Ekspedycja Discovery

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trójmasztowiec ze zwiniętymi żaglami obok lodowca.
Okręt Discovery w Antarktyce, przy Lodowcu Szelfowym Rossa

Ekspedycja Discovery – nazwa zorganizowanej w latach 1901–1904 przez Royal Geographical Society i Royal Society Brytyjskiej Narodowej Ekspedycji Antarktycznej (ang. British National Antarctic Expedition, 1901–04). Była to pierwsza oficjalna brytyjska wyprawa eksploracyjna w rejon Antarktydy od czasu wyprawy Jamesa Clarka Rossa sześćdziesiąt lat wcześniej. W jej ramach dokonano badań naukowych i eksploracji geograficznej rejonu, który był wtedy w dużej części niezbadanym kontynentem. Odbyła się pod dowództwem Roberta F. Scotta, ponadto wzięli w niej udział m.in. Ernest Shackleton, Edward Adrian Wilson, Frank Wild, Tom Crean i William Lashly.

Pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri) — gatunek dużego ptaka z rodziny pingwinów, endemiczny dla Antarktydy. Jest największym żyjącym przedstawicielem rodziny pingwinów.Szerokość geograficzna (ang. latitude, symbol φ) – jedna ze współrzędnych geograficznych, kąt pomiędzy półprostą poprowadzoną ze środka kuli ziemskiej i przechodzącą przez dany punkt na jej powierzchni a płaszczyzną równika.

Uczestnicy wyprawy popłynęli w kierunku Antarktydy na specjalnie przygotowanym do tego celu żaglowcu RRS Discovery. Prowadzili badania na Morzu Rossa i na Ziemi Wiktorii; podczas eksploracji niezbadanych dotąd terytoriów dotarli na saniach aż do 82°17′ szerokości geograficznej południowej, dalej niż ktokolwiek przed nimi.

The Royal Society, Towarzystwo Królewskie w Londynie, dokładniej The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge – angielskie towarzystwo naukowe o ograniczonej liczbie członków (ok. 500 członków krajowych i ok. 50 członków zagranicznych) pełniące funkcję brytyjskiej akademii nauk. Skupia przedstawicieli nauk matematycznych i przyrodniczych.Wyprawa Amundsena na biegun południowy – norweska ekspedycja kierowana przez Roalda Amundsena, której członkowie jako pierwsi dotarli do bieguna południowego. Amundsen i czterej jego towarzysze zdobyli biegun w dniu 14 grudnia 1911 roku, na pięć tygodni przed przybyciem w to miejsce Roberta Falcona Scotta na czele ekspedycji Terra Nova. Amundsen wraz ze swym zespołem bezpiecznie powrócił do bazy położonej u wybrzeży Antarktydy. Kilkanaście miesięcy później dotarła do niego wiadomość o śmierci Scotta podczas powrotu z bieguna południowego.

Wyniki przeprowadzonych badań dotyczyły szerokiego zakresu biologii, zoologii, geologii, meteoreologii i magnetyzmu. Wyprawa odkryła istnienie jedynych pozbawionych śniegu dolin antarktycznych, z najdłuższą na Antarktydzie rzeką. Dalsze osiągnięcia obejmują odkrycie kolonii pingwina cesarskiego na Przylądku Croziera, Półwyspu Edwarda VII i Równiny Polarnej (poprzez trasę przez Góry Transantarktyczne), na której zlokalizowany jest biegun południowy. Ze względu na swoją pionierskość względem późniejszych wypraw ekspedycja Discovery stała się przełomem w brytyjskiej historii eksploracji Antarktyki.

Isle of Wight – wyspa należąca do archipelagu Wysp Brytyjskich, oddzielona od brytyjskiego wybrzeża cieśniną Solent. Kształtem przypomina romb o wymiarach 26 na 39 kilometrów i powierzchni 384 km².Mount Terror – wygasły wulkan położony na Wyspie Rossa, u wybrzeża Antarktydy, o wysokości około 3230 m n.p.m.

