Egzarchat Kartaginy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Położenie egzarchatu Kartaginy we Wschodnim Cesarstwie Rzymskim (rok 600)

Egzarchat Kartaginy, egzarchat Afryki – historyczna prowincja bizantyńska utworzona około roku 591 w północnej Afryce przez cesarza Maurycjusza, ze stolicą w Kartaginie. Powodem utworzenia tego egzarchatu było stałe zagrożenie ze strony Maurów.

Encyklopedia kultury bizantyńskiej – specjalistyczny słownik, będący oryginalnym pomysłem polskich bizantynologów. Wydany w 2002 roku.Majorka, (hiszp. i kat. Mallorca) – największa w archipelagu Balearów wyspa hiszpańska na Morzu Śródziemnym o długości około 100 km i powierzchni 3600 km². Zamieszkuje ją około 846 000 mieszkańców. Głównym miastem i stolicą wyspy jest Palma de Mallorca.

W jego skład weszły następujące prowincje: Proconsularis, Byzacena, Numidia, Mauretania Prima, Mauretania Secunda (obszar wokół Septem, część południowej Hiszpanii, Majorka, Minorka i Sardynia); do egzarchatu Afryki nie należała Trypolitania. Na czele tej jednostki stał egzarcha, który miał władzę cywilną i wojskową. W 698, po zdobyciu Kartaginy przez Arabów, egzarchat przestał istnieć. Nieco dłużej przetrwały eparchie egzarchatu położone na zachodzie (ostatnia, Septem, upadła w 711).

Sardynia (wł. Sardegna) – skalista wyspa, druga pod względem wielkości na Morzu Śródziemnym. Wraz z pobliskimi wyspami tworzy region administracyjny we Włoszech.Numidia – historyczne państwo Berberów w północnej Afryce. Obejmowało terytoria na zachód od Kartaginy, i na wschód od Oranu. Później prowincja rzymska, oraz prowincja kościelna ze stolicą w Milewe.

Egzarchowie Kartaginy[ | edytuj kod]

  • 591–598: Gennadios I
  • 598 lub 602–610: Herakliusz
  • 641(?)–647: Grzegorz
  • 647/48–665: Gennadios II
  • po 665: Eleutherios
  • do 711: Julian
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Marek Wilczyński: Kartaginy egzarachat [w:] Encyklopedia kultury bizantyńskiej, Oktawiusz Jurewicz (red.). Warszawa 2002, s. 258.
  • Charles Diehl: L'Afrique Byzantine. Histoire de la Domination Byzantine en Afrique (533–709). Paryż 1896
  • Trypolitania (Tarabulus, Ţarābulus) – kraina historyczna w zachodniej Libii nad wybrzeżem Morza Śródziemnego zamieszkana w starożytności przez Berberów. Od VIII wieku p.n.e. u jej wybrzeży zaczęły powstawać kolonie fenickie. Pod koniec VI wieku p.n.e. kolonie te podporządkowała sobie Kartagina. Po III wojnie punickiej (fenickiej) podbita przez Rzymian, w roku 435 przez Wandalów, w 533 przez Bizancjum, w VIII wieku przez Arabów. Od roku 1517 pod panowaniem imperium osmańskiego (przy czym od drugiej połowy XVIII do lat trzydziestych XIX wieku niezależne od Stambułu państwo pirackie). W roku 1912 Trypolitanię zajęli Włosi, którzy zrzekli się tej kolonii dopiero po zakończeniu II wojny światowej, kiedy to z obszaru Trypolitanii, Cyrenajki i Fazzanu w 1951 roku utworzono niepodległe Królestwo Libii.Marek Jan Wilczyński (ur. 25 września 1959) - dr hab., polski historyk, były dyrektor Instytutu Historii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Maurycjusz (gr. Φλάβιος Μαυρίκιος Τιβέριος Αύγουστος Flavius Mauricius Tiberius Augustus) (ur. 539, zm. 27 listopada 602) – cesarz bizantyjski w latach 582-602, ostatni przedstawiciel dynastii wywodzącej się od Justyna I.
    Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.
    Grzegorz Patrycjusz (grec. Γρηγόριος, łac. Flavius Gregorius, zm. 647) – egzarcha Kartaginy w latach 641(?) do 647 roku.
    Byzacena, Byzacium, Africa Byzacena – jedna z prowincji Imperium rzymskiego, położona na terenie Sahelu w obecnej Tunezji. Stolicą prowincji było miasto Hadrumetum, które po Karthago stało się drugim co do ważności ośrodkiem rzymskiej Afryki Północnej.
    Herakliusz Starszy (łac. Heraclius; grec. Ἡράκλειος, zm. 610) – egzarcha Kartaginy w latach 598 lub 602 do 610 roku.

    Reklama