• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dusza - religia



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] [6] 7 [8]
    Przeczytaj także...
    Trans – jeden z rodzajów odmiennych stanów świadomości. Stan umysłu charakteryzujący się zmienioną świadomością, co oznacza również zmienioną wrażliwość na bodźce. Trans może wywoływać stan obniżonej lub podwyższonej świadomości. Osoby pogrążone w transie mogą wykonywać określone czynności podświadomie, w sposób niekontrolowany przez świadomość.List do Rzymian [Rz lub Rzym] – jeden z listów Nowego Testamentu autorstwa apostoł Pawła. List został napisany najprawdopodobniej pod koniec trzeciej podróży misyjnej apostoła Pawła w Koryncie w latach 57/58 n.e. Adresatem listu była rzymska gmina chrześcijańska.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Encyklopedia Humanisty. Wydawnictwo IBIS, Poznań 2010, s.20.
    2. Człowiek wobec innych ludzi i przodków. W: Zofia Sokolewicz: Mitologia Czarnej Afryki. Warszawa: WAiF, 1986, s. 225. ISBN 83-221-0278-X.
    3. Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2006. ISBN 83-2350-234-X.
    4. Andrzej Szyjewski: Religia Słowian. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004. ISBN 83-7318-205-5.
    5. Kazimierz Kumaniecki, Historia starożytnej Grecji i Rzymu, PWN, Warszawa, 1987, ​ISBN 83-01-04780-1​, s.109
    6. według: Federico Avanzini, Religie Chin, WAM, Kraków, 2004, str. 44
    7. Materiały pomocnicze do wykładów z biblistyki, tom VI, KUL, Lublin 1983, s. 19, 20
    8. Materiały pomocnicze do wykładów z biblistyki, tom VI, KUL, Lublin 1983, s. 15
    9. M. Filipiak: Biblia o człowieku - zarys antropologii biblijnej Starego Testamentu. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1997, s. 36.
    10. Por. Biblia jerozolimska, tabele chronologiczne
    11. Por. Dzieje Apostolskie 2,25-27:Dawid mówił o Nim: Miałem Pana zawsze przed oczami, gdyż stoi po mojej prawicy, abym się nie zachwiał. (26) Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się mój język, także i moje ciało spoczywać będzie w nadziei, (27) że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu.
    12. M. Filipiak: Biblia o człowieku - zarys antropologii biblijnej Starego Testamentu. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1997, s. 33.
    13. Dz 13,6-8: Wiedząc zaś, że jedna część składa się z saduceuszów, a druga z faryzeuszów, wołał Paweł przed Sanhedrynem: «Jestem faryzeuszem, bracia, i synem faryzeuszów, a stoję przed sądem za to, że spodziewam się zmartwychwstania umarłych». (7) Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami i saduceuszami i doszło do rozdwojenia wśród zebranych. (8) Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania, ani anioła, ani ducha, a faryzeusze uznają jedno i drugie..
    14. Chrześcijaństwo antyczne, Tadeusz Zieliński, Toruń 1999, s.328
    15. Por. A. Franzen, Church History w: Sacramentum Mundi. An Encyclopedia of Theology. K. Rahner SJ, Cornelius Ernst, K. Smyth (red.). Wyd. 5. T. 1. Londyn: Burns & Oats, 1973, s. 357. ISBN 0-85532-142-3.
    16. A. Paciorek, Nowy komentarz biblijny - Ewangelia według świętego Mateusza, Edycja św. Pawła 2005, część 1, s. 318, 472
    17. Nowy komentarz biblijny - Ewangelia według świętego Jana, Edycja św.Pawła 2010 cz.1, s. 803
    18. Joachim Gnilka: Paweł z Tarsu. Kraków: Wydawnictwo „M”, 2009, s. 291–292. ISBN 978-83-7595-054-0.
    19. Manfred Uglorz: Bóg i człowiek. Powołanie i przeznaczenie człowieka w refleksji teologicznej apostoła Pawła. Dzięgielów: Wydawnictwo „Warto”, 2014, s. 185–192. ISBN 978-83-63562-60-1.
