Estowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przybliżone umiejscowienie Aestii według rzymskiego historyka Tacyta
Europa na początku IX wieku. Ziemie ludów bałtyjskich i części fińskich określone jako „Estonia”
Europa według anglosaskiego opisu świata Alfreda Wielkiego. Widoczne ziemie Estum lub Osti oraz Witland, Estmere i Truso (mapa z 1773).
Rozmieszczenie ludów bałtyjskich ok. 1200 roku
Ziemie estyjskie – Prusy, Litwa, Inflanty i Estonia – w XIII wieku.

Estowie, Estiowie, Aistowie (łac. Aesti, Aestii, Aisti, anglosas. Esti, Osti, staronord. Eistr) – używana w starożytności i wczesnym średniowieczu wspólna nazwa określająca ludy bałtyjskie i bałtycko-fińskie zamieszkujące wschodnie wybrzeża Morza Bałtyckiego, od ujścia Wisły do Zatoki Fińskiej.

Prusowie – ludy bałtyckie zamieszkujące w średniowieczu tereny między Pomorzem, Mazowszem, Litwą a Bałtykiem (wybrzeże Bałtyku między dolną Wisłą a dolnym Niemnem). Obecnie na ich terytorium znajdują się: województwo warmińsko-mazurskie oraz obwód kaliningradzki.Wulfstan - podróżnik, prawdopodobnie anglosaski, który ok. roku 890 odbył żeglugę z Hedeby na Półwyspie Jutlandzkim (dzisiejsza Dania) w kierunku wschodnim, wzdłuż południowego wybrzeża Bałtyku, w celu zebrania informacji geograficznych na temat ziem nadbałtyckich. Po siedmiu dniach żeglugi Wulfstan dotarł do ziem zamieszkanych przez Estów (Prusów) oraz do portu Truso położonego nad jeziorem Druzno. Następstwem podróży było opisanie podróży przez podróżnika, wraz z dokładnym opisem osady Truso i niektórych zwyczajów Estów.

Historia[ | edytuj kod]

Źródła antyczne i archeologiczne[ | edytuj kod]

Po raz pierwszy o Estach wspomniał Publiusz Korneliusz Tacyt w swoim dziele O pochodzeniu i położeniu Germanów (Germania) ogłoszonym w 98 roku. Według Tacyta Aestiorum gentes, czyli lud Estiów (Aestii) zamieszkiwał na wybrzeżu Bałtyku, na wschód od siedzib germańskich Swewów i Gotów. Estowie strojem i obyczajami przypominali germańskich sąsiadów, ale odróżniali się od nich językiem, który w brzmieniu przypominał Tacytowi celtycką mowę Brytów. Zajmowali się pozyskiwaniem bursztynu (glaesum w języku „estyjskim”), co może wskazywać na lokalizację siedzib Estów na Sambii.

Hermanaryk (in. Ermenryk, Ermanaryk, Ermanryk) (zm. ok. 375) – król Ostrogotów nad Morzem Czarnym. Był porównywany przez Jordanesa do Aleksandra Wielkiego.Wojciech Sławnikowic (czes. Vojtěch Slavníkovec, niem. Adalbert; ur. ok. 956 w Libicach, zm. 23 kwietnia 997 w Świętym Gaju w okolicach Pasłęka lub Tękit, Tenkitten, obecnie Letnoje; inne źródła podają pruski Chollin) – czeski duchowny katolicki, biskup praski, benedyktyn, misjonarz, męczennik, święty Kościoła katolickiego.

Możliwe, że o Estach wspomniał również Klaudiusz Ptolemeusz, piszący po grecku słynny geograf z II wieku. Wymienia on w łańcuchu ludów nadmorskich na wschód od Wenetów i Weltów, lud Osiów, Osioi (Οςιοι), co może być zniekształconym w grece zapisem nazwy Ostoi (Οςτοι), znanych ze źródeł łacińskich Aestii. Ptolemeusz wymienia również ludy Galindai i Soudinoi, które mogą dotyczyć bałtyjskich plemion Galindów i Sudowów.

