Etyka normatywna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Etyka normatywna – jeden z działów etyki (obok etyki opisowej i metaetyki), który wskazuje jak należy postępować, jakie są kryteria oceny działań i ich uzasadniania.

Areté (gr. ἀρετή) – najczęściej termin ten tłumaczy się jako „cnota”, rzadziej (i przeważnie dawniej) także jako „dzielność” lub „męstwo”, ale jego dokładne przetłumaczenie sprawia trudność, ponieważ w różnych czasach miał różne znaczenia. Początkowo oznaczał męstwo, bohaterstwo, później zdatność (sposobność) człowieka i każdej zresztą rzeczy do spełniania swojego właściwego zadania, wreszcie zaś zaletę moralną, czyli cnotę.Cnota (łac. virtus, gr. ἀρετή – areté ) – ugruntowana, stała etyczna dyspozycja człowieka gotowego posługiwać się swoimi władzami moralnymi - rozumem, wolą i zmysłami - do postaw i konkretnych czynów zgodnych z dobrem etycznym.

W zależności od tego, jakie pojęcia uznają za centralne, można wyróżnić następujące rodzaje etyk normatywnych:

  • aksjologiczne – stawia w centrum uwagi pojęcie wartości,
  • deontologiczne – stawia w centrum uwagi pojęcie powinności (obowiązku),
  • odpowiedzialności – stawia w centrum uwagi pojęcie odpowiedzialności,
  • aretologiczne – stawia w centrum uwagi pojęcie cnoty (Areté).
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Ethics, normative. W: Nicholas Bunnin, Jiyuan Yu: The Blackwell Dictionary of Western Philosophy. Malden, MA - Oxford - Carlton: Blackwell Publishing, 2004, s. 228. ISBN 1-4051-0679-4.




    Reklama