• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eliasz



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]
    Przeczytaj także...
    Atrybuty świętych – w sztuce chrześcijańskiej przedmioty lub symbole, które czynią określonego świętego łatwiej rozpoznawalnym. Często atrybut świętego nawiązuje do jego życia, męczeństwa lub legendy.Garwolin – gmina miejska w województwie mazowieckim położone nad rzeką Wilgą, siedziba władz gminy wiejskiej Garwolin i powiatu garwolińskiego przy skrzyżowaniu dróg S17E372 z 76.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Prorok Eliasz i oskarżenie o grzech. opoka.org.pl. [dostęp 2014-08-15].
    2. Jarosław Charkiewicz: pror. Eliasz. Serwis Cerkiew.pl. [dostęp 2014-08-15].
    3. Elija (niem.). Ökumenisches Heiligenlexikon. [dostęp 2014-08-15].
    4. 1Krl 19,1-2 w przekładach Biblii.
    5. 1Krl 19,13-21 w przekładach Biblii.
    6. 2Krl 1,17 w przekładach Biblii.
    7. 2Krl 2,8 w przekładach Biblii.
    8. Ml 3,23 w przekładach Biblii. Por. Syr 48,10 w przekładach Biblii. Por. przypis do Ksiegi Malachiasza 3,23n w Biblii jerozolimskiej, Poznań 2006.
    9. Ap 11,3-12 w przekładach Biblii.
    10. Eduard Lohse: Objawienie św. Jana. Komentarz. Tadeusz Wojak (tłum.). Warszawa: Zwiastun, 1985, s. 83–84. OCLC 189613944.
    11. Gils 1994 ↓, s. 264.
    12. Przypis do Mt 17,1-8. W: Biblia Jerozolimska. Szkoła Biblijna w Jerozolimie (opracowanie). Poznań: Pallottinum, 2006. ISBN 83-7014-519-1.
    13. Benedykt XVI 2011 ↓.
    14. Jędrzejewski, Krawcowicz 2006 ↓, s. 13.
    15. Jędrzejewski, Krawcowicz 2006 ↓, s. 31.
    16. Eliasz, prorok.. Deon.pl. [dostęp 2014-08-15].
    17. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 2: D-G. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 131-133. ISBN 83-7097-374-4.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Félix Gils CSSp: Eliasz. W: Słownik teologii biblijnej. X. Léon-Dufour (red.), K. Romaniuk (tłum. i oprac.). Wyd. 4. Poznań: Pallottinum, 1994, s. 263-264. ISBN 83-7014-224-9.
  • Benedykt XVI (Joseph Ratzinger): Jezus z Nazaretu. Wiesław Szymona (przekład). T. 1 (Od chrztu w Jordanie do Przemienienia). Kraków: Wydawnictwo M, 2011, s. 321.
  • Paweł Jędrzejewski, Barbara Krawcowicz: Pesach. Los Angeles – Warszawa: Stowarzyszenie 614. Przykazania, 2006.


  • Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Chazael (hebr. חֲזָהאֵל) – król aramejskiego królestwa Damaszku, wspominany w Starym Testamencie i źródłach asyryjskich. Jego imię widnieje także na jednej z płytek z kości słoniowej znalezionych w Arslan Tash. Panował od ok. 844/842 p.n.e. do ok. 800 p.n.e.
    Damaszek (arab. دمشق, transk. naukowa Dimašq, transk. polska Dimaszk; dialekt damasceński: š-Šām) – stolica oraz największe miasto Syrii – 1,71 mln mieszkańców (XII 2009), cały zespół miejski – 4,36 mln mieszkańców (2007). Leży w południowo-zachodniej części kraju, w oazie nad rzeką Barada u podnóża gór Antyliban, na skraju Pustyni Syryjskiej. Jest to największy ośrodek przemysłowy i naukowy w Syrii, jedno z czterech świętych miast islamu, a także (od 1268) siedziba prawosławnego Patriarchatu Antiochii, znaczący ośrodek handlowy. Aglomeracja Damaszku stanowi wydzieloną jednostką administracyjną Syrii.
    Góra Karmel (hebr. הַר הַכַּרְמֶל, Har HaKarmel; arab. جبل الكرمل, Dżabal al-Karmal; pol. Winnica Boga) - nadmorskie pasmo górskie rozciągające się nad Morzem Śródziemnym w północnej części Izraela. Wznosi się na wysokość 546 metrów n.p.m. nad Zatoką Hajfy i rozciąga się na długości 39 km w kierunku południowo wschodnim. UNESCO uznało obszar góry Karmel rezerwatem biosfery. Państwo Izrael ogłosiło ten obszar Parkiem Narodowym Góry Karmel.
    Izebel, Jezabel (gr., łac. Iezabel; hebr. Izebel – niewyniesiona, nieskalana, czysta) – postać biblijna ze Starego Testamentu, żona Achaba, matka Atalii, zm. w 843 p.n.e.
    Ikona (gr. εικων, eikón oznaczające obraz) – obraz sakralny, powstały w kręgu kultury bizantyńskiej wyobrażający postacie świętych, sceny z ich życia, sceny biblijne lub liturgiczno-symboliczne. Charakterystyczna dla chrześcijańskich Kościołów wschodnich, w tym prawosławnego i greckokatolickiego. Pierwowzorem ikon, były prawdopodobnie, ponieważ nie ma pewności wśród historyków sztuki portrety grobowe z Fajum bądź wczesnochrześcijańskie malarstwo katakumbowe.
    Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.
    Ewangelia Marka [Mk lub Mar] – druga z kolei, a zarazem najkrótsza i najstarsza Ewangelia nowotestamentowa. Jej autorem według tradycji chrześcijańskiej jest Jan Marek, który miał spisać w Rzymie relację Piotra Apostoła. Jest jedną z ewangelii synoptycznych. Święty Marek napisał Ewangelię dla ludzi nieznających języka aramejskiego oraz zwyczajów żydowskich. W przeciwieństwie do Mateusza terminy aramejskie zawsze są objaśniane, podobnie jak zwyczaje żydowskie. Pod względem stylu i języka ustępuje pozostałym Ewangeliom. Niewiele jest mów Jezusa i są one krótkie (poza dwoma, tj. Mk 4,1-34 oraz Mk 13,1-37). Marek koncentruje się na opisie cudów i czynów Jezusa.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.059 sek.