Tło ekspedycji[ | edytuj kod]

Prekursorzy[ | edytuj kod]

Pomiędzy 1839 a 1843 oficer marynarki królewskiej James Clark Ross, dowodząc okrętami HMS „Erebus” i HMS „Terror”, odbył trzy wyprawy w kierunku Antarktydy. W tym czasie odkrył i zbadał nowy obszar Antarktyki, który stał się polem dalszych prac dla wielu późniejszych brytyjskich wypraw.

James Clarke Ross (ur. 15 kwietnia 1800 w Londynie, zm. 3 kwietnia 1862 w Aylesbury) – brytyjski oficer marynarki i badacz Arktyki i Antarktydy.Admiralicja (ang. Admiralty) – nazwa kierownictwa brytyjskiej Królewskiej Marynarki Wojennej (Royal Navy). Kiedyś była samodzielnym ciałem, obecnie Admiralicja (Admiralty Board – Rada Admiralicji) jest oddziałem Ministerstwa Obrony Wielkiej Brytanii nadzorującym sprawy Marynarki Królewskiej.
Mężczyzna w bogato zdobionym mundurze, patrzy w prawo, trzymając duży miecz. Na stole w dolnym prawym rogu leży instrument nawigacyjny.
Sir James Clark Ross, odkrywca Morza Rossa, Lodowca Szelfowego Rossa i McMurdo Sound

Ross dokonał ustaleń na temat ogólnej geografii tego regionu i nazwał wiele tamtejszych obiektów: Morze Rossa, Wielką Lodową Barierę (później przemianowaną na Lodowiec Szelfowy Rossa), Wyspę Rossa, Przylądek Adare’a, Ziemię Wiktorii, McMurdo Sound, Przylądek Croziera i bliźniacze wulkany Erebus i Terror. Kilkukrotnie powracał do Bariery z nadzieją na przebicie się przez nią, lecz bez powodzenia. Najdalej wysuniętym na południe punktem, do którego dotarł, była szerokość 78°10′ we wlocie Bariery w lutym 1842. Ross podejrzewał, że ląd znajduje się na wschód od Bariery, lecz nie był w stanie tego potwierdzić.

Belgijska Wyprawa Antarktyczna – wyprawa naukowo-badawcza na Antarktykę, trwająca od 16 sierpnia 1897 do 5 listopada 1899. Nazwa ekspedycji pochodzi od belgijskiego statku badawczego Belgica, zakupionego w 1896 roku przez organizatora wyprawy – Adriena de Gerlache. Pomocy przy organizacji wyprawy udzieliło Gerlache’owi Belgijskie Towarzystwo Geograficzne.Sir Ranulph Twisleton-Wykeham-Fiennes, trzeci baronet, OBE (urodzony 7 marca 1944), znany jako Ranulph (Ran) Fiennes, jest brytyjskim odkrywcą oraz polarnikiem, będącym zdobywcą kilku rekordów, a także płodnym pisarzem. Fiennes służył osiem lat w Armii Brytyjskiej, gdzie brał udział w ekspedycji wspierającej armię Sułtanatu Omanu w walce z komunistycznymi rebeliantami. później, już jako profesjonalny podróżnik, został pierwszą osobą, która dotarła na biegun północny i biegun południowy drogą lądową i morską, a także pierwszym, który przemierzył całą Antarktydę piechotą. W maju 2009, w wieku 65 lat, zdobył Mount Everest. Według Księgi rekordów Guinnessa jest największym żyjącym odkrywcą. Jest autorem wielu książek na temat swojej służby w armii i ekspedycji a także polemiki broniącej Roberta Scotta przed współczesnymi rewizjonistami.