Wendowie (niem. Wenden, Winden, Windische) - określenie historyczne Słowian nadbałtyckich, wspólne dla Słowian połabskich i Łużyczan, zamieszkujących na wschód od królestwa duńskiego, Norwegii, Szwecji i na terenach od Odry do Gdańska. Obecnie używane w Niemczech w odniesieniu do Serbów Łużyckich zamieszkujących Łużyce.Ostrogoci, Goci wschodni lub Greutungowie (dosł. "ludzie stepu") – jedno z plemion germańskich. W 378 r. n.e. Ostrogoci wspomogli Wizygotów w bitwie pod Adrianopolem, w wyniku której zginął cesarz rzymski Walens. Nowy cesarz zgodził się na zamieszkanie przez Ostrogotów Dacji i Mezji pod warunkiem, że nie będą nękać Konstantynopola.

Piszący w połowie VI wieku Jordanes w dziele O pochodzeniu i czynach Gotów (Getica), które było streszczeniem Historii Gotów Kasjodora, wspomina, że Estiowie (Aestii) zamieszkiwali na wschód od ujścia Wisły i na wschód od Widiwariów, ludu będącego „mieszanką rozmaitych narodów”. Na południe od Estów mieszkać mieli Akacyrowie, którzy zajmowali się wypasem bydła. Sami Estowie są przedstawieni przez Jordanesa jako ludzie „ze wszech miar usposobieni pokojowo”. Jordanes wpomina też, że w IV wieku król Ostrogotów Hermanaryk „podbił dzięki swej roztropności i męstwu naród Estów, którzy zamieszkują najdalsze wybrzeża Oceanu Germańskiego” (tj. Bałtyku).

Saga (is. sögur) staroskandynawskie dzieło epickie o legendarnych lub historycznych bohaterach i wybitnych rodach – wyprawach wikingów, migracji na Islandię.Wenedowie, Wendowie, Wenetowie, Wenedzi – lud zamieszkujący – w okresie rzymskim (I-IV w. n.e.) – ziemie nad Bałtykiem. Istnieje szereg hipotez na temat ich przynależności etnicznej. Identyfikowany ze Słowianami zachodnimi, Wandalami a także traktowany jako odrębny lud indoeuropejski.

Nazwa Estowie, w formie Haestii, pojawia się również w liście kolejnego króla Ostrogotów, Teodoryka Wielkiego, skierowanym do ludu żyjącego „na pobrzeżach Oceanu” i eksploatującego tam bursztyn (Variae epistolae Kasjodora z roku 537, księga XII).

Dowody archeologiczne wskazują, że w pierwszych wiekach n.e. na wschód od germańskich Gotów (kultura wielbarska), żyjących po obu stronach ujścia Wisły, wybrzeża bałtyckie od rzeki Pasłęki do Zatoki Fińskiej zamieszkiwały luźno ze sobą powiązane plemiona bałtyjskie i bałtycko-fińskie (krąg kultur zachodniobałtyjskich). Po ustąpieniu Gotów, Bałtowie przesunęli się na zachód i zajęli tereny do dolnej Wisły, o czym świadczą charakterystyczne dla nich pochówki z końmi. Odtąd dolna Wisła rozgraniczała Estów (Bałtów) od Słowian zwanych w źródłach Sklawinami lub Wenedami.

Dagome iudex – incipit pochodzącego z końca X wieku regestu kopii dokumentu donacyjnego władcy identyfikowanego z księciem Polski Mieszkiem I, darowującego państwo, nazwane w dokumencie „państwem gnieźnieńskim”, w opiekę Stolicy Apostolskiej. Dokument, na którym oparł się kopista sporządzony został prawdopodobnie w kancelarii wystawcy w Gnieźnie (możliwe jest również, że powstał w Quedlinburgu lub w Rzymie) około 991 roku.Elbląg (łac. Elbinga, Elbingus, niem. Elbing, prus. Elbings, rus. Эльблонг) – miasto na prawach powiatu w województwie warmińsko-mazurskim, siedziba władz powiatu elbląskiego i gminy wiejskiej Elbląg, ale miasto nie wchodzi w ich skład, stanowiąc odrębną jednostkę samorządu terytorialnego. Od 1992 stolica diecezji elbląskiej. Najstarsze miasto w województwie, jedno z najstarszych w Polsce (rok założenia 1237, prawa miejskie 1246). Miasto posiadało prawo do czynnego uczestnictwie w akcie wyboru króla. Także najniżej położone miasto w Polsce. Leży u ujścia rzeki Elbląg do Zalewu Wiślanego. Według danych z 30 czerwca 2012 r. ma 123 977 mieszkańców.

