Encefalopatia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Encefalopatia (gr. enkephalikos – mózgowy; gr. pathos choroba, cierpienie, odczuwanie) – ogólne określenie uszkodzenia mózgowia przez czynniki różnego pochodzenia. Uszkodzenia mózgowia człowieka prowadzą do różnego rodzaju zaburzeń zachowania, zwanych charakteropatiami.

Encefalopatia AIDS, inaczej zespół otępienny w przebiegu AIDS (ang. AIDS dementia complex – ADC) lub encefalopatia HIV – zespół objawów neurologicznych i psychicznych występujący u ludzi zakażonych wirusem HIV. Prawdopodobną przyczyną choroby są przechodzące przez barierę krew-mózg zakażone limfocyty, które doprowadzają do zakażenia komórek występujących w mózgu, a w szczególności neuronów, astrocytów i oligodendrocytów. Inne przyczyny obejmują działanie toksyn, zarówno leukocytów chorego, jak i wirusów (wirotoksyn), a także reakcje autoimmunologiczne. Około 1 na 1000 osób zarażonych HIV przejawia objawy ADC. PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.

Przyczynami encefalopatii mogą być toksyny obecne w organizmie przy niewydolności wątroby lub nerek, trucizny, takie jak metale ciężkie (ołów, rtęć), alkohol etylowy i wiele innych. Opisywane są też encefalopatie zakaźne (wywoływane przez priony), czyli pasażowalne encefalopatie gąbczaste (TSE).

Mózgowie (łac. encephalon z gr. en "w, wewnątrz" i kephalos "głowa") – część ośrodkowego układu nerwowego leżąca w czaszce. Jest to najbardziej złożony narząd człowieka. Stopień jego rozwoju prawdopodobnie warunkuje istnienie świadomości.Charakteropatia (gr. charakteropathia) – zmiany osobowości typu psychopatycznego, wyrażające się w odchyleniach charakterologicznych, np. skłonność do kłamstwa, nastawienia socjalne i antysocjalne itp. Termin ten używany bywa na oznaczenie zmian charakterologicznych u psychopatów, u chorych na padaczkę, u osób, które przebyły zapalenie opon mózgowych i in. jego choroby organiczne; u alkoholików, a również u chorych na psychozy endogenne. Bilikiewicz używa tego terminu jedynie na oznaczenie zmian charakterologicznych, spowodowanych przez organiczne uszkodzenie mózgu, inni zmiany tego rodzaju rozpatrują jako organiczne zmiany charakterologiczne zaliczane do tzw. pseudopsychopatii.

Niektórzy rozpoznają encefalopatię w przypadku rozlanych zmian w zapisie EEG.

Generalnie termin encefalopatia charakteryzuje się następującymi cechami:

  • ściśle określona przyczyna powodująca uszkodzenie mózgu
  • zespół neurologiczny o charakterze rozlanym lub rozsianym
  • zespół psychoorganiczny, zwykle otępienny.
  • Nieformalny podział encefalopatii:

  • Encefalopatie wrodzone
  • po urazie okołoporodowym
  • po infekcjach płodowych
  • po zatruciach
  • Encefalopatie nabyte
  • nadciśnieniowa
  • miażdżycowa
  • metaboliczna
  • pozapalna
  • pourazowa
  • wątrobowa
  • encefalopatia septyczna
  • zakaźne encefalopatie gąbczaste
  • encefalopatia Wernickego (encefalopatia alkoholowa)
  • encefalopatia AIDS
  • encefalopatia gruźlicza
  • Chorzy z encefalopatią powinni unikać czynników mogących nasilać objawy patologicznego zapisu EEG – np. intensywnych błysków świetlnych, hiperwentylacji.