Nie ma śladów innych ekspedycji w tym rejonie Antarktyki przez 50 lat po wyprawie Rossa. Dopiero w styczniu 1895 norweska wyprawa wielorybników wylądowała na krótko na Przylądku Adare’a, najbardziej wysuniętym na północ punkcie Ziemi Wiktorii. Cztery lata później Carsten Borchgrevink, który brał udział we wcześniejszym lądowaniu, dowodził ekspedycją Southern Cross w ten region. Podróż ta była sfinansowana 35 000 funtami donacji od brytyjskiego magnata wydawniczego sir George’a Newnesa, pod warunkiem noszenia nazwy „Brytyjskiej Ekspedycji Antarktycznej”. Borchgrevink wylądował na Przylądku Adare’a w lutym 1899, zbudował niewielki szałas i spędził tam zimę. Następnego lata popłynął na południe, lądując do tego samego wlotu w Barierze co Ross. Grupa trzech osób saniami udała się na południe od powierzchni Bariery, i osiągnęła nowy najdalej wysunięty na południe punkt – 78°50′.

Królewski Order Wiktoriański, Królewski Order Wiktorii (ang. The Royal Victorian Order) – brytyjski order. Został ustanowiony przez królową Wiktorię 21 kwietnia 1896 r. Przyznawany jest osobom, które oddały szczególne zasługi osobie monarchy brytyjskiego. Główną przyczyną powstania orderu był fakt, iż dwa pozostałe odznaczenia, które monarcha brytyjski może nadawać bez konsultacji z rządem – Order Podwiązki i Order Ostu – mają ściśle limitowaną liczbę jednocześnie żyjących kawalerów. Ponadto należą one do najwyższych honorów państwowych i winny być przyznawane tylko postaciom najwybitniejszym. Królewski Order Wiktorii może być nadawany bez żadnych ograniczeń, wobec czego jest najczęściej stosowaną formą symbolicznych podziękowań monarchów dla swoich współpracowników, czy osób w inny sposób zasłużonych dla nich.Roald Engelbregt Gravning Amundsen (ur. 16 lipca 1872 w Borge, ob. część miasta Fredrikstad w okręgu Østfold w Norwegii, zaginął 18 czerwca 1928 w Arktyce) – norweski badacz polarny, pierwszy zdobywca bieguna południowego.

Ekspedycja Discovery była planowana na fali międzynarodowego wzrostu zainteresowania obszarem Antarktycznym na przełomie XIX i XX wieku. W latach 1897–1899 w Antarktyce jako pierwsi przezimowali członkowie Belgijskiej Wyprawy Antarktycznej. Niemiecka ekspedycja Ericha von Drygalskiego rozpoczynała się niemal w tym samym czasie, co wyprawa Discovery, z zamiarem zbadania kontynentu na południe od Oceanu Indyjskiego. Szwedzki podróżnik Otto Nordenskiöld dowodził wyprawą na Ziemię Grahama, a francuska wyprawa pod dowództwem Jean-Baptiste Charcota udawała się w kierunku Półwyspu Antarktycznego. W tym samym czasie szkocki naukowiec William Speirs Bruce przewodniczył ekspedycji naukowej do Morza Weddella.

Sir Ernest Henry Shackleton (ur. 15 lutego 1874 w Ballitore w hrabstwie Kildare w Irlandii, zm. 5 stycznia 1922 w Grytviken na Georgii Południowej), irlandzki podróżnik i odkrywca, badacz Antarktydy. Ukończył Dulwich College, żonaty z Emily Dorman (córka bogatego angielskiego prawnika), ojciec trójki dzieci Raymonda, Edwarda i Cecily. Otrzymał Medal Polarny. Jego nazwiskiem ochrzczono samolot Avro Shackleton.McMurdo Sound – cieśnina Morza Rossa, oddzielająca Wyspę Rossa od Wybrzeża Scotta na Ziemi Wiktorii na Antarktydzie Wschodniej.