    20. Ferdinand Hahn: Theologie des Neuen Testaments. T. I: Die Vielfalt des Neuen Testaments. Tübingen: Mohr Siebeck, 2011, s. 224–225. ISBN 978-3-16-150630-7.
    21. Ferdinand Hahn: Theologie des Neuen Testaments. T. II: Die Einheit des Neuen Testaments. Tübingen: Mohr Siebeck, 2011, s. 312. ISBN 978-3-16-150630-7.
    22. Friedrich Lang: Die Briefe and die Korinther. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1994, s. 40.46, seria: Neue Testament deutsch. ISBN 3-525-51368-2. [dostęp 2015-09-30].
    23. Joachim Gnilka: Teologia Nowego Testamentu. Kraków: Wydawnictwo „M”, 2002, s. 65. ISBN 83-7221-278-3.
    24. Joachim Gnilka: Paweł z Tarsu. Kraków: Wydawnictwo „M”, 2009, s. 298–299. ISBN 978-83-7595-054-0.
    25. Por. E. Klinger, Soul w: Sacramentum Mundi. An Encyclopedia of Theology. K. Rahner SJ, Cornelius Ernst, K. Smyth (red.). T. 6. Londyn: Burns & Oats, 1970, s. 138-140. ISBN 0-223-97683-0.
    26. Rz 7,21-23: A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło. (22) Albowiem wewnętrzny człowiek [we mnie] ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym. (23) W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem mojego umysłu i podbija mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach.
    27. Enarrationes in psalmos, 143, 6; CCL 40, 2077 [46] – 2078 [74] (tłumaczenie własne): Et ideo eidem corpori inest peccatum, etsi non regnat peccatum: «spiritus autem vita est propter iustitiam. Si autem qui suscitavit Christum a mortuis, habitat in vobis; qui suscitavit Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra, propter inhabitantem Spiritum eius in vobis» (Rom. 8,10-11). Ibi iam nec quod pugnet erit, nec quod titillet; totum cedet in pace. Non enim contraria natura contra aliam naturam pugnat, sed tamquam in domo maritus et uxor. Si adversus se dissentiant, molestus et periculosus labor; si maritus vincatur et uxor dominetur, pax perversa: si autem uxor marito dominanti subiciatur, pax recta; non tamen aliud ex alia natura, quia ex homine facta mulier viro. Caro tua, coniux tua, famula tua: quodlibet deputa, opus est ut subicias; et si pugnas, ut prosit pugna. Hoc enim expedit, inferius subici superiori; ut et ille qui sibi subici vult quod est inferius se, subiciatur superiori se. Agnosce ordinem, quaere pacem. Tu Deo, tibi caro. Quid iustius? quid pulchrius? Tu maiori, minor tibi: servi tu ei qui fecit te, ut tibi serviat quod factum est propter te. Non enim hunc ordinem novimus, neque hunc ordinem commendamus. Tibi caro et tu Deo; sed, tu Deo, et tibi caro. Si autem contemnis tu Deo, nunquam efficies ut tibi caro. Qui non obtemperas Domino, torqueris a servo. Numquid si non prius tu Deo, ut deinde tibi caro, poteris dicere haec verba: Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas in proelium, et digitos meos ad bellum? proeliari vis indoctus, damnaberis victus. Primo ergo te subdas Deo; deinde illo docente te et adiuvante proelieris, et dicas: Qui docet manus meas in proelium, et digitos meos ad bellum; Por. O powściągliwości 9.23, przeł. ks. Sylwester Laskowski, [w:] Pisma świętego Augustyna o małżeństwie i dziewictwie. Przekład i komentarz, red. ks. Augustyn Eckmann, Lublin 2003 Towarzystwo Naukowe KUL, s. 329; PL 40, 364
