Dzielenie sekretu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dzielenie sekretu (współdzielenie tajemnicy) – protokół kryptograficzny, w której pewien sekret jest dzielony na fragmenty i rozdawany uczestnikom w taki sposób, że odtworzyć go może jedynie określona podgrupa użytkowników.

Płaszczyzna – jedno z podstawowych pojęć pierwotnych geometrii Euklidesa i geometrii absolutnej. W niektórych innych aksjomatyzacjach geometrii, na przykład w geometrii analitycznej, płaszczyzna nie jest pojęciem pierwotnym, lecz zbiorem punktów.Podprzestrzeń liniowa a. wektorowa – niepusty podzbiór przestrzeni liniowej, który sam jest przestrzenią liniową z działaniami dziedziczonymi z wyjściowej przestrzeni.

Celem protokołu jest ochrona wiadomości przed utratą zabezpieczającego ją klucza. Wykonanie większej ilości kopii klucza zmniejszałoby bezpieczeństwo systemu, a mniejsza liczba kopii klucza zwiększałaby ryzyko zgubienia ich wszystkich. Protokoły współdzielenia tajemnicy realizują pierwszy przypadek, poprawiając niezawodność systemu, jednak bez zwiększania ryzyka.

Adi Szamir (hebr.: עדי שמיר, ur. w 6 czerwca 1952 w Tel Awiwie) – izraelski informatyk i kryptograf. Profesor informatyki.Teoria informacji – dyscyplina zajmująca się problematyką informacji oraz metodami przetwarzania informacji, np. w celu transmisji lub kompresji. Naukowo teoria informacji jest blisko powiązana z matematyką dyskretną, a z jej osiągnięć czerpią takie dyscypliny jak informatyka i telekomunikacja.

Formalnie, w protokole uczestniczy osoba dzieląca, która przygotowuje fragmenty, i gracze którzy je przechowują. Protokół określamy jako -progowy, jeśli fragmentów jest a do odtworzenia sekretu trzeba zebrać ich Dowolny zbiór fragmentów powinien być całkowicie losowy i nie pozwalać na odtworzenie nawet części sekretu.

Protokół kryptograficzny - protokół wykorzystujący algorytm kryptograficzny w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu poufności i wiarygodności pomiędzy komunikującymi się stronami. Opisuje sposób użycia algorytmu oraz zapewnia, że niemożliwe jest dowiedzenie się czegoś więcej niż to co podane w protokole..

Dzielenie sekretu zostało opracowane niezależnie przez Adi Szamira i George Blakleya w 1979 roku.

Ograniczenia na dzielenie sekretu[ | edytuj kod]

Protokoły dzielenia sekretu zaprojektowane przez Adi Szamira i George Blakleya są bezpieczne teorio-informacyjnie, co oznacza że nawet przeciwnik dysponujący nieograniczoną mocą obliczeniową nie jest w stanie ich oszukać.

Wynikają z tego pewne ograniczenia, które musi spełniać każdy taki protokół:

  • Każdy fragment sekretu musi mieć długość co najmniej równą długości sekretu. Formalnie można to udowodnić w terminach teorii informacji, ale ma to też intuicyjne wyjaśnienie: Skoro fragmentów nie pozwala odtworzyć ani jednego bitu informacji, a pozwala odtworzyć wszystkie, ostatni fragment musi zawierać wystarczającą liczbę bitów.
  • Protokół musi używać losowych bitów. Każdy bit tajnej informacji podzielonej w sposób -progowy wymaga użycia losowych bitów. Intuicyjnie wynika to z faktu że do uzyskania podziału potrzebnych jest losowych fragmentów o wielkości równej wielkości sekretu.


  • Podstrony: 1 [2] [3]




    Reklama