Finan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Finan z Lindisfarne – żyjący na przełomie VI/VII wieku święty katolicki, biskup.

Wstawiennictwo świętych – doktryna występująca w części wyznań chrześcijańskich, przede wszystkim katolickich i prawosławnych, zakładająca możliwość wstawiennictwa zbawionych zmarłych w modlitwach zanoszonych do Boga oraz uznająca zanoszenie próśb przez wiernych w formie modlitwy skierowanej do świętego o wstawiennictwo u Boga. W pobożności katolickiej i prawosławnej występują tzw. patroni, uchodzący za posiadających szczególną skuteczność wstawienniczą w danych problemach.Finan – imię pochodzi z kultury celtyckiej, z języków celtyckich i jest zdrobnieniem imienia Findan, a znaczy tyle co jaśniejący lub biały. Łacińskim odpowiednikiem jest Finnan, Fionan, Fionnan. Imieniny obchodzone są 9 stycznia, 16, 17 i 23 lutego oraz 18 marca.

Istnieją zapiski hagiograficzne opisujące blisko dziesięć postaci świętych noszących to imię. Jednak nie można zweryfikować historyczności tych postaci gdyż w okresie średniowiecza kopiści, a także późniejsi badacze dopuścili się błędów mieszając imię Finan z imionami Finian, Findian i Fridian. Mimo iż brak źródeł historycznych potwierdzających pochodzenie Finana uważany jest za Irlandczyka.

Ewangelizacja (gr. euaggelizein – głosić dobrą nowinę) – propagowanie głównych kanonów wiary chrześcijańskiej, a przede wszystkim nauki o Jezusie.Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Został mnichem w klasztorze św. Kolumbana na wyspie Iona, a po śmierci św. Aidana powierzono mu w 651 roku sakrę Lindisfarne. Na stolicy biskupiej prowadził energiczną działalność ewangelizacyjną sięgającą po środkową Anglię i hrabstwo Essex. Jego zasłudze przypisywane są liczne nawrócenia i ochrzczenia. Fnian wyświęcił pierwszego biskupa Mercji i zlecił misję św. Wilfrydowi, której owocem stało się dostosowanie obrzędów do rzymskich mimo iż sam w wielu dyskusjach bronił tradycji celtyckich. Zapamiętany został z gorliwej wiary, rozwagi, mądrości jako budowniczy kościołów i klasztorów. Zmarł w opinii świętości pomiędzy 658 a 660 rokiem.

Iona, (gael. I Chaluim Cille) – niewielka wyspa w Hebrydach Wewnętrznych u południowych wybrzeży Szkocji, zamieszkana przez 125 osób. Siedziba ufundowanego przez św. Kolumbę w 563 roku klasztoru, jednego z pierwszych i ważniejszych domów zakonnych na obszarach celtyckiej Irlandii, Szkocji i Walii. Wchodziła w skład Dalriady (miejsce pochówku jej królów). Z Iony prowadzono chrystianizację Piktów i Nortumbryjczyków. Od VIII wieku obiekt wielokrotnych ataków wikingów, wskutek których zmalało znaczenie konwentu zakonnego. Na wyspie zachowały się kamienne rzeźbione krzyże celtyckie, tak zwane wysokie krzyże z VIII wieku.Kolumba, Kolumba opat z Hy, Kolumba z Iony, Kolumban Starszy cs. Prepodobnyj Kołumba, igumien Ionskij (ur. 7 grudnia 521 w Gartan, hrabstwie Donegal, zm. 9 czerwca 597 na wyspie Iona) – irlandzki opat i misjonarz, jeden z dwunastu apostołów Irlandii, święty Kościoła katolickiego i anglikańskiego, prawosławny święty mnich. Niektóre Kościoły protestanckie uznają go za bohatera wiary. Luteranie i anglikanie zaliczają go do odnowicieli Kościoła.

Dzień obchodów[ | edytuj kod]

Finana wspominano 9 stycznia (za Bucelinem), 16, 17 i 23 lutego oraz 18 marca, a także 9 lub 17 lutego.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Sakra − święcenia duchowne w kościołach chrześcijańskich, najczęściej dotyczy święceń biskupich. Niegdyś sakrę nadawano nowo wybranym królom, w formie namaszczenia na stanowisko.
Chrzest – w chrześcijaństwie obrzęd nawrócenia i oczyszczenia z grzechów, mający postać sakramentalnego obmycia wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,26). Zgodnie z wiarą chrześcijańską obrzęd ten ma znaczenie wcielenia w Chrystusa jako ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana i łączy z Ludem Bożym Nowego Przymierza. Typowy obrzęd chrztu w chrześcijaństwie sprawowany jest w imię Trójcy Świętej: Ojca i Syna i Ducha Świętego – na polecenie samego założyciela Chrystusa (Mt 18,18-20).
Lindisfarne – niewielka wysepka u północno-wschodnich wybrzeży Anglii. Jest częścią hrabstwa Northumberland, z którym połączona jest groblą komunikacyjną. W 2001 roku Lindisfarne zamieszkiwały 162 osoby.
Wspomnienie – w liturgii katolickiej dzień obchodów w roku liturgicznym o randze mniejszej niż święto. Dzień obchodów wspomnienia wyznacza data lub kalendarz liturgiczny (→święta ruchome).
Essex – hrabstwo ceremonialne i niemetropolitalne we wschodniej Anglii, w regionie East of England, położone na północny wschód od Londynu, nad Morzem Północnym, zaliczane do tzw. Home Counties. Nazwa hrabstwa pochodzi od istniejącego we wczesnym średniowieczu anglosaskiego Królestwa Esseksu.
Hagiografia (gr. hagios = święty, graphein = pisać) – dział piśmiennictwa religijnego zapoczątkowany w starożytności (za czasów pierwszych chrześcijan, prawdopodobnie w Rzymie), który obejmuje żywoty świętych, legendy z nimi związane oraz opisy cudów, a także nauka pomocnicza w badaniach historycznych - wiedza o pismach hagiograficznych.
O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.

Reklama