Royal Navy, Markham i Scott[ | edytuj kod]

Pod wpływem Johna Barrowa, drugiego sekretarza Admiralicji brytyjskiej, eksploracja polarna stała się szczególnie ważną dziedziną dla Royal Navy w latach pokoju po wojnach napoleońskich. Zainteresowanie wyprawami morskimi osłabło po zaginięciu w 1845 ekspedycji Franklina, która pociągnęła za sobą wiele bezowocnych wypraw poszukiwawczych. Po problemach napotkanych przez ekspedycję na biegun polarny (1874-1876) dowodzoną przez George’a Naresa, który sam określił biegun północny jako „nieosiągalny”, Admiralicja zadecydowała, że kolejne wyprawy polarny byłyby niebezpieczne, drogie i jałowe.

Medal Polarny (ang. Polar Medal) – medal przyznawany przez monarchię brytyjską. Ustanowiony został w roku 1857 jako Medal Arktyczny, a następnie przemianowany na Medal Polarny w roku 1904. Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
Człowiek z przerzedzonymi włosami, patrzący w lewo, w mundurze marynarskim z orderami, wypolerowanymi guzikami i mocno zdobionymi naramiennikami
Kapitan Robert Falcon Scott, wybrany jako lider ekspedycji Discovery

Zmiana nastąpiła za sprawą sekretarza (a później prezesa) Królewskiego Towarzystwa Geograficznego, sir Clementsa Markhama. W przeszłości służył on jako marynarz na wyprawie poszukującej Franklina w 1851. Towarzyszył Naresowi podczas części wyprawy z 1874-76, i pozostał silnym obrońcą stanowiska, by marynarka powróciła do swej historycznej roli w eksploracji polarnej. Szansa na realizację tej ambicji pojawiła się w listopadzie 1893. W tym czasie znaczący biolog John Murray, który w latach 70. odwiedził antarktyczne wody jako biolog podczas ekspedycji Challenger, zwrócił się do Królewskiego Towarzystwa Geograficznego. Zaprezentował pracę zatytułowaną „Odnowienie Antarktycznej Eksploracji”, i wezwał do pełnoskalowej ekspedycji ku chwale brytyjskiej nauki. Spotkało się to z silnym wsparciem zarówno Markhama, jak i wiodącego organu naukowego w kraju, Royal Society. Wspólny komitet obu towarzystw miał zadecydować, jaką formę powinna przyjąć ekspedycja. Wizją Markhama była pełnowymiarowa wyprawa marynarska w stylu tych Rossa i Franklina. Część komitetu była przeciwna, lecz z powodu wytrwałości Markhama ekspedycja ostatecznie przyjęła kształt w dużym stopniu zgodny z jego życzeniami. Jego kuzyn i biograf napisał później, że ekspedycja była „kreacją jego umysłu, wytworem jego wytrwałej energii”.

Archangielsk (ros. Арха́нгельск; do 1613 Nowochołmogory, ros. Новохолмого́ры) – miasto w Rosji, stolica obwodu archangielskiego.Ekspedycja Franklina z 1845 roku – zaginiona brytyjska ekspedycja badawcza do Arktyki, kierowana przez kapitana Johna Franklina. Wyprawa opuściła Anglię w 1845 roku na dwóch okrętach, HMS „Erebus” i HMS „Terror”. Franklin był oficerem Royal Navy i doświadczonym badaczem, który służył w trzech poprzednich wyprawach arktycznych, w tym w dwóch jako dowódca. Czwarta i ostatnia ekspedycja, którą dowodził w wieku 59 lat, miała za zadanie pokonanie ostatniej, nieprzebytej części Przejścia Północno-Zachodniego. Po kilku wczesnych zgonach, oba okręty zostały zatrzymane przez lód w Cieśninie Wiktorii, w pobliżu Wyspy Króla Williama w kanadyjskiej Arktyce. Wszyscy członkowie wyprawy, 129 osób, w tym Franklin, zaginęli.

