f-moll

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Znaki chromatyczne w gamie f-moll
Diagram akordu f-moll dla gitary

f-mollgama molowa, której toniką jest f. Jej dźwięki w odmianie naturalnej to: f, g, as, b, c, des, es. Zapis tonacji f-moll zawiera cztery bemole.

Enharmonia jest to cecha systemu równotemperowanego polegająca na możliwości zapisania jednego dźwięku na kilka sposobów. Np. dźwięk c może być zapisany jako deses lub his.Das Wohltemperierte Klavier (Dobrze nastrojony klawesyn, dokładne tłumaczenie - Właściwie temperowany instrument klawiszowy) – dwutomowy zbiór dwóch cykli po 24 preludia i fugi Jana Sebastiana Bacha (BWV 846-893) na instrument klawiszowy, z których każda para kompozycji jest w innej tonacji w pochodzie chromatycznym, począwszy od C-dur. Obydwa tomy mają ten sam układ: na każdym dźwięku zbudowane są dwie kompozycje w tonacjach jednoimiennych, np. C-dur i c-moll.

\relative f' {
\key f \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn f1 g as b c des es f \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
f g as b c des es f
} }

Gama f-moll w odmianie harmonicznej (z VII stopniem podwyższonym o półton):


\relative f' {
\key f \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn f1 g as b c des e f \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
f g as b c des e f
} }

Gama f-moll w odmianie doryckiej (z VI i VII stopniem podwyższonym o półton w stosunku do gamy f-moll naturalnej):


\relative f'{
\key f \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn f1 g as b c d e f \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
f g as b c d e f
} }

Równoległą gamą durową jest As-dur, jednoimienną durową – F-dur.

G – nazwa solmizacyjna: sol – dźwięk, którego częstotliwość dla g¹ wynosi 391,9 Hz. Jest to tonika gam G-dur i g-moll. W szeregu diatonicznym jest to piąty dźwięk licząc od dźwięku C w każdej oktawie.Znaki przykluczowe to znaki chromatyczne umieszczane w ściśle określonej kolejności bezpośrednio za kluczem na początku każdej pięciolinii, które alterują dźwięki szeregu podstawowego; oznaczają tonację utworu.

Nazwa f-moll oznacza także akord, zbudowany z pierwszego (f), trzeciego (as) i piątego (c) stopnia gamy f-moll.

CDEFGAHCDEFGAHKey4border.png

Znane dzieła w tonacji f-moll:

  • Fryderyk Chopin – II Koncert fortepianowy
  • Franz Schubert – Moment Musical
  • Antonio Vivaldi – Koncert op.8 nr 4 Zima (L'Inverno)
  • Johann Sebastian Bach – Preludium i Fuga nr 12 z 2. tomu Das Wohltemperierte Klavier (BWV 881).
  • Johann Sebastian Bach – Preludium i Fuga BWV 534
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • pokrewieństwo tonacji
  • skala molowa
  • znaki przykluczowe
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Franciszek Wesołowski, Zasady muzyki, wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986, s. 127, ISBN 83-224-0250-3.

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • F minor scale (ang.). W: WolframAlpha Computational Knowledge Engine [on-line]. Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company. [dostęp 2018-07-07].
  • F minor chord (ang.). W: WolframAlpha Computational Knowledge Engine [on-line]. Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company. [dostęp 2018-07-07].




  • Warto wiedzieć że... beta

    Gama - to szereg dźwięków ułożonych według reguł danej skali muzycznej, zaczynający się od konkretnego dźwięku, który zazwyczaj nadaje nazwę tak utworzonej gamie.
    Tonika, akord toniczny, centrum tonalne, ośrodek/punkt ciążenia tonalnego (fr. tonique; często oznaczana symbolem T) – z punktu widzenia harmonii jedna z trzech funkcji głównych systemu dur-moll (obok dominanty oraz subdominanty). Toniką bywa nazywany także pierwszy stopień skali durowej lub mollowej, będący prymą toniki w rozumieniu funkcyjnym.
    Dźwięk muzyczny – dźwięk wytwarzany przez instrument muzyczny (albo głos ludzki). Najczęściej jest to dźwięk o określonej wysokości.
    F-dur - tonacja muzyczna, oparta na skali durowej, której toniką jest dźwięk f. Zawiera dźwięki: f, g, a, b, c, d, e, choć możliwe są alteracje (podwyższenia chromatyczne).
    Skala durowa (z łac. durus znaczy twardy), zwana też majorową (z łac. maior – większy, odnosi się do tercji wielkiej zawartej między I a III stopniem skali) to siedmiostopniowa skala z charakterystycznym półtonem między stopniami III i IV oraz VII i VIII (stanowiącym powtórzenie I stopnia o oktawę wyżej). Uznaje się, że skala durowa i utwory na niej oparte mają radosne brzmienie. Tożsama co do sposobu organizacji materiału dźwiękowego jest skala hypolidyjska kościelna.
    As-dur — gama durowa, której toniką jest as. Także tonacja As-dur. Gama As-dur składa się z dźwięków: as, b, c, des, es, f, g. Pokrewną jej gamą molową jest f-moll. Obie mają cztery znaki przykluczowe (bemole). Trudna do realizacji dla instrumentów smyczkowych, dlatego rzadko wybierana jako tonacja dzieł symfonicznych.
    Koło kwintowe (krąg kwintowy) – układ pokrewieństwa kwintowego tonacji, zbiór wszystkich tonacji przedstawiany w formie okręgu, na którego obwodzie zaznacza się kolejno (co kwintę czystą) następujące po sobie gamy według zwiększającej się liczby znaków przykluczowych.

    Reklama