• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eutaryk



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Anastazjusz (Flavius Anastasius; ur. ok. 430, zm. 9 lipca 518), zwany Dikoros – jeden z pierwszych cesarzy bizantyńskich, panował w latach 491–518. Pochodził prawdopodobnie z okolic miasta Dyrrachium (obecnie Durrës w Albanii), leżącego w Epirze. Zanim został imperatorem, sprawował rozmaite godności w administracji pałacowej, m.in. był sekretarzem (silentarius). Tron objął 11 kwietnia 491 r. przy poparciu Ariadny, żony poprzedniego cesarza Zenona Izauryjskiego, którą poślubił 20 kwietnia.Hermanaryk (in. Ermenryk, Ermanaryk, Ermanryk) (zm. ok. 375) – król Ostrogotów nad Morzem Czarnym. Był porównywany przez Jordanesa do Aleksandra Wielkiego.
    Przed ślubem z Amalasuntą (do 515)[ | edytuj kod]

    Według przekazu Jordanesa Eutaryk miał zostać odnaleziony przez Teodoryka Wielkiego w Hiszpanii, niedługo po objęciu przez władcę Ostrogotów opieki nad Amalarykiem (511 r.) lub też już w 507 r., a bezpośrednim powodem zainteresowania nim ze strony Teodoryka miało być odkrycie poczynione przez tego ostatniego, że na Półwyspie Iberyjskim również żyją potomkowie Amala. To „odnalezienie” było w ówczesnej sytuacji niezbędne dla zjednoczenia obu odłamów Gotów pod władzą jednego króla, a Eutaryk jako „Wizygot o amalskiej krwi” był najodpowiedniejszym kandydatem możliwym do uznania przez oba ludy. Amalski rodowód Eutaryka został zapewne stworzony ex post (być może przez Kasjodora w 519 r.), a jego sfabrykowanie było niezbędne, ponieważ krew amalska była niezbędnym warunkiem objęcia tronu. Wysunięto również hipotezę, że być może Eutaryk i Amalasunta pozostawali w zbyt bliskich związkach pokrewieństwa (rodzeństwo stryjeczne), by, pozostając w zgodzie z prawem kanonicznym, zawrzeć związek małżeński (dopuszczalny i praktykowany wśród Germanów). Chcąc ukryć ten fakt, miano spreparować amalską genealogię, w którą wprzęgnięto Hermanaryka jako założyciela jednej z gałęzi.

    Jerzy Strzelczyk (ur. 24 grudnia 1941 w Poznaniu) – polski naukowiec, historyk-mediewista specjalizujący się m.in. w początkach państwa polskiego oraz państw barbarzyńskich na ziemiach dawnego Imperium Romanum.Wandalowie – grupa plemion wschodniogermańskich, zamieszkująca przed Wielką wędrówką ludów Europę Środkową (dzielili się na Silingów i Hasdingów, część badaczy jako wandalskie zalicza też plemiona Wiktofalów, Lakringów i Hariów). W noc sylwestrową 406 roku wraz ze Swebami i Alanami przekroczyli zamarznięty Ren w pobliżu Moguncji, po czym przez trzy lata pustoszyli Galię. W trakcie dalszej wędrówki po Cesarstwie dotarli do Północnej Afryki, gdzie po zdobyciu Kartaginy założyli swoje własne państwo (439 r.). Przetrwało ono sto lat i zostało ostatecznie podbite przez Cesarstwo Bizantyńskie w latach 533-534.

    Małżeństwo z Amalasuntą[ | edytuj kod]

    Po przybyciu do italskiej Rawenny w 515 r. Eutarykowi została oddana za żonę Amalasunta. Decyzja jej ojca, Teodoryka Wielkiego, o tym mariażu miała nastąpić właśnie dzięki amalskiemu pochodzeniu pana młodego (choć zwraca się uwagę również na aspekt religijny — arianizm tegoż), a samo małżeństwo miało być podstawą do akceptacji jego pozycji przez Ostrogotów. Istotne jest, że do ślubu doszło zapewne jeszcze przed osiągnięciem pełnoletniości przez Amalaryka, co zdaje się świadczyć, że już wówczas to Eutaryk został namaszczony, by po Teodoryku Wielkim objąć oba trony (ostrogocki — pomimo istnienia siostrzeńca Teodoryka Wielkiego, Teodahada — i wizygocki), chociaż kwestia jego następstwa u Wizygotów bywa dyskusyjna. Jak dalece był to całkowicie pomysł teścia, a w jakim stopniu silnie promującego arianizm samego Eutaryka, nie da się określić.

