jony zaś są elektrycznie naładowane dodatnio lub ujemnie.Difluorek ksenonu (nazwa Stocka fluorek ksenonu(II)), XeF2 – związek chemiczny ksenonu na II stopniu utlenienia z fluorem.

Powstaje w podczas ogrzewania radonu z fluorem w temperaturze ok. 400 °C. Po schłodzeniu mieszaniny reakcyjnej do −78 °C osadza się na ściankach reaktora jako ciało stałe: Rn + F
2
→ RnF
2

W późniejszych badaniach okazało się, że fluorek radonu powstaje spontanicznie w reakcji radonu z gazowym fluorem w temperaturze pokojowej, a także z fluorem w stanie ciekłym w temperaturze −195 °C. Siłą napędową tych reakcji jest intensywne promieniowanie α radonu.

Journal of the American Chemical Society (skrót oficjalny J. Am. Chem. Soc., popularnie używa się także skrótu JACS) - recenzowane czasopismo naukowe zawierające artykuły dotyczące badań z każdej dziedziny chemii. Wydawane jest od 1879 roku przez American Chemical Society. Czasopismo to w swojej historii pochłonęło dwa inne czasopisma naukowe: Journal of Analytical and Applied Chemistry w lipcu 1893 oraz American Chemical Journal w styczniu 1914. Zgodnie z danymi Instytutu Filadelfijskiego, JACS jest najczęściej cytowanym czasopismem ogólnochemicznym drukującym artykuły źródłowe. Jego impact factor wynosił w 2012 10,677.Fluor (F, łac. fluorum) – pierwiastek chemiczny, niemetal z grupy fluorowców w układzie okresowym. Fluor w stanie wolnym występuje w postaci dwuatomowej cząsteczki F2. Jest żółtozielonym silnie trującym gazem o ostrym zapachu podobnym do chloru.

Fluorek radonu został otrzymany w ilościach mikrogramowych i jest słabo poznany. Jego stechiometria jest niepewna, jednak obliczenia wskazują na istnienie trwałych cząsteczek RnF
2
i tak jest opisywany w literaturze. Prawdopodobnie ma budowę jonową, przy czym kationami mogą być Rn2+
lub RnF+
.

Promieniowanie alfa – promieniowanie jonizujące emitowane przez rozpadające się jądra atomowe, będące strumieniem cząstek alfa, które są jądrami helu.Kation − jon o ładunku dodatnim (+). Indywiduum chemiczne występujące zawsze w obecności jonu o ładunku przeciwnym (anionu) w przypadku medium elektrycznie obojętnego (zasada zachowania ładunku). Kationy mogą być zarówno organiczne jak i nieorganiczne. Podczas elektrolizy stopionych soli jak i roztworów wodnych z rozpuszczoną substancją jonową, kationy podążają do elektrody ujemnej (o dodatnim potencjale) zwanej katodą.

Jest mniej lotny niż XeF
2
i jest trwały do 200 °C (w atmosferze wodoru). Powyżej 250 °C rozkłada się na pierwiastki, natomiast w atmosferze wodoru w temperaturze >500 °C ulega szybkiej redukcji: RnF
2
+ H
2
→ Rn + 2HF

Rozpuszczony w BrF
3
ulega prawdopodobnie następującej dysocjacji elektrolitycznej: RnF
2
⇄ RnF+
+ F
RnF+
⇄ Rn2+
+ F

Kationy te migrują do katody w trakcie elektrolizy, lecz, co zaskakujące, nie ulegają na niej neutralizacji i gromadzą się w przedziale katodowym. W obecności nadmiaru jonów F
mogą powstawać aniony:

Trifluorek bromu, BrF3 – nieorganiczny związek chemiczny fluoru i bromu na III stopniu utlenienia. W kontakcie z wodą bądź związkami organicznymi eksploduje. Można go jednak rozpuścić w kwasie siarkowym. BrF3 jest wykorzystywany przy wytwarzaniu fluorku uranu(VI), stosowanego w paliwie rakietowym.DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.
RnF
2
+ F
⇄ RnF
3
RnF
3
+ F
⇄ RnF2−
4

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Paul R. Fields, Lawrence Stein, Moshe H. Zirin, Radon Fluoride, „Journal of the American Chemical Society”, 84 (21), 1962, s. 4164–4165, DOI10.1021/ja00880a048 [dostęp 2021-05-18] (ang.).c?
  2. Lawrence Stein, „Chemistry”, 47 (9), 1974, s. 15 (ang.).
  3. Lawrence Stein, The Chemistry of Radon, „Radiochimica Acta”, 32 (1-3), 1983, DOI10.1524/ract.1983.32.13.163 [dostęp 2021-05-18] (ang.).1 stycznia
  4. L. Stein, Ionic Radon Solutions, „Science”, 168 (3929), 1970, s. 362–364, DOI10.1126/science.168.3929.362 [dostęp 2021-05-18] (ang.).c?
  5. Kenneth S. Pitzer, Fluorides of radon and element 118, „Journal of the Chemical Society, Chemical Communications” (18), 1975, 760b, DOI10.1039/c3975000760b [dostęp 2021-05-18] (ang.).
  6. Roderick M. Macrae, Terence J. Kemp, Oganesson: A Most Unusual ‘Inert Gas’, „Science Progress”, 101 (2), 2018, s. 101–120, DOI10.3184/003685018X15173976099750 [dostęp 2021-05-18] (ang.).
  7. V.V. Avrorin i inni, The Chemistry of Radon, „Russian Chemical Reviews”, 51 (1), 1982, s. 12–20, DOI10.1070/RC1982v051n01ABEH002787 [dostęp 2021-05-18] (ang.).
Anion – jon o ładunku ujemnym. Anion to każde indywiduum chemiczne, w którym występuje nadmiar elektronów w stosunku do protonów. Podczas elektrolizy anion podąża do elektrody dodatniej, zwanej anodą. Przeciwieństwem anionu jest jon dodatni, czyli kation.




Reklama