Filtracja (hydrogeologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Filtracja w hydrogeologii oznacza laminarny przepływ płynów (cieczy i gazów), najczęściej wody podziemnej w ośrodkach skalnych lub gruncie, w szczególności w warstwach wodonośnych. Powodem filtracji jest gradient hydrauliczny. Ruch odbywa się otwartymi porami. Filtracja może odbywać się w sposób nieustalony (filtracja nieustalona) lub ustalony. Prędkość filtracji warunkują opory ruchu, wynikające z budowy ośrodka oraz lepkości płynu; zdolność gruntów do filtracji płynu o danej lepkości charakteryzujemy współczynnikiem filtracji.

Współczynnik filtracji charakteryzuje zdolność przesączania wody będącej w ruchu laminarnym przez skały porowate i jest miarą przepuszczalności hydraulicznej skał (gruntów). Przesączanie odbywa się siecią kanalików utworzonych z porów gruntowych. Grunt stawia opór przesączającej się wodzie, opór ten i współczynnik filtracji zależy od właściwości gruntu:Hydrogeologia – nauka o wodach podziemnych (z greckiego: hydro – woda, geo – ziemia, logos – nauka) i procesach wzajemnego oddziaływania podziemnej hydrosfery, atmosfery, biosfery, litosfery jak i samego człowieka.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • infiltracja (geologia)
  • prawo Darcy’ego
  • fluacja
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Bocheńska T. (et al.), red. nauk.: Dowgiałło J., Kleczkowski A., Macioszczyk A., A. Rożkowski, Słownik hydrogeologiczny, Wyd. Państwowy Instytut Geologiczny, Warszawa, 2002, ​ISBN 83-86986-57-3
  • Zdzisław Pazdro, OCLC 749557629.
  • Grunt – zespół cząstek mineralnych (niekiedy z substancją organiczą) w postaci osadu, który może zostać rozdrobniony przez rozcieranie w ręku. Grunt składa się z fazy suchej, gazowej (powietrze, a niekiedy inne gazy) oraz ciekłej (najczęściej woda). Termin gruntu stosuje się także przy mieszankach zawierających materiały wytworzone przez człowieka, ale wykazujące podobne właściwości (np. żużle, popioły lotne).Tatiana Bocheńska (ur. 23 kwietnia 1934 r., zm. 28 kwietnia 2004 r.) – polska hydrogeolog, profesor i wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego, a od 1980 r. kierownik Zakładu Hydrogeologii, a od podziału zakładu w 2000 r. Zakładu Hydrogeologii Stosowanej.




    Warto wiedzieć że... beta

    Skały – duże skupiska minerałów jednorodnych lub różnorodnych. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się skały magmowe, osadowe i metamorficzne.
    Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy (PIG-PIB) – państwowa jednostka badawczo-rozwojowa z centralną siedzibą w Warszawie, mająca za zadanie prowadzenie wszechstronnych badawczych prac geologicznych w Polsce, zwłaszcza pod kątem zastosowania wyników w gospodarce oraz realizacji map geologicznych. Pełni funkcje Państwowej Służby Geologicznej i Państwowej Służby Hydrogeologicznej. Posiada profil badawczy zbliżony do amerykańskiej United States Geological Survey.
    Warszawa; miasto stołeczne Warszawa, w skrócie m.st. Warszawa – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Nizinie Środkowomazowieckiej, na Mazowszu, nad Wisłą. Od 2002 r. miasto stołeczne Warszawa jest gminą miejską mającą status miasta na prawach powiatu.
    Warstwa wodonośna jest ośrodkiem skalnym zdolnym do gromadzenia i przewodzenia wody. Charakteryzuje się stosunkowo dużym współczynnikiem filtracji. Najczęściej dla warstw wodonośnych wynosi on ponad 10 m/s, czyli >0,36 m/h; tak wysoki współczynnik filtracji mają szczegolnie grunty piaszczyste i żwirowe, a także ośrodki szczelinowe (masywy skalne z drożnymi szczelinami). Warstwa wodonośna od dołu ograniczona jest osadami (warstwami) nieprzepuszczalnymi lub trudnoprzepuszczalnymi dla wody. Pod względem ciśnienia gromadzonej wody rozróżnia się warstwy wodonośne o zwierciadle wody swobodnym i warstwy wodonośne o zwierciadle wody napiętym. Jest to głównie woda gruntowa.
    Jan Dowgiałło herbu Zadora (ur. 29 lutego 1932 w Nowomalinie) – polski hydrogeolog, w latach 1990–1993 ambasador RP w Izraelu.
    Przepływ laminarny jest to przepływ uwarstwiony w którym płyn przepływa w równoległych warstwach, bez zakłóceń między warstwami. Przepływ taki zachodzi przy odpowiednio małej prędkości przepływu. Graniczną prędkość przepływu, przy której ruch laminarny przechodzi w turbulentny można dla określonego płynu i warunków przepływu obliczyć na podstawie liczby Reynoldsa.
    Płyn – każda substancja, która może płynąć, tj. charakteryzuje się wielką łatwością zmieniania wzajemnego położenia poszczególnych elementów nawet dla niewielkich sił, w przeciwieństwie do ciał stałych, które przy niewielkich siłach wykazują proporcjonalność odkształcenia do naprężeń. W wyniku czego płyn może swobodnie przemieszczać się (przepływać).

    Reklama