    Ostrogoci, Goci wschodni lub Greutungowie (dosł. "ludzie stepu") – jedno z plemion germańskich. W 378 r. n.e. Ostrogoci wspomogli Wizygotów w bitwie pod Adrianopolem, w wyniku której zginął cesarz rzymski Walens. Nowy cesarz zgodził się na zamieszkanie przez Ostrogotów Dacji i Mezji pod warunkiem, że nie będą nękać Konstantynopola.Atalaryk (516 – 2 października 534) – król Ostrogotów w Italii. Był wnukiem Teodoryka Wielkiego i synem Eutaryka i Amalasunty, córki Teodoryka. Po śmierci dziadka w 526, jako dziesięcioletni chłopiec został ostrogockim królem. W imieniu Atalaryka władzę regencyjną sprawowała jego matka, Amalasunta. Amalasunta była zwolenniczką współpracy z Bizancjum, a syna wychowywała w rzymskiej tradycji. Przeciwko temu zaprotestowała starszyzna gocka, która w latach 532-534 uzyskała większy wpływ na Atalaryka. Atalaryk zmarł śmiercią naturalną 2 października 534 r. Następcą Atalaryka został Teodahad, siostrzeniec Teodoryka Wielkiego, poślubiony przez Amalasuntę.

    Aspekt symboliczny tego związku[ | edytuj kod]

    To małżeństwo miało, idąc za Getiką, wymiar symboliczny — za jego sprawą doszło do „połączenia” dwóch linii Amalów — potomków Wultuulfa (Teodoryk Wielki, Amalasunta) i Hermanaryka (Eutaryk), a tym samym do unifikacji linii rządzących w przeszłości Ostrogotami. Silne podkreślanie amalskiego pochodzenia Eutaryka miało na celu wzmocnienie jego pozycji i zapewnienie podstaw legitymizujących rządy Eutaryka po śmierci teścia. Według koncepcji, najprawdopodobniej Kasjodora, objęcie przez Eutaryka schedy po Teodoryku Wielkim miało legitymizować wspólną władzę nad oboma odłamami Gotów, rozumianych jako jedność, a tym samym stanowić powrót do (będącej wytworem autora) sytuacji sprzed najazdu Hunów. Prawa do rządów nad Wizygotami miały przysługiwać Eutarykowi, ponieważ jego przodkowie mieli (oprócz faktycznych rządów Amalów nad Ostrogotami) mieć możliwość już w przeszłości objęcia władzy nad tym pierwszym ludem (Beremud). Małżeństwo to odzwierciedlało teodorycjańską wizję dynastii Amalów i miało zabezpieczyć jej miejsce w politycznej rzeczywistości cesarstwa. Z drugiej strony promowanie outsidera (obcego na gruncie italskim), którym niewątpliwie był Eutaryk, i związanie go z rodziną poprzez małżeństwo pozwalało Teodorykowi Wielkiemu uniknąć niebezpiecznych z jego punktu widzenia związków rodzinnych z gocką arystokracją. Wzrost znaczenia Eutaryka, który był arianinem, spowodował również zwiększenie znaczenia stronnictwa proariańskiego na dworze jego teścia.

    Prawo kanoniczne – w Kościołach chrześcijańskich różnych tradycji system norm prawnych określających funkcjonowanie poszczególnych Kościołów, prawa i obowiązki poszczególnych członków (duchownych i świeckich), sposób zarządzania Kościołem, jego strukturę, przestępstwa i kary za nie oraz elementarne przepisy liturgiczne.Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).

    Potomstwo[ | edytuj kod]

    Z małżeństwa z Amalasuntą Eutaryk dochował się dwójki znanego potomstwa: syna Atalaryka, przyszłego króla Ostrogotów, urodzonego w 516 lub 518 r. oraz urodzonej ok. 518 r. córki Matasunty, żony Witigesa, króla Ostrogotów, a następnie Germanusa, wojskowego, bratanka cesarza Justyniana I.