Przez lata Markham praktykował zwyczaj odnotowywania obiecujących młodych oficerów marynarki, którzy później, przy zaistniałej okazji, sprawdziliby się w obowiązkach polarniczych. Po raz pierwszy zaobserwował midszypmena Roberta Falcona Scotta w 1887, gdy ten służył na HMS Rover w Saint Kitts, i zapamiętał go. 13 lat później Scott, wtedy oficer torpedowy na HMS Majestic, poszukiwał ścieżki dalszego awansu, a przypadkowe spotkanie z Sir Clementsem w Londynie poprowadziło go do przewodnictwa ekspedycji. Scott od dawna był na liście Markhama, aczkolwiek pod żadnym względem nie był jego pierwszym wyborem. Ostatecznie okazało się, że inni preferowani kandydaci albo zbytnio się zestarzeli, albo nie byli dostępni na dłużej. Ze zdeterminowanym wsparciem Markhama wybór Scotta został potwierdzony 25 maja 1900, a wkrótce potem dostąpił on awansu na komandora.

WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Custard – inaczej sos angielski. Słodki sos używany jako dodatek do deserów, przyrządzany na bazie mleka i żółtek, czasami z dodatkiem mąki, skrobi kukurydzianej lub żelatyny. Podobny do kisielu mlecznego, lecz bardziej jajeczny. Mimo iż rzadko produkowany w innych smakach niż podstawowy mleczny lub waniliowy, to spotyka się wersje "na ostro" z dodatkiem anyżu, cynamonu, kardamonu i ziaren ziela angielskiego, które podawane są z konfiturą z jeżyn i kruchymi ciasteczkami maślanymi.

Nauka kontra przygoda[ | edytuj kod]

Struktura dowodzenia ekspedycji pozostawała kwestią otwartą. Markham od początku był zdeterminowany w poglądzie, że dowódcą i liderem całej ekspedycji powinien być oficer marynarki, a nie naukowiec. Scott, pisząc do Markhama po tym, jak został wybrany, podkreślał, że „musi mieć kompletną władzę nad okrętem i grupami lądowymi”, i nalegał na bycie informowanym o wszystkich dalszych nominacjach. Jednakże złączony komitet za wiedzą Markhama obsadził na stanowisku dyrektora naukowego ekspedycji Johna Waltera Gregory’ego, profesora geologii na Uniwersytecie w Melbourne, byłego asystenta w British Museum. Według poglądu Gregory’ego, wspieranego przez frakcję Royal Society w komitecie, organizacja i dowodzenie oddziałem na lądzie miało być w jego rękach: „...Kapitan byłby poinstruowany do udzielenia wymaganego wsparcia w zakresie pogłębiania, holowania itd., aby umieścić okręty gdzie to będzie wymagane przez zespół naukowy”. Podczas dalszych dyskusji na ten temat Markham argumentował, że dowództwo Scotta nad całą ekspedycją powinno być zupełne i jednoznaczne, a sam Scott nalegał na to pod groźbą rezygnacji. Wizja Markhama i Scotta zwyciężyła, a Gregory zrezygnował ze słowami, że praca naukowa nie powinna być „podporządkowana marynarskiej przygodzie”.

Ekspedycja naukowa – podróż, rodzaj wyprawy jednostki, bądź zorganizowanej grupy ludzi mająca na celu prace odkrywcze, badawcze, poznawcze bądź dokumentujące. Przedmiotem prac badawczych może być człowiek i jego kultura (obca dla badających) na przykład obserwacja Indian – w tym przypadku mamy do czynienia z antropologią, poznawanie życia roślin czy zwierząt, czy też wykopaliska (archeologia, paleontologia). Ekspedycja może być prowadzona na zlecenie lub "pod patronatem" instytutu naukowego. Nad przebiegiem wyprawy zwykle czuwa kierownik wyprawy. Członek ekspedycji to eksplorer.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

Kontrowersje na ten temat zaogniły relacje między stowarzyszeniami, co wyszło na jaw po zakończeniu ekspedycji i znalazło odzwierciedlenie w wymiarze i jakości niektórych publikowanych wyników. Markham zadeklarował, że jego upór w temacie dowództwa był pierwotnie bardziej kwestią tradycji i stylu niż wyrazem braku szacunku dla nauki. Wyraził swój pogląd, że samo osiągnięcie dalszego południka niż ktokolwiek inny byłoby „niegodne wsparcia”.