Źródła średniowieczne[ | edytuj kod]

W IX wieku nazwa Estowie nadal była w podobnym użyciu, jak w starożytności. Einhard w biograficznym dziele Życie Karola Wielkiego (ok. 817–830) wspomina lud Estów (Aisti) i umiejscawia go obok Słowian i różnych innych ludów na południowym wybrzeżu Bałtyku. Anglosaski poemat Widsith (znany jako Wędrowiec lub Podróże śpiewaka), datowany między VI a IX wiekiem, wspomina o również o Estach/Istach (Istum).

Zakon krzyżacki – pełna nazwa: Zakon Szpitala Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (zakon krzyżacki, zakon niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Theutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XI i XII wieku. Sprowadzony, by zapewnić bezpieczeństwo ewangelizacji Prusów, opanował militarnie obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem formację państwową Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.Getica — napisana ok. 551 r. kronika "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica), która jest skróconą wersją (wyciągiem) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów. Autorem był Jordanes - historyk i kronikarz gocki.

Król Alfred Wielki, w swoim anglosaskim opisie Germanii (była to część rozwiniętego przez niego przekładu chorografii Orozjusza), wymienia lud Estów/Ostów (Osti), który zamieszkuje nad wschodnią odnogą Ostsea (Bałtyku).

Szerszy opis życia i obyczajów Estów znalazł się w relacji podróżnika Wulfstana, która została włączona przez Alfreda Wielkiego do tego samego przekładu chorografii Orozjusza. Wulfstan około 890 roku dotarł z duńskiej Hedeby do handlowej osady Truso (okolice dzisiejszego Elbląga), która znajdowała się w pobliżu siedzib ludu Estów (Estum), na pograniczu między ziemią Wendów (Weonodland) a krainą Witland należącą do Estów. W relacji Wulfstana znajduje się opis kraju Estów (Eastlande), jego grodów i plemion, które prowadzą ze sobą wojny oraz ich zwyczajów. Wulfstan opisuje również Estmere (Morze Estyjskie), czyli Zalew Wiślany, poprzez który duńscy żeglarze wpływali do Truso. Opisanych przez Wulfstana Estów utożsamia się jednoznacznie z bałtyjskimi Prusami.

Germania (łac. De Origine et situ Germanorum, dosłownie O pochodzeniu i kraju Germanów) – napisana przez Publiusza Korneliusza Tacyta około roku 98, jest etnograficznym dziełem o plemionach germańskich leżących poza Cesarstwem rzymskim.Saxo Gramatyk (łac. Saxo Grammaticus, ur. ok. 1140/50 – zm. 1220/30) – duński średniowieczny historyk i kronikarz. Saxo był również sekretarzem biskupa Absalona.

Od około IX-X wieku w źródłach pojawia się nazwa Prusowie (Pruzzi, Bruzi), która obejmuje część ludów estyjskich żyjących w pobliżu ujścia Wisły oraz na Sambii, a na początku XI wieku pojawia się również nazwa Litwy (Lituae). Jest to efekt bliższego zainteresowania terytoriami Bałtów przez źródła niemieckie (Geograf bawarski) i polskie (Dagome Iudex, misje św. Wojciecha i Brunona z Kwerfurtu).

Liwowie – niewielka grupa etniczna zamieszkująca w Kurlandii na Łotwie (Wybrzeże Liwońskie), rdzenni mieszkańcy ziem, zamieszkiwanych przez Bałtów, czyli Łotyszy. Posługują się oni językiem liwskim, należącym do grupy języków ugrofińskich, spokrewnionym blisko z językiem estońskim i fińskim.Zakon kawalerów mieczowych, łac. Fratres militiae Christi de Livonia, niem. Brüder der Ritterschaft Christi (inne nazwy: zakon liwoński, rycerze chrystusowi) – niemiecki zakon rycerski w Inflantach (Łotwa i Estonia), założony w oparciu o regułę templariuszy w Rydze przez biskupa Alberta von Buxhövdena w 1202 r. dla obrony i rozszerzania diecezji.