    28. Suma Teologiczna, I q75 a6; Suma przeciwko poganom(SCG) II, 55
    29. Kwestia o duszy 4 (Questiones disp. de anima), przeł. Z. Włodek, W. Zega, Kraków 1996, ​ISBN 83-7006-469-8
    30. Por. Commentum in libros Sententiarum magistri Petri Lombardi (Sententiis) IV disp. 49; SCG III, 25nn
    31. Por. De spe 1,6; SCG III 48 i IV 54.
    32. Por. P. Engelhardt, Thomism w: Sacramentum Mundi. An Encyclopedia of Theology. K. Rahner SJ, Cornelius Ernst, K. Smyth (red.). T. 6. Londyn: Burns & Oats, 1970, s. 254-255. ISBN 0-223-97683-0.
    33. Quaestiones disputatae de virtutibus, 1 a5 resp.: Voluntas autem hoc quod virtus facit circa alias potentias, habet ex ipsa ratione suae potentiae: nam eius obiectum est bonum.(...) Sed supra humanum bonum est bonum divinum, id quod voluntatem hominis caritas elevat, et similiter spes.
    34. Zob. art. 1, par. 6 II: Corpore et anima unus – /jeden ciałem i duszą źródło
    35. Nieśmiertelność duszy czy zmartwychwstanie ciał?. W: Gianfranco Ravasi: Krótka historia duszy. Salwator, 2008. ISBN 978-83-7580-013-5.
    36. Oscar Cullmann: Immortality of the Soul or Resurrection of the Dead? (ang.). religion-online.org. [dostęp 2010-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-06)].
    37. Wolfhart Pannenberg: Kim jest człowiek? Współczesna antropologia w świetle teologii. Paris: Éditions du Dialogue, 1978, s. 60–62, seria: Znaki Czasu. ISBN 2-85316-019-X.
    38. Helmut Thielicke: Życie ze śmiercią. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 2002, s. 196–197. ISBN 83-211-1642-6.
    39. Helmut Thielicke: Życie ze śmiercią. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 2002, s. 288. ISBN 83-211-1642-6.
    40. Emil Brunner: Dogmatics. T. 2: The Christian Doctrine of Creation and Redemption. Philadelphia: The Westminster Press, 1952, s. 69–70.
    41. Dusza, [w:] Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, Wnikliwe poznawanie Pism, tom 1, New York: Watch Tower Bible and Tract Society of New York, Inc., 2006, s. 506–509, ISBN 83-86930-84-5.
    42. Dusza, [w:] Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, Prowadzenie rozmów na podstawie Pism, New York: Watch Tower Bible and Tract Society of New York, Inc., 1991, s. 90–94, ISBN 83-86930-47-0.
    43. Dodatek 7: „Dusza” — żywe stworzenie: człowiek lub zwierzę; życie osoby; inne znaczenia (gr. ψυχή [psyché]; łac. anima; hebr. נֶפֶשׁ [néfesz]), [w:] Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata, New York: Watch Tower Bible and Tract Society of New York, Inc., 1994, s. 420.
    44. Słowniczek pojęć biblijnych: Dusza, [w:] Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata, Watch Tower Bible and Tract Society of New York, Inc., 2018, s. 1759, 1760.
    45. Watch Tower Bible and Tract Society, Czym jest dusza?, jw.org.
    46. Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, Stroń od zwyczajów, które nie podobają się Bogu, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, New York: Watch Tower Bible and Tract Society of New York, Inc., 2005, s. 27–30.1 stycznia

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • W. Duch, Duch i dusza, czyli prehistoria kognitywistyki, "Kognitywistyka i Media w Edukacji" 1 (1999) s.7-38 – w artykule został omówiony historyczny rozwój koncepcji dotyczących duszy i ducha, oraz trudności w interpretacji tych koncepcji.
  • P. Mazur Czym są władze duszy ludzkiej?