RRS Discovery – ostatni drewniany trójmasztowiec wybudowany na Wyspach Brytyjskich. Wodowany 21 marca 1901 r., przeznaczony do badań nad Antarktyką.Robert Falcon Scott (ur. 6 czerwca 1868, zm. prawd. 29 marca 1912) – brytyjski wojskowy i badacz Antarktydy, oficer Royal Navy.

Załoga[ | edytuj kod]

Mężczyzna z włosami rozdzielonymi pośrodku, w białym wysokim kołnierzu z krawatem i ciemnej marynarce. Jego wyraz twarzy jest poważny.
Ernest Shackleton, trzeci oficer Discovery

Markham miał nadzieję na pełnoprawną ekspedycję Royal Navy, lecz został ostrzeżony przez Admiralicję, że „aktualne wymogi Służby Marynarskiej uniemożliwią wypożyczanie oficerów...”. Admiralicja wyraziła jednak zgodę na zwolnienie z dotychczasowych obowiązków Scotta i Charlesa Roydsa, a później także Michaela Barne’a i Reginalda Skeltona. Pozostali oficerowie pochodzili z marynarki handlowej, włączając w to Alberta Armitage’a, zastępcę kapitana. Miał on doświadczenie z ekspedycji arktycznej Jacksona-Harmswortha z 1894-97. Również z marynarki handlowej wywodził się Ernest Shackleton, wyznaczony na trzeciego oficera. Był odpowiedzialny za magazyn, zapasy i zaopatrzenie, a także urządzanie rozrywek. Admiralicja dopuściła też ok. 20 bosmanów i marynarzy. Reszta załogi pochodziła z marynarki handlowej lub była cywilami. Niektórzy z członków załogi dolnego pokładu stali się później antarktycznymi weteranami, np. Frank Wild, William Lashly, Tom Crean (który dołączył do ekspedycji po dezercji jednego z marynarzy na Nowej Zelandii), Edgar Evans i Ernest Joyce. Chociaż ekspedycja nie była oficjalnie przedsięwzięciem Royal Navy, Scott zaproponował by odbyła się zgodnie z zasadami panującymi w marynarce i zadbał o to, by członkowie załogi dobrowolnie wyrazili zgodę na poddanie się Naval Discipline Act.

Sir Tannatt William Edgeworth David, Edgeworth David (ur.28 stycznia 1858 w St. Fagans, Glamorgan, Walia, zm. 28 sierpnia 1934 w Sydney, Nowa Południowa Walia, Australia) – walijsko-australijski geolog, profesor Uniwersytetu w Sydney; uczestnik wypraw antarktycznych, m.in. członek wyprawy Ernesta Shackletona na statku „Nimrod” i kierownik pierwszej wyprawy do południowego bieguna magnetycznego, jeden z odkrywców bogatych pokładów węgla w Hunter Valley w Nowej Południowej Walii i badacz raf koralowych na Oceanie Spokojnym.Onyx – największa i najdłuższa rzeka na Antarktydzie, o długości ponad 30 kilometrów, płynąca przez Dolinę Wrighta (położoną w pobliżu Lodowca Szelfowego Rossa).