Jednocześnie wschodnie wybrzeża Bałtyku stanowią przedmiot rywalizacji Szwedów i Duńczyków. Wczesne źródła skandynawskie - sagi i kamienie runiczne - określają ziemie na wschodnich wybrzeżach Bałtyku mianem Eistland lub Eistaland (czyli „kraj wschodni”), a Estów określają mianem Eistr. Jak podaje Snorri Sturluson w Sadze o Ynglingach, w walce z Estami na terenie ich krainy („na estlandzkiej plaży”) zginął półlegendarny szwedzki król Ingvar Harra („Wysoki”), zaś żyjący w VII/VIII wieku Ivar Vidfadme („Podróżnik”) miał władać znaczną częścią pobrzeży bałtyckich, w tym krajami wschodu. Natomiast XII-wieczny arabski geograf Al-Idrisi, który czerpał informacje od Duńczyków, używa na ludy wschodniobałtyckie nazwy Astalānda.

Półwysep Sambijski, Sambia (ros. Калининградский полуостров, Kaliningradskij połuostrow; Земландский полуостров, Ziemłandskij połuostrow) - półwysep na terenie Rosji rozdzielający Zalew Wiślany (na południu) od Zalewu Kurońskiego (na północy). Na zachodzie półwysep graniczy z Bałtykiem, a na wschodzie przechodzi w Nizinę Staropruską.Paweł Orozjusz (ok. 385 – przed 423) – teolog chrześcijański i historyk pochodzący z terenów dzisiejszej Hiszpanii. W roku 414 uciekając przed Wandalami przeprawił się do północnej Afryki, następnie przez Egipt udał się do Palestyny, gdzie polemizował z Pelagiuszem. Powrócił do Afryki w roku 416. W dorobku ma wiele pism teologicznych, ale najważniejszym dziełem jest jednak Siedem ksiąg historii przeciwko poganom (łac.: Historiarum libri VII adversus paganos) w których dowodzi, że czasy pogańskie obfitowały w więcej nieszczęść niż czasy jemu współczesne. Dzieło to było wykorzystywane w średniowieczu jako podręcznik historii powszechnej.

Począwszy od piszącego w XI wieku Adama z Bremy źródła zachodnie zaczynają odróżniać bałtyjskich Prusów od bałtycko-fińskich Estów. Adam z Bremy określa mianem Aestland tylko późniejszą Estonię. Podobnie piszący pod koniec XII wieku Sakso Gramatyk stosuje nazwy Estia, Haestia do Estonii, a jej mieszkańców określa mianem Estonum, zaś powtarzając relację Jordanesa o podboju Hermanaryka, Sakso zastępuje Estów, nazwami ludów bałtyjskich. Również duński zbiór dokumentów podatkowych króla Waldemara II Liber Census Daniae (1231 r.) opisując ziemie Estów odróżnia od nich „ziemie pruskie”.

Widsith (pol. Wędrowiec) – poemat wędrownego anglosaskiego skalda, spisany w języku staroangielskim, którego treść datuje się na VI-VII wiek. Zachował się na jednym pergaminie Codexu Exoniensis z X wieku. Odkryty został w 1817 r., a ogłoszony drukiem w 1826 r.Wisła (łac. Vistula) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Od XIII wieku – gdy Inflanty (ziemie bałtycko-fińskich Liwów i bałtyjskich Zemgalów, Zelów, Kurów i Łatgalów) zostały podbite przez zakon kawalerów mieczowych, Prusy i Jaćwież przez zakon krzyżacki, a ziemie nad Zatoką Fińską przez Duńczyków – nazwę kraj Estów odnosi się już tylko do Estonii (niem., duń., szw. Estland, est. Eesti).

