Elektronika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arduino ftdi chip-1.jpg

Elektronika – dziedzina techniki i nauki zajmująca się wytwarzaniem i przetwarzaniem sygnałów w postaci prądów i napięć elektrycznych lub pól elektromagnetycznych. Wykorzystywanie zjawisk oddziaływania pomiędzy ładunkami do przenoszenia informacji.

Sygnał to abstrakcyjny model dowolnej mierzalnej wielkości zmieniającej się w czasie, generowanej przez zjawiska fizyczne lub systemy. Tak jak wszystkie zjawiska może być opisany za pomocą aparatu matematycznego, np. poprzez podanie pewnej funkcji zależnej od czasu. Mówimy, że sygnał niesie informację lub też umożliwia przepływ strumienia informacji.Sonar – urządzenie używające długich, średnich lub krótkich fal dźwiękowych do nawigacji, komunikacji, detekcji, określania pozycji, śledzenia oraz klasyfikacji ruchomych i nieruchomych obiektów zanurzonych, znajdujących się na powierzchni cieczy bądź w powietrzu. Nazwa "sonar" wywodzi się od akronimu "SOund Navigation and Ranging". W zależności od zasady działania, sonary mogą być aktywne bądź pasywne, mogą także łączyć obie te cechy. Najczęstszym środowiskiem zastosowania urządzeń sonarowych jest środowisko ciekłe zwłaszcza wodne, jednakże ich odpowiednie formy mogą być wykorzystywane także w środowisku gazowym, w tym w powietrzu. W zależności od zastosowania i konstrukcji systemy echolokacyjne mogą używać bardzo szerokiego zakresu fal dźwiękowych - od infradźwięków po ultradźwięki. U niektórych zwierząt takich jak delfiny czy nietoperze umiejętność echolokacji wytworzyła się naturalnie w drodze ewolucyjnej.

Etymologia[ | edytuj kod]

Elektronika (z gr. elektron 'bursztyn, który można naelektryzować przez potarcie’ i -ikos 'na sposób; odnoszący się do’)

Radiolokacja – technika umiejscawiania, śledzenia i określania położenia obiektów powietrznych, naziemnych, kosmicznych w przestrzeni za pomocą fal elektromagnetycznych. Jest działem radiokomunikacji.Sygnał cyfrowy – sygnał, którego dziedzina i zbiór wartości są dyskretne. Jego odpowiednikiem o ciągłej dziedzinie i ciągłym zbiorze wartości jest sygnał analogowy. Znaczenie tego terminu może odnosić się do:

Podstawy[ | edytuj kod]

Jest to dziedzina techniki i nauki zajmująca się obwodami elektrycznymi zawierającymi, obok elementów elektronicznych biernych, elementy aktywne takie jak lampy próżniowe, tranzystory i diody. W obwodach takich można wzmacniać słabe sygnały dzięki nieliniowym charakterystykom elementów czynnych (i ich możliwościom sterowania przepływem elektronów). Podobnie możliwość pracy urządzeń jako przełączniki pozwala na przetwarzanie sygnałów cyfrowych.

Agromechatronika (mechatronika rolnicza, agrotronika) – zastosowanie systemów automatycznego sterowania pracą maszyn i urządzeń w rolnictwie. Technika analogowa zwana popularnie teorią obwodów i sygnałów – nauka zajmująca się analizą właściwości urządzeń elektrycznych (elektronicznych), które powodują wytwarzanie lub pośredniczą w przenoszeniu sygnałów (sygnał analogowy). Zrodziła się ona z połączenia dziedzin nauk elektronicznych, takich jak teoria obwodów i teoria sygnałów z dziedzinami matematyki, jak analiza matematyczna i topologia.

Swój rozwój elektronika zawdzięcza badaniom w różnych dziedzinach nauki, głównie fizyce (elektromagnetyzm, fizyka ciała stałego – szczególnie półprzewodniki) i matematyce (modele matematyczne obwodów i sygnałów).

W odróżnieniu od elektrotechniki, która też bazuje na wiedzy z zakresu elektromagnetyzmu, elektronika nie zajmuje się ogólnie rzecz biorąc zagadnieniami energii elektrycznej, ale zagadnieniami związanymi z sygnałami (zob. też przetwarzanie sygnałów). Rozróżnienie obu dyscyplin nastąpiło około 1906 roku, kiedy to Lee De Forest wynalazł triodę, dzięki której bez użycia urządzeń mechanicznych można było już wówczas wzmacniać urządzeniem elektrycznym słabe sygnały radiowe lub akustyczne. Do lat 50. XX wieku dziedzina ta sprowadzała się do radiotechniki (tak ją nazywano) – a jej zasadnicze zastosowania obejmowały projektowanie nadajników, odbiorników i lamp próżniowych. Historycznie elektronika wyrosła więc z radiotechniki – pierwszymi układami elektronicznymi były powstające w czasach I wojny światowej nadajniki i odbiorniki radiowe. Współcześnie większość urządzeń elektronicznych projektuje się z użyciem elementów półprzewodnikowych, za pomocą których można sterować przepływem elektronów podobnie jak w lampach elektronowych, a układy elektroniczne implementowane są często jako układy scalone (tzw. mikroelektronika, zob. też nanoelektronika) w tym układy programowalne i układy specjalizowane.

