F

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

F (minuskuła: f) – szósta litera alfabetu łacińskiego, dziewiąta litera alfabetu polskiego. Oznacza zwykle w danym języku spółgłoskę szczelinową wargowo-zębową bezdźwięczną, np. [f].

(digamma inversum) – jedna z trzech liter opracowanych przez cesarza Klaudiusza w ramach propagowanej przez niego reformy alfabetu łacińskiego. Litera miała odpowiadać dźwiękowi "u" (tj. samogłoskowemu v). Opracowane przez Klaudiusza litery były używane tylko w czasie jego panowania.

Historia[ | edytuj kod]



Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Reklama