Język szwedzki (szw. svenska språket, svenska) – język północnogermański wschodni (wschodnioskandynawski), używany głównie w Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. W Finlandii język szwedzki jest, obok fińskiego, językiem urzędowym, z uwagi na 5% szwedzkojęzycznych obywateli Finlandii zamieszkałych głównie na wybrzeżach tego kraju. Szwedzki jest dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.Klaudiusz Ptolemeusz, Ptolemeusz Klaudiusz lub po prostu Ptolemeusz (łac. Claudius Ptolemaeus, stgr. Κλαύδιος Πτολεμαῖος Klaudios Ptolemaios; ur. ok. 100, zm. ok. 168) – astronom, matematyk i geograf greckiego pochodzenia. Urodzony w Tebaidzie, kształcił się i działał w Aleksandrii należącej wówczas do Imperium rzymskiego około II wieku n.e.

W XIX wieku podczas estońskiego przebudzenia narodowego powstało również pojęcie narodu Estończyków, jako rdzennych bałtycko-fińskich mieszkańców Estonii.

Nawiązania współczesne[ | edytuj kod]

We wrześniu 2020 roku sztucznej wyspie na Zalewie Wiślanym powstającej w związku z przekopem Mierzei Wiślanej nadano nazwę Wyspa Estyjska. Nazwa wyspy, która została wybrana w głosowaniu, nawiązuje do znanego z przekazu Wulfstana określenia Zalew Estyjski.

Słowianie – gałąź ludów indoeuropejskich posługujących się językami słowiańskimi, o wspólnym pochodzeniu, podobnych zwyczajach, obrzędach i wierzeniach. Zamieszkują Europę wschodnią, środkową i południową oraz pas północnej Azji od Uralu po Ocean Spokojny. Stanowią najliczniejszą grupę ludności indoeuropejskiej w Europie.Język staroangielski (stang. Ænglisc sprǣc) lub język anglosaski (Ængle-Seaxisce sprǣc) – wczesna forma języka angielskiego, którą posługiwano się na terenie dzisiejszej Anglii i południowej Szkocji między V a XII wiekiem. Był to język zachodniogermański, zbliżony do starofryzyjskiego i starosaksońskiego. Uległ również wpływowi języka staronordyjskiego, należącego do powiązanej grupy północnogermańskiej.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Wojciech Nowakowski Korzenie Prusów, „Pruthenia”, tom 1, Olsztyn 2006, s. 18-21
  2. Jerzy Kolendo Ziemie u południowo-wschodnich wybrzeży Bałtyku w źródłach antycznych, Pruthenia, tom IV, Olsztyn 2009, str. 27
  3. Jerzy Kolendo Ziemie u południowo-wschodnich wybrzeży Bałtyku w źródłach antycznych, Pruthenia, tom IV, Olsztyn 2009, str. 201
  4. Gerard Labuda Fragmenty z dziejów Słowiańszczyzny zachodniej, 2, Poznań 1960, s. 96-109
  5. Marek F. Jagodziński Truso. Między Weonodlandem a Witlandem, Elbląg 2010, s. 21
  6. Archeologia bałtyjska: materiały z konferencji, Olsztyn, 24-25 kwietnia 1988 roku, praca zb. wyd. Ośrodek Badań Nauk. im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, 1991
  7. Życie Karola Wielkiego, przełożył Jan Parandowski, wstęp i objaśnienia Aleksander Gieysztor, Biblioteka Narodowa, Seria 2, nr 59, Wrocław 1950
  8. Monumenta Poloniae Historica - Pomniki dziejowe Polski. T. 1, Lwów 1864, str. 14
  9. Monumenta Poloniae Historica - Pomniki dziejowe Polski. T. 1, Lwów 1864, str. 11-12
  10. Marek F. Jagodziński Truso. Między Weonodlandem a Witlandem, Elbląg 2010, s. 9-28
  11. Hasło eistr (noun m.) ‘(Estonians)’ na The Old Norse World
  12. Marika Mägi In Austrvegr: The Role of the Eastern Baltic in Viking Age Communication across the Baltic Sea, wyd. BRILL 2018, str. 151
  13. Rafał Simiński Ziemie pruskie w świetle źródeł duńskich do przełomu XIII-XIV wieku, Pruthenia, tom IV, Olsztyn 2009, str. 197, 199
  14. Maciej Sandecki: Głosowanie zakończone. Znamy nazwy sztucznych wysp na Zalewie Wiślanym i Szczecińskim. 2020-09-23. [dostęp 2020-09-25].