    Getica — napisana ok. 551 r. kronika "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica), która jest skróconą wersją (wyciągiem) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów. Autorem był Jordanes - historyk i kronikarz gocki.Roztropność – cnota moralna, która wyraża się umiejętnością dobierania właściwych środków prowadzących do celu. Jest zasadą doskonalenia postępowania człowieka.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Witiges, Witigis - król Ostrogotów w latach (536-540). Był pierwszym królem spoza rodu Amalów. Jego żoną była córka Amalasunty i siostra Atalaryka - Matasunta. Na tronie zasiadł po zgładzeniu Teodahada w trakcie wojny z wodzem cesarza Justyniana, Belizariuszem. Witiges, chcąc wzmocnić się w Italii, zawarł sojusz z Frankami i Alamanami. Dnia 21 lutego 537 Goci rozpoczęli oblężenie zajętego przez Belizariusza Rzymu. W wyniku dywersji na swoich tyłach musieli w marcu 538 r. odstąpić od oblężenia i pomaszerować na pomoc Rawennie. W 538 w Italii wylądował korpus Narsesa, jednak osobisty konflikt Belizariusza i Narsesa paraliżował skuteczne działania przeciwko Witigesowi. W 539 siostrzeńcowi króla, Uraisowi, udało się zadać klęskę wojskom cesarskim w Ligurii oraz zdobyć Mediolan. Belizariusz szybko odzyskał inicjatywę oblegając Auximum, klucz do Rawenny, w której zamknął się Witiges. W tym czasie do północnej Italii wdarła się armia Franków pod wodzą Teudeberta, który za koncesje terytorialne gotów był poprzeć oblężonego w Rawennie Witigesa. Jednak Witiges poddał się Belizariuszowi, którego wojska w maju 540 weszły do Rawenny. Witiges został odesłany na wschód, a jego następcą został Hildebad.
    Amalasunta (zm. 535) – królowa Ostrogotów. Była córką Teodoryka Wielkiego. W 515 poślubiła Eutaryka, również z rodu Amalów, który większość swego życia spędził w wizygockiej Iberii. Z tego związku urodziło się dwoje dzieci: Atalaryk i Matasunta. Po śmierci Teodoryka władcą Ostrogotów został małoletni Atalaryk, lecz faktyczne rządy sprawowała regentka Amalasunta. Królowa była zwolenniczką ugodowej polityki wobec Cesarstwa, na co mogła wpłynąć gocka opozycja wobec jej rządów, na czele której stali Teodahad i wódz Teodoryka - Toluin. Po śmierci Atalaryka w 534 Amalasunta w celu utrzymania władzy musiała poślubić swego kuzyna Teodahada. Jednakże żądny władzy Teodahad pod koniec 534 uwięził Amalasuntę na wyspie toskańskiego jeziora Bolsena. Tam, przed 30 kwietnia 535, została zamordowana w czasie kąpieli prawdopodobnie przez krewnych zabitych na jej rozkaz członków starszyzny gockiej. Cesarz Justynian I Wielki jej śmierć wykorzystał do rozpoczęcia wojen z Ostrogotami.
    Amalaryk (ur. 502 zm. 531) – władca Wizygotów (511-531) z rodu Baltów. Syn Alaryka II, który zginął w roku 507 pod Vouille w bitwie z wojskiem króla Franków Chlodwiga I. Ze względu na bardzo młody wiek Amalaryka, królem Wizygotów został wybrany Gezalek, nieślubny syn Alaryka II. Podczas jego panowania Wizygoci utracili terytoria we Francji i zostali zmuszeni do wycofania się na Półwysep Iberyjski. W tej sytuacji w roku 511 zainterweniował król ostrogocki Teodoryk Wielki, otaczając opieką Amalaryka i sprawując władzę w jego imieniu do roku 526.
    Katolicyzm – doktryna Kościoła chrześcijańskiego – jedna z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła prawosławnego, powstałych w wyniku rozłamu w Kościele chrześcijańskim w 1054 (tzw. schizmy wschodniej). Jedna z największych grup wyznań chrześcijańskich, obok prawosławia i protestantyzmu oraz ogół zasad wiary i życia religijnego do których odwołuje się Kościół Kościół katolicki wraz z Kościołami wschodnimi pozostającymi z nim w pełnej jedności, wspólnoty tradycjonalistyczne, starokatolickie oraz część anglikańskich, liberalnych i niezależnych.
    Rawenna (wł. Ravenna) – miasto i gmina w północnych Włoszech w regionie Emilia-Romania, stolica prowincji Rawenna. Według danych na rok 2007 gminę zamieszkuje 151 055 osób, 228 os./km².
    Synagoga, bożnica, bóżnica (z stgr. συναγωγή synagoge - zgromadzenie, miejsce zebrań) – żydowski dom modlitwy. W judaizmie miejsce modlitw i zgromadzeń religijnych, również miejsce zebrań społecznych gminy żydowskiej.
    Panegiryk (z języka greckiego, ang. "panegyric", niem. "Panegyrikus") – gatunek literatury stosowanej, uroczysty tekst pochwalny (mowa, wiersz, list, toast, itp.) sławiący jakąś osobę, czyn, wydarzenie; pełen przesadnego zachwytu, często o charakterze pochlebczym. W starożytnej Grecji nazwą tą określano mowy wygłaszane na pogrzebach wybitnych osobistości, wodzów i polityków, sławiące ich zasługi obywatelskie i patriotyczne. Powszechny zwłaszcza w XVI – XVIII w. Pisany często przez poetów związanych z dworami królewskimi lub magnackimi. W epoce oświecenia starano się zwalczać panegiryzm. W staropolskiej poezji gatunek uprawiali m.in.: Jan Kochanowski, Szymon Szymonowic, Jan Andrzej Morsztyn, Ignacy Krasicki, Adam Stanisław Naruszewicz, Stanisław Trembecki, Daniel Naborowski.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.043 sek.