Dyslokacja tektoniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dyslokacja tektoniczna (t. deformacja tektoniczna) - proces przemieszczania mas skalnych w obrębie skorupy ziemskiej, zachodzący pod wpływem ruchów tektonicznych wzdłuż pewnej powierzchni lub wąskiej strefy.

Ruchy tektoniczne - ruchy skorupy ziemskiej pod wpływem procesów zachodzących wewnątrz Ziemi. Rozróżnia się ruchy lądotwórcze (epejrogeneza) i górotwórcze (orogeneza).Skorupa ziemska – część litosfery ograniczona od góry atmosferą i hydrosferą, a od dołu granicząca z górną warstwą płaszcza ziemskiego (nieciągłość Mohorovičicia nazywana też nieciągłością Moho). Składa się w głównej mierze z minerałów, tworzących skały. Grubość skorupy ziemskiej wynosi od ok. 10 km do 70 km. Skorupa Ziemi zajmuje tylko 1,4% objętości globu oraz 0,3% jego masy, jest to jednak najbardziej zróżnicowana chemicznie i fizycznie geosfera. Jej przypowierzchniowa warstwa na lądach jest dostępna do bezpośrednich badań.

Także struktura (deformacja, przeobrażanie w układzie warstw skalnych) powstała w wyniku takiego właśnie przemieszczenia.

Rodzaje dyslokacji:

  • fleksura (wygięcie warstw),
  • uskok (zerwanie ciągłości warstw).
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Wojciech Jaroszewski, Leszek Marks, OCLC 830183626.




  • Reklama