• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dur-Szarrukin



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Asarhaddon, właśc. Aszur-aha-iddina (akad. Aššur-aha-iddina, biblijny Asarhaddon) – król Asyrii z dynastii Sargonidów, syn Sennacheryba; panował w latach 680-669 p.n.e.Aszurbanipal, Asurbanipal, właśc. Aszur-bani-apli (akad. Aššur-bāni-apli, tłum. "bóg Aszur jest twórcą syna pierworodnego"), w tradycji greckiej Sardanapal, w tradycji biblijnej Asnefar bądź Asnappar – król Asyrii z dynastii Sargonidów; syn Asarhaddona; założyciel słynnej biblioteki w Niniwie; panował w latach 669-631 p.n.e.; pomimo rozruchów wewnętrznych utrzymał państwo w granicach od Zatoki Perskiej do Morza Śródziemnego.
    Plan miasta Dur-Szarrukin wykonany przez francuskiego archeologa Victora Place'a, który prowadził prace wykopaliskowe w Chorsabad w latach 1852-1855
    Lamassu stojący przy wejściu do pałacu Sargona w Dur-Szarrukin - obecnie w muzeum w Luwrze

    Dur-Szarrukin (akad. Dūr-Šarrukīn, tłum. „Twierdza Sargona”) – starożytne miasto, będące stolicą państwa asyryjskiego w czasie panowania Sargona II (722-705 p.n.e.), który je zbudował od podstaw w latach 717-707 p.n.e. Położone było ok. 20 km na północ od Niniwy. Po śmierci Sargona miasto podupadło i straciło na znaczeniu. W roku 1843 Dur-Szarrukin zostało odkryte przez P.-E.Botta, francuskiego konsula w Mosulu, który prowadził tam prace wykopaliskowe do 1852 roku, przywożąc do Paryża liczne zabytki, będące do dziś atrakcją turystyczną w Muzeum w Luwrze. Obecnie stanowisko archeologiczne Chorsabad w północnym Iraku, ok. 15 km na północny wschód od Mosulu.

    Iddin-ahhe (akad. Iddin-aḫḫē, tłum. „On dał braci”) – wysoki dostojnik sprawujący urząd gubernatora prowincji Simirra za rządów asyryjskiego króla Sennacheryba (704-681 p.n.e.); według asyryjskiej kroniki eponimów w 688 r. p.n.e. pełnił on również urząd limmu (eponima).Niniwa (akad. Ninua) – starożytne miasto w północnej Mezopotamii, leżące nad wschodnim, lewym brzegiem Tygrysu; jedna ze stolic Asyrii. Obecnie stanowisko archeologiczne Ninawa w Iraku, na północny wschód od Mosulu.

    Stolica imperium[ | edytuj kod]

    Dur-Szarrukin powstało na rozkaz ówczesnego władcy Asyrii – Sargona II, który zlecił jego budowę w 717 r. p.n.e., być może z powodu chęci odcięcia się od wpływowych kapłanów i arystokracji z takich miast asyryjskich, jak Aszur i Kalchu. Zapewne nie był to jedyny powód wzniesienia nowej stolicy, mającej od tej chwili swą nazwą głosić chwałę i wielkość asyryjskiego władcy. Budowa miasta trwała ok. 10 lat – w roku 707 p.n.e. Sargon uroczyście się do niego wprowadził razem ze swym otoczeniem. Takie tempo budowy wskazuje na wielką liczbę zatrudnionych przy niej robotników. Byli to licznie ściągani z całego imperium jeńcy wojenni, często wykwalifikowani rzemieślnicy i artyści, którzy mieli miasto zaludniać. By uczynić z nich „dobrych Asyryjczyków” Sargon

    Luwr (fr. Louvre, Musée du Louvre) – dawny pałac królewski w Paryżu, obecnie muzeum sztuki. Jedno z największych muzeów na świecie, najczęściej odwiedzana placówka tego typu na świecie. Stanowi jedno z ważniejszych punktów orientacyjnych stolicy Francji. Luwr położony jest między Rue de Rivoli i prawym brzegiem Sekwany oraz ogrodami Tuileries i Rue du Louvre w obrębie Pierwszej Dzielnicy. W kompleksie budynków o całkowitej powierzchni wynoszącej 60,600 metrów kwadratowych znajdują się zbiory liczące około 35,000 dzieł sztuki od czasów najdawniejszych po połowę wieku XIX, dzieła światowego dziedzictwa o największej sławie takie jak np. stela z kodeksem Hammurabiego, Nike z Samotraki, Mona Lisa pędzla Leonarda.Pałac w Dur-Szarrukin był siedzibą władcy asyryjskiego Sargona II i stanowił kompleks budowli pałacowo-świątynnych, wybudowany w latach 717-707 p.n.e. Swoją rezydencjalną rolę pełnił dość krótko, bo ok. dwóch lat, czyli do roku 705 p.n.e., kiedy to Sargon II zginął podczas jednej z wypraw.

    posłał rodowitych Asyryjczyków, wykształconych i kompetentnych, ...by nauczyli ich obyczajów i jak służyć bogom i królowi.