    Encefalopatia gruźlicza (ang. tuberculous encephalopathy) – rzadka postać gruźlicy. Występuje częściej u ludzi młodych. Do jej głównych objawów zaliczają się drgawki, śpiączka albo osłupienie oraz rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe. Nie występuje podrażnienie opon mózgowo-rdzeniowych (choć inne źródła temu zaprzeczają). W zmienionej tkance można zaobserwować obrzęk i znaczną demielinizację, płyn mózgowo-rdzeniowy pozostaje bez lub z niewielkimi zmianami. Patogeneza nie jest pewna, przypuszcza się, że encefalopatia gruźlicza jest wynikiem nadwrażliwości. Zaobserwowano podobieństwo obrazu klinicznego choroby do ostrego rozsianego zapalenia mózgu i rdzenia oraz alergicznego zapalenia mózgu i rdzenia. Sepsa, posocznica (łac. sepsis) – stosowany w medycynie termin odnoszący się do specyficznej reakcji organizmu na zakażenie. Sepsa nie jest samodzielną jednostką chorobową, a obecnie definiuje się ją jako zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS) wywołany zakażeniem.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Simone C. Tauber i inni, Septic encephalopathy and septic encephalitis‬‬, „Expert Review of Anti-Infective Therapy”, 15 (2), 2017, s. 121–132, DOI10.1080/14787210.2017.1265448, ISSN 1744-8336, PMID27885885 [dostęp 2018-04-29].
    2. D.K. Dastur, The pathology and pathogenesis of tuberculous encephalopathy and myeloradiculopathy: a comparison with allergic encephalomyelitis, „Child's Nervous System: ChNS: Official Journal of the International Society for Pediatric Neurosurgery”, 2 (1), 1986, s. 13–19, DOI10.1007/BF00274027, PMID3731158.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Youngson R., Collins; Słownik Encyklopedyczny; Medycyna, RTW, 1997 ​ISBN 83-86822-53-8
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Otępienie (demencja; łac. dementia) – spowodowane uszkodzeniem mózgu znaczne obniżenie się sprawności umysłowej. Istnieje wiele definicji i kryteriów otępienia, ponieważ istnieją spory, kiedy obniżenie sprawności umysłowej staje się już otępieniem. Wbrew niektórym potocznym opiniom otępienie nie jest normalnym objawem procesów starzenia się.Zaburzenia zachowania – występowanie nieprawidłowych zachowań nieadekwatnych do wieku dziecka, będących niezgodnymi z oczekiwaniami społecznymi. Do tych zachowań zalicza się aspołeczność, występowanie agresji oraz buntowniczość.




    Warto wiedzieć że... beta

    Metale ciężkie – nieprecyzyjne pojęcie określające różnie definiowany zbiór metali i półmetali charakteryzujących się dużą gęstością, często także właściwościami toksycznymi. W rozmaitych publikacjach spotkać można znacząco różniące się wartości graniczne gęstości, powyżej których dany pierwiastek uznawany jest za metal ciężki: 3,5, 4, 4,5, 5, 6 i 7 g/cm³. Istnieje również szereg definicji opartych na liczbie atomowej – np. metale i półmetale o liczbie atomowej większej od 11 (sód) lub 20 (wapń) lub liczbie masowej. Istnieją również definicje oparte na wybranych własnościach chemicznych, np. liczbie akceptorowej (kwasowość Lewisa) oraz definicje zbudowane na podstawie zakresu zastosowań, obejmujące np. przydatność do wyrobu amunicji strzeleckiej lub osłon zatrzymujących promieniowanie jonizujące.
    Niewydolność wątroby – niezdolność wątroby do spełniania prawidłowych funkcji metabolicznych oraz syntezy białek. Wyróżnia się dwie główne postacie niewydolności wątroby:
    Trucizna – substancja organiczna lub nieorganiczna, która po dostaniu się do organizmu, w stosunkowo niewielkiej dawce, powoduje niekorzystne zaburzenia w jego funkcjonowaniu, inne niekorzystne zmiany w organizmie lub śmierć. Może to być ciało stałe, ciecz lub gaz. Trucizny mogą działać gwałtownie lub gromadzić się w organizmie, powodując zatrucia przewlekłe.
    Nerka (łac. ren gr. nefros) – narząd stanowiący najistotniejszą część układu wydalniczego większości zwierząt (głównie stałocieplnych). Nerki są narządem parzystym, którego kształt przypomina ziarno fasoli, są koloru czerwonobrązowego (wskutek dużej zawartości krwi).
    DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.
    Rtęć (Hg, łac. hydrargyrum, z gr. ὑδράργυρος hydrargyros – płynne srebro) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych w układzie okresowym (uznana za pierwiastek przez Lavoisiera). Rtęć jest jedynym metalem występującym w warunkach normalnych w stanie ciekłym.
    Mózgowie (łac. cerebrum) – najważniejsza, centralna część ośrodkowego układu nerwowego u kręgowców (w tym u człowieka) znajdująca się w czaszce. Najważniejsze jego funkcje to sterowanie, nadzorowanie działania, homeostaza organizmu (m.in. częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze krwi, równowaga wodno-elektrolitowa, temperatura ciała), a także wyższe funkcje nerwowe (funkcje poznawcze, popędowe, pamięć i uczenie się).

    Reklama