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Marek F. Jagodziński Truso. Między Weonodlandem a Witlandem, Elbląg 2010, s. 9-28
  • red. L. Leciejewicz, Mały słownik kultury dawnych Słowian. Warszawa 1988.
  • Estowie, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-02-28].
  • Liber Census Daniae (pol. Księga podatkowa ziem podległych Królowi Danii, duń. Kong Valdemars Jordebog) – zbiór dokumentów powstałych za panowania duńskiego króla Waldemara II Zwycięskiego (1202–1241) zawierających spis ziem, miast i ludności podległych jego panowaniu. Dokumenty powstały w celach skarbowych. Oryginalny rękopis znajduje się w Duńskim Archiwum Narodowym (Rigsarkivet) w Kopenhadze. Inflanty (łac. Livonia, także Lieflant, niem. Livland, łot. Vidzeme, est. Liivimaa) – nazwa krainy historycznej nad Dźwiną i Zatoką Ryską powstałej w średniowieczu w obrębie posiadłości zakonu kawalerów mieczowych, a zamieszkanej przez plemiona bałtyckie (przodków obecnych Łotyszów) i ugrofińskie (przodków obecnych Estończyków), na których kulturę na przestrzeni wieków wpływała głównie kultura niemiecka, a także skandynawska i polska (szczególnie w Inflantach Polskich/Łatgalii). Dawne Inflanty obejmują terytoria dzisiejszej Estonii i Łotwy.




    Warto wiedzieć że... beta

    Zalew Wiślany (ros. Zalew Kaliningradzki) – zalew słonawowodny, zatoka Morza Bałtyckiego o powierzchni 838 km² (w tym w granicach Polski 328 km²), część Zatoki Gdańskiej odcięta przez Mierzeję Wiślaną.
    Brytowie (łac. Brittones, bryt. Pritani lub Priteni) – lud celtycki zamieszkujący Brytanię przed najazdem Anglów i Sasów.
    Estończycy (est. eestlased) – naród ugrofiński zamieszkujący Estonię, posługujący się językiem estońskim. Estończycy najbliżej spokrewnieni są z Finami. Estończycy są potomkami starożytnych Estów. Silne wpływy skandynawskie i niemieckie w kulturze. Wierzący Estończycy wyznają głównie protestantyzm (luteranizm), zdecydowana większość zaś jest bezwyznaniowa.
    Publius (albo Gaius – imię niepewne) Cornelius Tacitus, czyli Tacyt (około 55–120) – jeden z najsłynniejszych historyków rzymskich.
    Al-Idrisi ( ur. 1100 w Ceucie, zm. 1166), daw. także Edrisi, właściwie Abu Abd Allah Muhammad al-Idrisi – arabski kartograf, geograf i podróżnik działający na dworze króla Sycylii Rogera II.
    Język duński (duń. dansk, det danske sprog) - język z grupy skandynawskiej języków germańskich. Posługuje się nim około 5,2 mln mówiących, głównie w Danii i Szlezwiku-Holsztynie w północnych Niemczech (ok. 50 tys. osób). Duński w charakterze języka urzędowego używany jest w Danii a także na Wyspach Owczych. W Islandii, która aż do 1944 r. była posiadłością Danii, duński jest nauczany jako jeden z głównych języków obcych, obok angielskiego, norweskiego i szwedzkiego.
    Swionowie, również Swearowie, (szw. Svíar, Svear) - jedno z germańskich plemion Skandynawii, jedni z przodków średniowiecznych Waregów oraz dzisiejszych Szwedów. Było to jedno z potężniejszych plemion skandynawskich, którego królowie według legendy byli potomkami boga Frejra. Nazwa "Swionowie" pochodzi od nazwy łacińskiej Suiones, która pojawia się u Tacyta.

    Reklama