Zespół naukowy nie był doświadczony. Dr George Murray, który zastąpił Gregory’ego jako główny naukowiec, miał podróżować najdalej do Australii by szkolić naukowców podczas wyprawy, bez brania udziału w szczegółowych pracach badawczych, lecz opuścił okręt w Kapsztadzie. Jedynym naukowcem z wcześniejszym doświadczeniem antarktycznym był Louis Bernacchi, który razem z Borchgrevinkiem dokonywał obserwacji magnetycznych i meteorologicznych. Geologa Hartleya Ferrara, 22-letniego świeżego absolwenta z Cambridge, Markham określił słowami „można z niego zrobić człowieka”. Biolog morski Thomas Vere Hodgson z Plymoutposiadał pewne doświadczenie, tak jak starszy z dwóch lekarzy, Reginald Koettlitz, który mając 39 lat był najstarszym członkiem ekspedycji. Podobnie jak Armitage, brał on udział w ekspedycji Jacksona-Harmswortha. Młodszym lekarzem i zoologiem był Edward Wilson, który zaprzyjaźnił się ze Scottem i zapewniał pokłady spokoju, cierpliwości i dystansu, których rzekomo brakowało kapitanowi.

Lodowiec Szelfowy Rossa – największy lodowiec szelfowy Antarktyki. Jego powierzchnia to 487 000 km, jest ona nieco mniejsza niż powierzchnia Hiszpanii. Roszczenia terytorialne do znacznej części lodowca zgłasza Nowa Zelandia, nazywając ten obszar "Dependencją Rossa" (Ross Dependency).Morze Weddella – morze przy wybrzeżu Antarktydy, stanowiące część Oceanu Południowego. Jest ono ograniczone przez Półwysep Antarktyczny i Ziemię Królowej Maud. Znajdują się na nim wielkie lodowce szelfowe: Lodowiec Szelfowy Ronne, Filchnera i Larsena. Lodowce szelfowe Ronne i Filchnera rozdziela pokryta lodem Wyspa Berknera, jedna z największych wysp świata.


Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

Półwysep Edwarda VII (ang. Edward VII Peninsula) – duży półwysep Antarktydy Zachodniej, stanowiący północno-zachodni skraj Ziemi Marii Byrd, pokryty przez lodowiec.
Metr – jednostka podstawowa długości w układach: SI, MKS, MKSA, MTS, oznaczenie m. Metr został zdefiniowany 26 marca 1791 roku we Francji w celu ujednolicenia jednostek odległości. W myśl definicji zatwierdzonej przez XVII Generalną Konferencję Miar i Wag w 1983 jest to odległość, jaką pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s.
Jean-Baptiste Charcot (ur. 15 lipca 1867 w Neuilly-sur-Seine, zm. 16 września 1936 r. na morzu u wybrzeży Islandii) – francuski lekarz, żeglarz i badacz obszarów polarnych. Był synem znakomitego francuskiego lekarza neurologa i psychiatry, J.-M. Charcota.
Góry Transantarktyczne (ang. Transantarctic Mountains) - główny łańcuch górski Antarktydy, ciągnący się na długości około 3200 km od Ziemi Wiktorii nad Morzem Rossa do Ziemi Coatsów nad Morzem Weddella. Góry Transantarktyczne dzielą Antarktydę na Antarktydę Wschodnią i Antarktydę Zachodnią.
George Strong Nares (1831-1913) - brytyjski żeglarz, badacz Arktyki i admirał. W latach 1872-1873 był dowódcą wyprawy oceanograficznej na okręcie HMS „Challenger”, w czasie której dokonano wielu znaczących odkryć. Odkryto między innymi Grzbiet Śródatlantycki. W latach 1875-1876 był dowódcą wyprawy na biegun północny na statkach Alert i Discovery. Jest autorem sprawozdań naukowych z wypraw.
Mila angielska (mila anglosaska, land mile, statute mile) – pozaukładowa jednostka odległości stosowana w krajach anglosaskich.
Saint Kitts (znana także pod nazwą Saint Christopher) – wyspa na Morzu Karaibskim, która wraz z sąsiednią wyspą Nevis tworzy państwo Saint Kitts i Nevis. Położona 2100 km na południowy wschód od Florydy.

Reklama