• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • E-unirkituszmah

    Przeczytaj także...
    Kisz – prastare miasto sumero-akadyjskie, nad Eufratem, 13 km na wschód od Babilonu, obecnie stanowisko archeologiczne Tall al-Uhajmir (Czerwony Pagórek) w Iraku; niewątpliwie jedno z najstarszych miast świata. Odegrało dużą rolę w kształtowaniu się państwa Sumerów.Zig(g)urat, zik(k)urat (sum. u6-nir; akad. ziqqurratu poch. od czasownika zaqāru – budować wysoko; asyr. siqqurratu) – charakterystyczna dla architektury sakralnej Mezopotamii wieża świątynna o zmniejszających się schodkowo kolejnych tarasach.
    Zababa - w mitologii mezopotamskiej bóg opiekuńczy położonego w północnej Babilonii miasta Kisz. Jego kult jest zaświadczony już od okresu wczesnodynastycznego. W lokalnej tradycji miasta Kisz żoną Zababy była Inanna, a kult Inanny z Kisz był ważnym dodatkowym kultem tej bogini. Wydaje się, iż osobowość Zababy ma cechy boga wojny, a od okresu starobabilońskiego utożsamiano go z Ningirsu albo z Ninurtą. Głównym ośrodkiem kultu Zababy była świątynia E-meteursag (tłum. "Dom przynależny bohaterowi") w Kisz. Jego symbolem była laska zakończona głową orła.
    Mapa Mezopotamii i Elamu z zaznaczoną lokalizacją znanych zigguratów.

    E-unirkituszmah (sum. é.u6.nir.ki.tuš.maḫ, tłum. „Dom - wieża świątynna, wyniosła siedziba”) – ceremonialna nazwa ziguratu boga Zababy w mieście Kisz.

    E-meteursag, E-meteursang (sum. é.me.te.ur.saĝ, tłum. „Dom godny bohatera”) – w okresie nowobabilońskim (czasy Nabuchodonozora II) ceremonialna nazwa celli boga Zababy w świątyni E-duba w mieście Kisz.Samsu-iluna (Samsu-iluna) – siódmy król Babilonii z I dynastii z Babilonu, syn i następca Hammurabiego, panował przez 38 lat (1749-1712 p.n.e.)

    Ze źródeł pisanych wiadomo, iż prace budowlane prowadzili przy tym ziguracie tacy babilońscy władcy, jak Hammurabi oraz Samsu-iluna.

    Hammurabi, Hammurapi (1792–1750 p.n.e. – chronologia średnia) – szósty, najsłynniejszy król z I dynastii z Babilonu, syn i następca Sin-muballita, twórca potęgi państwa starobabilońskiego, autor Kodeksu Praw.Język sumeryjski (sum. eme-gi7/gir15, akad. Ŝumeru) – język starożytnego Sumeru, używany w południowej Mezopotamii od co najmniej IV tysiąclecia p.n.e., najstarszy zapisany język. Został wyparty przez język akadyjski około 2000 p.n.e., ale był używany w Mezopotamii jako język tekstów religijnych, ceremonialnych i naukowych do około I wieku p.n.e., a następnie został zapomniany aż do odczytania w XIX wieku. Język sumeryjski nie jest spokrewniony z innymi językami używanymi przez okoliczne ludy i jest na ogół uważany za język izolowany. Do jego zapisu używano pisma klinowego. Sumeryjski jest językiem aglutynacyjnym.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • É (Sumer)
  • E-duba
  • E-meteursag
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. George A.R., House..., s. 154.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • George A.R., House Most High. The Temples of Ancient Mesopotamia, Eisenbrauns, Winona Lake 1993.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.769 sek.