Taśma filmowa 8 mm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Film Super 8 mm)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Taśma Standard 8 mm i Super 8

Taśma filmowa 8 mm – format światłoczułego nośnika filmu o szerokości 8 mm. Istnieje w kilku wersjach, jednak dwa podstawowe typy to Standard 8 mm oraz Super 8.

Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Materiał światłoczuły – ogólne pojęcie oznaczające wszystkie wyroby wykazujące wrażliwość na światło, które są wykorzystywane w różnorodnych procesach fotograficznych. Należą do nich zarówno materiały wrażliwe na światło widzialne, jak również na bliską podczerwień i ultrafiolet.

Główne formaty[ | edytuj kod]

Standard 8 mm[ | edytuj kod]

Porównanie taśmy Super 8, 8 mm i Standard 8 mm (podwójnej)

Standardowy format 8 mm rozwinęła i wprowadziła na rynek w 1932 roku firma Eastman Kodak. Miał on wspomóc rozwój amatorskiego filmowania i stanowić tańszą alternatywę dla formatu 16 mm. Nowa taśma filmowa miała 16 mm szerokości (2 razy po 8 mm) i otwory perforacji na każdym brzegu. Każda jej klatka miała około połowę wielkości klatki filmu 16 mm, dzięki czemu na całej taśmie mogło się ich pomieścić cztery razy więcej. Nowością w stosunku do taśmy 16 mm było również to, że po włożeniu filmu do kamery najpierw na całej długości naświetlana była jedna jego połowa. Następnie, po założeniu tej samej taśmy w odwrotnym kierunku, naświetlano jej drugą połowę. Po wywołaniu filmu przecinano go wzdłuż środka, a obie części sklejano właściwymi końcówkami otrzymując w ten sposób jeden film na 8 mm taśmie. W zależności od jej długości i szybkości kamery można było nakręcić od 3 do 4,5 minut filmu. Nowy format bardzo szybko odniósł sukces i w ciągu piętnastu lat sprawił, że taśma 16 mm stała się domeną prawie wyłącznie profesjonalnych filmowców.

Taśma filmowa lub błona filmowa – perforowany, światłoczuły nośnik filmu, negatyw lub kopia pokazowa pozytywowa – najczęściej o szerokości 35 mm ale także 16, 8 i 70 mm. Najpopularniejsze z firm produkujące materiały filmowe: Kodak, Fujifilm, Agfa i nie istniejąca już ORWO. Podłożem (mechanicznym nośnikiem) taśmy filmowej stosowanym w przeszłości był łatwopalny celuloid, obecnie stosowane są trudnopalne podłoża na bazie octanu celulozy bądź ostatnio poliesterów.Czułość - wielkość określająca stopień reagowania filmu fotograficznego na światło. Znajomość czułości umożliwia określenie prawidłowej ekspozycji.

Na początku lat 90. Kodak wycofał ze sprzedaży format 8 mm, ale nie zaprzestał jego produkcji, gdyż wiele niezależnych sklepów nadal prowadziło jego sprzedaż.

Super 8[ | edytuj kod]

Kaseta z filmem Super 8mm

W kwietniu 1965 roku Kodak wprowadził na rynek opracowaną pięć lat wcześniej, ulepszoną wersję formatu 8 mm o nazwie Super 8, przeznaczoną dla amatorów. Dzięki zmianie wymiarów klatki oraz skoku perforacji, przy jednoczesnym zachowaniu dotychczasowej szerokości taśmy, uzyskano znaczną poprawę jakości filmu. Ponadto dość szeroki margines pozwolił umieścić na taśmie pasek magnetyczny służący do zapisu dźwięku (wprowadzono go w 1973 roku).

Wideo (z łaciny "widzę") – technika elektroniczna bazująca na sekwencji nieruchomych obrazów, które mogą być nagrywane, przetwarzane, transmitowane, a następnie odtwarzane dając złudzenie ruchu. Terminem tym określa się również sekwencję obrazów zarejestrowaną na nośniku danych.Eastman Kodak – jeden z największych koncernów na świecie zajmujących się produkcją sprzętu fotograficznego i filmowego. Ma status międzynarodowej spółki akcyjnej. Firmą, od której pierwotnie wywodzi się obecny Eastman Kodak, jest Eastman Dry Plate Company założona przez wynalazcę George’a Eastmana i inwestora Henry’ego Stronga w 1881 r. Centrala firmy znajduje się w Rochester w stanie New York w USA.

Taśma sprzedawana była w specjalnych kasetkach, które dzięki wgłębieniom na korpusie ustawiały automatycznie ekspozycję w kamerze odpowiednio do czułości filmu. Jednak, ze względu na inny skok perforacji, wielkość klatek i otworów w taśmie, Super 8 potrzebował odpowiednio przystosowanych kamer i projektorów. Istniało również kilka różnych systemów umieszczania taśmy w kasetkach, lecz wszystkie dawały w efekcie nagranie o tych samych parametrach. Najbardziej popularny z nich był system stworzony przez firmę Kodak.

Film Super 8 mm – format taśmy filmowej o szerokości 8 mm, ulepszona wersja starszego formatu 8 mm. Opracowany w firmie Eastman Kodak w roku 1960, a wprowadzony na rynek w roku 1965. Przeznaczony do użytku amatorskiego.Kamera filmowa – urządzenie o działaniu zbliżonym do aparatu fotograficznego. Ciężka, kosztowna, profesjonalna odmiana kamery. Kamera filmowa wykonuje sekwencję wysokiej jakości zdjęć w bardzo krótkich odstępach czasu i rejestruje je na taśmie filmowej. Obecnie, w profesjonalnych produkcjach stosuje się zazwyczaj kamery filmowe wykorzystujące taśmy filmowe 35 mm. Kamer filmowych nie należy mylić z mniej skomplikowanymi kamerami telewizyjnymi, używanymi między innymi do nagrywania materiałów dla wiadomości telewizyjnych. Cechą charakterystyczną profesjonalnych kamer jest, czasem dość dużych rozmiarów, zasobnik na taśmę filmową.

W latach 70. kraje socjalistyczne z powodu problemów patentowych opracowały własny system Super 8, zwany DS-8. Nie różnił się on zbytnio od formatu Kodaka poza tym, że składał się z dwóch, zespolonych ze sobą 8 mm taśm i nie wymagał specjalnych kasetek, lecz korzystał z takich samych szpul, jak podwójny format 8 mm.

Ekspozycja – ilość światła padającego na film (lub na sensor elektroniczny w przypadku aparatu cyfrowego) konieczna dla prawidłowego zrobienia zdjęcia fotograficznego. Uzyskuje się ją poprzez ustalenie wartości przysłony i czasu naświetlania w stosunku do wybranej czułości filmu (lub jego odpowiednika w aparacie cyfrowym), lub też czułości materiału odbitkowego (papier fotograficzny, kopia diapozytywowa), a także poprzez odpowiednie dozowanie oświetlenia (lampy błyskowe, lampy o świetle ciągłym, odbłyśniki, ekrany, żaluzje, rozpraszacze światła itp.).Perforacja − otwory wykonane w jakimś materiale, spełniające różne funkcje, np. ułatwienie przesuwania, odrywania, wpinania w segregator, mocowania itp.

Popularność formatu Super 8 zmalała wraz z pojawieniem się zapisu wideo, który z czasem wyparł go z użytku amatorskiego. Firma Kodak ogłosiła wtenczas, że będzie produkować filmy w tym formacie do roku 2005.

Podstrony: 1 [2] [3]




Reklama