Element konstrukcyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Element konstrukcyjny – pojęcie w szczególności obejmujące:

Tarcza konstrukcyjna, tarczownica, belka-ściana - element konstrukcyjny o tej własności, że jeden z jego wymiarów (grubość) jest znacznie mniejszy od dwu pozostałych. W odróżnieniu od płyty przyjmuje się, że obciążenie tarczy działa w jej płaszczyźnie środkowej, dzielącej jej grubość na dwie równe połowy. Konturem tarczy nazywamy linię ograniczającą jej wymiary leżące w płaszczyźnie środkowej. Tarcza podparta bywa wzdłuż całego jej konturu lub też jego części. Na swobodną (niepodpartą) część konturu działać mogą różne obciążenia zewnętrzne. Zasadniczym obciążeniem tarczy jest jej ciężar własny.Płyta konstrukcyjna – element konstrukcyjny charakteryzujący się tym, że jeden z jego wymiarów (grubość) jest znacznie mniejszy od dwóch pozostałych.
  • elementy konstrukcji budowlanych
  • elementy budowy maszyn, urządzeń i pojazdów.
  • Elementy konstrukcyjne (pręty, płyty, tarcze, powłoki) są częściami składowymi złożonych układów konstrukcyjnych. Każdy z takich elementów poddany jest działaniu pewnych obciążeń i jest odpowiednio wymiarowany.

    Budowlany element konstrukcyjny – część składowa obiektu budowlanego, która spełnia zadania konstrukcyjne. Nie wszystkie elementy budowlane są elementami konstrukcyjnymi (np. ściana działowa takim elementem nie jest). Podział elementów konstrukcyjnych:Pręt - podłużny element konstrukcji. Jeden wymiar pręta (długość) jest znacznie większy od dwóch pozostałych (szerokość i wysokość przekroju). Przykładem pręta może być belka stropowa. Prętem może być pręt właściwy, rura lub inny podłużny wyrób hutniczy.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Piechnik S., Wytrzymałość materiałów, PWN Warszawa 1980




    Reklama