  • Dusza, duch i tzw. życie pozagrobowe - artykuł na stronie zbawienie.pl
  • Istnienie i natura duszy ludzkiej – artykuł prof. Stanisława Judyckiego
  • Hendrik Lorentz, Ancient Theories of Soul, [w:] Stanford Encyclopedia of Philosophy [online], CSLI, Stanford University, 22 kwietnia 2009, ISSN 1095-5054 [dostęp 2017-12-31] (ang.). (Starożytne teorie duszy)
  • Midrasz (hebr. מִדְרָשׁ, midrasz ‘badać, dociekać, głosić’) – rodzaj mądrościowej opowieści homiletycznej w Judaizmie rabinicznym mającej na celu wyjaśnienie poszczególnych fragmentów Biblii hebrajskiej. Jest to jedna z metod interpretacji i komentowania Pism natchnionych za pomocą sentencji, objaśnień lub przypowieści, często służąca umocnieniu miejscowej tradycji ustnej co do religijnych lub moralnych zwyczajów poprzez powiązanie jej z Pismem Świętym. Adam (hebr. אדם; arab. آدم - "człowiek" / "mężczyzna"), dosł. "czerwony", od koloru ziemi, z której został ulepiony) i Ewa (hebr. חוה Chawa - "budząca życie"; arab. حواء Hawwaa) – według relacji biblijnych, zawartych w Księdze Rodzaju, pierwsi ludzie. Podobną historię zawiera tradycja manichejska; wzbogacona o dodatkowe elementy została też zawarta w Koranie.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] [6] 7 [8]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Filozofia religii - dziedzina filozofii, której głównymi przedmiotami badań są: religia, Bóg oraz poruszająca zagadnienia związane z zakładanymi przez wierzenia religijne faktami, bytami czy spodziewanymi wydarzeniami.
    Koncepcja yin i yang pochodzi z antycznej filozofii chińskiej i metafizyki. Opisuje ona dwie pierwotne i przeciwne, lecz uzupełniające się siły, które odnaleźć można w całym wszechświecie.
    Gianfranco Ravasi (ur. 18 października 1942 w Merate) – włoski duchowny katolicki, biblista, specjalista od języka hebrajskiego, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.
    Teologia religii – dziedzina teologii oraz religioznawstwa, zajmująca się refleksją nad wierzeniami religijnymi z perspektywy teologii własnej religii. Wyróżnia się dwie odmiany teologii religii: theologia religionis, zajmującą się zjawiskiem religii w ogólności i jej znaczeniem, oraz theologia religionum, badającą doktrynę konkretnej religii. Główną cechą odróżniającą teologię religii od innych subdyscyplin religioznawstwa jest przyjęcie przez nią za punkt odniesienia przeświadczenia o prawdziwości własnej doktryny religijnej, w świetle której rozpatruje ona prawdziwość doktryn innych religii. Teologia religii uprawiana jest głównie w ramach czterech wyznań: chrześcijaństwa, hinduizmu, islamu i judaizmu.
    Reinkarnacja (również: metempsychoza, transmigracja; łac. re+in+caro, carnis - ponowne wcielenie) – pogląd, według którego dusza (bądź świadomość) po śmierci ciała może wcielić się w nowy byt fizyczny. Np. dusza jednego człowieka może przejść w ciało nowonarodzonego dziecka lub zwierzęcia czy nawet według niektórych poglądów rośliny. Samo słowo reinkarnacja jest zestawieniem dwóch członów: inkarnacja (wcielenie) i przedrostka re (oznaczającego powtórzenie czegoś). Dosłownie więc reinkarnacja oznacza powtórne wcielenie.
    Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.
    Księga Kapłańska [Kpł], Trzecia Księga Mojżeszowa [3 Mojż], (hebr. ויקרא (Wajikra) - "zawołał" - od pierwszych słów księgi, gr. Λευιτικόν Leuitikon z Septuaginty, w nawiązaniu do Lewitów) – trzecia księga Pisma Św. (przed nią jest Księga Wyjścia) i Pięcioksięgu, a tym samym Starego Testamentu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.072 sek.