Czujnik z AFP – czujnik (sensor) z akustyczną falą powierzchniową - układ akustoelektroniczny bazujący na zjawisku zmiany prędkości akustycznej fali powierzchniowej pod wpływem zewnętrznego bodźca podlegającego detekcji. Zmiana prędkości AFP mierzona jest najczęściej pośrednio, poprzez pomiar zmiany częstotliwości oscylatora z pętlą dodatniego sprzężenia zwrotnego zamkniętą za pomocą układu z AFP (jest to najczęściej linia opóźniająca bądź rezonator). Mianem czujnika z AFP określa się zwykle cały układ takiego oscylatora. Często w celu zwiększenia wpływu bodźca na prędkość AFP, na tor propagacji tej fali nakłada się odpowiednio dobraną warstwę pośredniczącą (ew. kilka warstw) podnoszącą, często radykalnie, czułość układu. W takim przypadku prędkość AFP zmienia się pod wpływem wywołanych bodźcem zmian parametrów elektrycznych lub mechanicznych tej warstwy (przewodności, przenikalności elektrycznej, gęstości, grubości, lepkości, sprężystości itd.). Do bodźców wykrywanych przez czujniki z AFP zaliczyć można zmiany różnej natury sił mechanicznych, natężenia promieniowania elektromagnetycznego, stężenia cząstek różnych substancji w gazach i cieczach i in. Czujniki z AFP charakteryzują się wysoką czułością i niezawodnością. Z racji swej budowy, a w szczególności faktu wykorzystywania zjawiska piezoelektrycznego mogą one stanowić podstawę konstrukcji tzw. materiałów inteligentnych.Nauka – autonomiczna część kultury służąca wyjaśnieniu funkcjonowania świata, w którym żyje człowiek. Nauka jest budowana i rozwijana wyłącznie za pomocą tzw. metody naukowej lub metod naukowych nazywanych też paradygmatami nauki poprzez działalność badawczą prowadzącą do publikowania wyników naukowych dociekań. Proces publikowania i wielokrotne powtarzanie badań w celu weryfikacji ich wyników prowadzi do powstania wiedzy naukowej. Zarówno ta wiedza jak i sposoby jej gromadzenia określane są razem jako nauka.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Radio – dziedzina techniki zajmująca się przekazywaniem informacji na odległość za pomocą fal elektromagnetycznych.
Półprzewodniki − najczęściej substancje krystaliczne, których konduktywność (przewodnictwo właściwe) może być zmieniana w szerokim zakresie (np. 10 do 10 S/cm) poprzez domieszkowanie, ogrzewanie, oświetlenie bądź inne czynniki. Przewodnictwo typowego półprzewodnika plasuje się między przewodnictwem metali i dielektryków.
Rezonator z AFP układ akustoelektroniczny z jednym (rezonator jednoportowy) bądź dwoma (rezonator dwuportowy) przetwornikami międzypalczastymi ulokowanymi wzdłuż toru propagacji akustycznej fali powierzchniowej (AFP), pomiędzy dwoma, na ogół symetrycznymi, strukturami odbijającymi AFP. Kształt charakterystyki częstotliwościowej rezonatora zdeterminowany jest przez własności tych struktur. Ich rolę może pełnić dowolny periodyczny układ niejednorodności materiałowych lub geometrycznych powierzchni podłoża AFP. Najczęściej wykorzystuje się ulokowane poprzecznie do kierunku propagacji AFP szyki metalowych pasków lub rowków. Własności elektromechaniczne tego typu struktur można analizować m.in. metodą modów sprzężonych (ang. coupled of modes - COM). Rezonatory jednoportowe pracują zwykle w konfiguracji odbiciowej, zaś dwuportowe transmisyjnej. Rezonatory z AFP mogą pracować na częstotliwościach od kilkudziesięciu MHz do nawet kilkunastu GHz i charakteryzują się dobrociami wewnętrznymi zwykle przekraczającymi 20000.
Elektrotechnika (inżynieria elektryczna) - dziedzina techniki i nauki, która zajmuje się zagadnieniami związanymi z wytwarzaniem, przetwarzaniem (przekształcaniem), przesyłaniem, rozdziałem, magazynowaniem i użytkowaniem energii elektrycznej.
Mikroprocesor – układ cyfrowy wykonany jako pojedynczy układ scalony o wielkim stopniu integracji (LSI) zdolny do wykonywania operacji cyfrowych według dostarczonego ciągu instrukcji.
Modulator - układ elektroniczny lub optoelektroniczny, który realizuje proces modulacji. Modulator jest urządzeniem o dwóch wejściach: jedno dla sygnału, który nazywa się sygnałem nośnym lub falą nośną (najczęściej, choć niekoniecznie jest to sygnał o wielkiej częstotliwości) oraz drugie wejście dla sygnału modulującego (najczęściej sygnału malej częstotliwości), który bywa również nazywany sygnałem informacyjnym. Na wyjściu modulatora pojawia się sygnał zmodulowany.
Trioda – najprostsza i najstarsza lampa wzmacniająca sygnały elektryczne. Ma trzy elektrody – anodę, katodę i siatkę. Trioda umożliwia sterowanie przepływem elektronów z katody do anody przez zmianę napięcia na siatce. Znalazła zastosowanie w licznych układach elektronicznych: wzmacniaczach, generatorach i innych.

Reklama