Enmebaragesi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Enmebaragesi, Mebarasi – według Sumeryjskiej listy królów dwudziesty drugi, przedostatni władca należący do I dynastii z Kisz. Dotyczący go fragment brzmi następująco:

Inskrypcja z Tummal – nazwa stosowana przez sumerologów na określenie kroniki obudowywania miasta Tummal i świątyni Ninlil po każdym kolejnym jego zdobyciu. Inskrypcja rzuciła nowe światło na bieg dziejów Bliskiego Wschodu w starożytności i przyczyniła się do przewartościowania chronologii regionu. Tekst zawiera spis królów sprawujących rządy nad Tummal od połowy trzeciego tysiąclecia p.n.e. do XX wieku p.n.e.Sumeryjska lista królów – dzieło sumeryjskiego piśmiennictwa będące listą władców i dynastii rządzących Sumerem, począwszy od krolów panujących przed potopem, a na I dynastii z Isin kończąc (początek II tys. p.n.e.). Dzieło to ma charakter na wpółlegendarny, dlatego dyskwalifikuje się je jako źródło historyczne i traktowane jest przez badaczy dziejów starożytnej Mezopotamii z dużą dozą ostrożności. Informacje tam zawarte poddawane są ciągłej weryfikacji i konfrontowane z innymi źródłami piśmienniczymi oraz znaleziskami archeologicznymi.
„Enmebaragesi, który podporządkował (sobie) kraj Elam, został królem i panował przez 900 lat”.

O władcy tym wspomina również inskrypcja z Tummal: „Enmebaragesi (z Kisz) zbudował (w Nippur) Irinanam, świątynię boga Enlila”.

W trakcie wykopalisk archeologicznych w Nippur odkryto fragmenty dwóch kamiennych naczyń noszących krótką inskrypcję „Mebarasi, król Kisz”. Zdaniem uczonych imię Mebarasi jest wariantem imienia (En)mebara(ge)si i chodzi tu o tę samą osobę. Inskrypcje te, datowane na ok. 2600 r. p.n.e., są najstarszymi znanymi sumeryjskimi inskrypcjami królewskimi.

Nippur (sum. nibru(EN.LÍL); akad. Nippur, Nippuru) – starożytne miasto w południowej Mezopotamii, pradawna stolica religijna Sumeru i główne miejsce kultu boga Enlila (w świątyni E-kur); obecnie stanowisko archeologiczne Niffar położone w prowincji Al-Kadisijja w Iraku, nieco na północ od miasta Afak i ok. 180 km. na południowy zachód od Bagdadu.Gilgamesz, Bilgamesz (sum. giš-bil/bil2-ga-mes, późniejsze giš i giš-gin2-maš; akad. Gilgameš) – na wpół legendarny król sumeryjskiego miasta Unug (akadyjskie Uruk). Mityczny bohater kilku sumeryjskich utworów literackich, które stały się kanwą słynnego akadyjskiego Eposu o Gilgameszu.

Imię Enmebaragesi nosi również starsza siostra Gilgamesza wspomniana w sumeryjskim eposie Gilgamesz i Huwawa.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. imię to niekiedy odczytywane jest Eniszibbaragesi
  2. Piotr Michalowski, Sumerian..., s. 83.
  3. Piotr Michalowski, Bringing Ninlil..., s. 86.
  4. Glenn Magid, Sumerian..., s. 10-11.
  5. Glenn Magid, Sumerian..., s. 6-7.
  6. Frayne D.R., Presargonic Period (2700-2350 BC), The Royal Inscriptions of Mesopotamia. Early Periods, t. I, University of Toronto Press Incorporated, 2008, s. 5.
  7. Krystyna Szarzyńska, Eposy..., s. 63.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Marian Bielicki, Zapomniany świat Sumerów, Warszawa 1969.
  • Piotr Michalowski, Sumerian King List, [w:] Mark Chavalas (edytor), The Ancient Near East - Historical Sources in Translation, Blackwell Publishing, Carlton 2006, s. 81-85.
  • Piotr Michalowski, Bringing Ninlil to Tumal, [w:] Mark Chavalas (edytor), The Ancient Near East - Historical Sources in Translation, Blackwell Publishing, Carlton 2006, s. 85-87.
  • Glenn Magid, Sumerian Early Dynastic Royal Inscriptions, [w:] Mark Chavalas (edytor), The Ancient Near East - Historical Sources in Translation, Blackwell Publishing, Carlton 2006, s. 4-16.
  • Krystyna Szarzyńska, Eposy Sumeryjskie, seria Antologia Literatury Mezopotamskiej, Wydawnictwo AGADE, Warszawa 2003.

  • Elam – starożytne państwo powstałe około 2400 roku p.n.e. na terenach obecnego południowo-zachodniego Iranu (prowincja Chuzestan na granicy z Irakiem) oraz górskiej prowincji Lurestan sięgającej aż do Buszehr nad Zatoką Perską o strukturze federacyjnej. Jego najważniejszym miastem była odkryta w 1927 roku Suza, leżąca na wschodnim brzegu rzeki Kercha (staroż. Choaspes).




    Reklama