E-test

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

E-test (Etest, Epsilometer test) – gradientowo-dyfuzyjna metoda służąca do ustalenia najmniejszego stężenia antybiotyku hamującego wzrost drobnoustroju. Technika ta umożliwia ustalenie stopnia oporności na dany lek i podawanie pacjentowi optymalnych dawek. Jest ona droga i stosowana wyłącznie wtedy, gdy z antybiogramu wynika, że badany szczep jest oporny na wszystkie antybiotyki.

Oporność na antybiotyki – cecha części szczepów bakteryjnych, która umożliwia im przeciwstawianie się wpływowi antybiotyku. W zależności od pochodzenia, dzieli się ją na pierwotną (naturalna struktura bakterii uniemożliwiająca działanie leku) lub nabytą – na skutek nabycia genów oporności od innych bakterii lub spontanicznych mutacji. Częsta oporność wśród bakterii wiąże się z nieracjonalną antybiotykoterapią oraz zbyt dużym zużyciem tych leków w przemyśle spożywczym.

Metoda ta polega na nałożeniu wąskiego plastikowego paska nasączonego antybiotykiem, o stężeniu wzrastającym wzdłuż paska, na wysiane bakterie, inkubację w odpowiednich warunkach oraz odczytanie wyniku po około jednej dobie.

W przeciwieństwie do antybiogramu, badane jest minimalne stężenie hamujące tylko jednego antybiotyku.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Zbigniew Kwiatkowski, Zdzisław Markiewicz: Bakterie, antybiotyki, lekooporność, s. 97 i 98. ​ISBN 978-83-01-14860-7




  • Reklama