Fawila

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fawilaimię żeńskie pochodzenia łacińskiego od nazwy rodowej Favilla, pierwotnie oznaczającej "rozżarzony węgiel, gorący popiół, zarzewie, iskrę". Imię to było znane w Polsce już w średniowieczu. Wśród świętych Fawila, męcz.. Postać o tym imieniu występuje także w sztuce Johna Lyly'ego Sapho and Phao. W Polsce odnotowane w 1309 r.

Witold Taszycki (ur. 20 czerwca 1898 w Zagórzanach pod Bieczem, zm. 9 sierpnia 1979 w Krakowie) - historyk języka polskiego, badacz onomastyki i dialektologii historycznej.Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

Fawila imieniny obchodzi 14 marca.

Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. M. Malec (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych t. 2, Kraków 1995, ​ISBN 83-85579-68-0
  2. elizabethanauthors.com -&nbspCe site web est à vendre ! -&nbspRessources et information concernant elizabethanauthors Resources and Information, www.elizabethanauthors.com [dostęp 2018-10-19] (ang.).
  3. W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 2 z. 1, (Ebelin-Grabowska). Wrocław•Warszawa•Kraków•Gdańsk 1968




Reklama