Dziennik Polski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dziennik Polski – pismo codzienne wydawane od 4 lutego 1945 przez Spółdzielnię Wydawniczą „Czytelnik”, od 1991 przez Wydawnictwo Jagiellonia SA, od 2011 przez Polska Press sp. z o.o.

Małopolska – kraina historyczna Polski, obejmująca obecnie południowo-wschodnią część kraju, w górnym i częściowo środkowym dorzeczu Wisły oraz w dorzeczu górnej Warty; dzielnica historyczna Polski. Stolicą Małopolski jest Kraków.Instytut Monitorowania Mediów (IMM) – jedna z dwóch największych firm działających na polskim rynku monitoringu mediów. Istotą działań IMM jest wyszukiwanie, analiza i archiwizacja przekazów ukazujących się w mediach.

Planowane jako pismo o zasięgu ogólnopolskim, początkowo ograniczono do regionu krakowskiego oraz rzeszowskiego. Obecnie ukazuje się sześć wydań lokalnych na terenie województwa małopolskiego. Do każdego wydania, od poniedziałku do soboty, dołączany jest dodatek tematyczny.

W raporcie Instytutu Monitorowania Mediów z maja 2008 jest najczęściej cytowanym tytułem prasowym z województwa małopolskiego.

Gazeta Krakowska (aktualny pełny tytuł Polska Gazeta Krakowska) - dziennik wydawany od 15 lutego 1949 r. w Krakowie, początkowo jako organ prasowy PZPR. Od 1 lipca 1975 r. do 30 grudnia 1980 r. ukazywała się pod tytułem Gazeta Południowa. Pierwszym redaktorem naczelnym był Arnold Mostowicz. W latach 1980-1981 redaktorem naczelnym był Maciej Szumowski.Pałac Prasy w Krakowie – budynek na rogu ulic Wielopole i Starowiślnej z okresu międzywojennego, w 1992 r. wpisany do rejestru zabytków.

Istotne zmiany w strukturze gazety zostały przeprowadzone jesienią 2008 roku przez zespół kierowany przez Tomasza Maciejowskiego (wówczas dyrektora zarządzającego Wydawnictwa Jagiellonia SA) oraz Piotra Legutkę (ówczesnego redaktora naczelnego gazety). Zmiany obejmowały m.in. zamknięcie nierentownych projektów (wydanie niedzielne, edycja podkarpacka), uporządkowanie gazety i ujednolicenie layoutów, wprowadzenie koloru na wszystkie strony, stworzenie czytelnego podziału gazety na sekcje i dodatki tematyczne. Projekt nowego układu został przygotowany przez dyrektora artystycznego Tomasza Bocheńskiego, przy współpracy z Tonym Suttonem, kanadyjskim doradcą ds. mediów, prezesem News Design Associates Inc. Zmiany wsparła intensywna akcja promocyjna na terenie Małopolski, co pozwoliło podtrzymać spadającą wówczas sprzedaż egzemplarzową. Równocześnie wystartował nowy, rozbudowany serwis internetowy „Dziennika Polskiego”.

Nie uchroniło to jednak „Dziennika Polskiego” przed zmianami właścicielskimi. Dotychczasowy wydawca, Wydawnictwo Jagiellonia SA, postanowiło sprzedać tytuł koncernowi Polskapresse, wydawcy m.in. największego konkurenta lokalnego, „Gazety Krakowskiej”. Transakcję zrealizowano w czerwcu 2011 roku. W listopadzie 2011 roku nowy właściciel przeniósł siedzibę redakcji z Pałacu Prasy przy ul. Wielopole 1 do lokalu przy al. Pokoju. W lutym 2012 r. redaktorem naczelnym pisma został Marek Kęskrawiec.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Urszula Lisowska: „Dziennik Polski” 1945-1956 (Rocznik Historii Prasy Polskiej t.4 zeszyt 1. Kraków: Instytut Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej Akademii Pedagogicznej w Krakowie, 2001.
  2. Redakcja, Kontakt z redakcją Dziennika Polskiego, Dziennik Polski, 2 lutego 2010 [dostęp 2021-07-14] (pol.).
  3. Dzienniki regionalne ze spadkiem rozpowszechniania płatnego o 19 proc., najwięcej straciła „Polska Metropolia Warszawska”, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2021-03-31] (pol.).
  4. Najbardziej opiniotwórcze media w maju 2008 r. wg Instytutu Monitorowania Mediów, patrz tabelka 2
  5. Duże zmiany w 'Dzienniku Polskim'. serwis branżowy Wirtualnemedia.pl, 2008-11-16. [dostęp 12 grudnia 2011].

Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Oficjalna strona „Dziennika Polskiego”
  • Zdigitalizowane wydania „Dziennika Polskiego” z lat 1945–1989 opublikowane w Małopolskiej Bibliotece Cyfrowej




  • Reklama