    Dur-Szarrukin na planie zbliżonym do kwadratu (ok. 1650 x 1750 m) otoczone było potężnym ceglanym podwójnym murem wzmocnionym wieżami. Do miasta prowadziło siedem masywnych bram ze strzegącymi je lamassu. Zarówno mury, jak i bramy miały swoje określone nazwy i poświęcone były konkretnym bogom.

    W środku znajdowały się liczne pałace i świątynie, które tworzyły odrębny królewski kompleks – swego rodzaju dzielnicę świątynno-rządową, znajdującą się w północnej, odgrodzonej również potężnym murem z wieżami i masywną bramą, od reszty części miasta. Cały ten kompleks pałacowo-świątynny wkomponowany był w północne mury obronne, wystając nawet poza ich linię, tworząc występ na zewnątrz. W tej tzw. cytadeli lub górnym mieście, znajdowały się również pałace wielmożów, a całość rozbudowana była na terasie wzniesionej na sztucznie usypanym wzgórzu, przez co dominowała nad resztą tzw. dolnego miasta. W południowo-zachodniej części miasta znajdowała się cytadela-arsenał, która, podobnie jak górna, również była wkomponowana w linię murów miejskich, aczkolwiek była znacznie mniejsza od tamtej.

    Asyria (akad. māt Aššur) – starożytne państwo semickie w północnej Mezopotamii istniejące od drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e. do pierwszej połowy I tysiąclecia p.n.e.Sargon II, właśc. Szarru-kin II (akad. Šarru-kīn, biblijny Sargon) – władca Asyrii, który panował w latach 722-705 p.n.e. W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec Sennacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.

    W sumie niewiele wiadomo o zabudowaniach i rozplanowaniu dolnego miasta. Zapewne pokryte było regularną siecią ulic i domów mieszkalnych, po których jednak nie ma zbyt wielu śladów. Wydaje się, że ta część miasta nie była ona zbytnio zasiedlona, ani rozbudowana, gdyż śmierć Sargona przerwała dalszy rozwój nowej stolicy. Pozostał tylko czworobok murów, otaczający pustą, niezabudowaną przestrzeń, a uroczyste wprowadzenie się władcy i oficjalne zakończenie budowy dotyczyło tylko górnego miasta – cytadeli.

    Sennacheryb, właśc. Sin-ahhe-eriba (sum. 30.šeš.su; akad. Sîn-ahhē-erība; biblijny Sancherib, Sancheryb, Sennacheryb) – władca Asyrii z dynastii Sargonidów, syn Sargona II; panował w latach 704-681 p.n.e..Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.

    Dur-Szarrukin, obok innych miast asyryjskich (np.Kalchu) jest przykładem znakomitej znajomości założeń urbanistycznych w starożytnej Asyrii. Miasto zostało z góry starannie zaplanowane i wybudowane z godną podziwu znajomością rzeczy. Nie zapomniano przede wszystkim o walorach militarnych – obok standardowych obwarowań zbudowano szeroką, wybrukowaną drogę – arterię wylotową, służącą wymarszowi na wojnę armii królewskiej.

    Paul-Émile Botta (ur. 6 grudnia 1802 w Turynie we Włoszech, zm. 29 marca 1870 w Acheres we Francji) – francuski konsul i archeolog pochodzenia włoskiego.Lamassu – w sztuce asyryjskiej posąg wyobrażający skrzydlatego byka o ludzkiej, brodatej twarzy, czyli tzw. istotę zoomorficzną. Ta monumentalna rzeźba wywodzi się jeszcze z tradycji sumeryjskiej, gdzie byk łączony był z bogiem Księżyca Nanną, ale bezpośrednio Asyryjczycy przejęli je od Hetytów. Odkryto je podczas wykopalisk niemal w każdej stolicy asyryjskiej (Kalchu, Dur-Szarrukin i Niniwie).

    Następca Sargona II – Sennacheryb, przeniósł stolicę państwa do Niniwy, co spowodowało, że Dur-Szarrukin utraciło na znaczeniu. Jednakże nie można jeszcze mówić o jego całkowitym upadku, gdyż funkcjonowało jeszcze jako stolica prowincji w zasadzie aż do końca istnienia państwa asyryjskiego.

    Język akadyjski, dawniej też: chaldejski (akad. lišānum akkadītum, Kod ISO 639: akk) – język z grupy semickiej, używany w Mezopotamii od połowy III tysiąclecia p.n.e. do początków I tysiąclecia n.e. Nazwa języka pochodzi od miasta Akad w środkowej Mezopotamii, stolicy imperium akadyjskiego, założonego około 2350 roku p.n.e. przez Sargona.Limmu (akad. limmu, līmu) – nazwa godności urzędniczej sprawowanej w starożytnej Asyrii. Obok funkcji związanych z administracją (np. pobieraniem opłat handlowych w miastach) rola tychże urzędników była ściśle eponimiczna, gdyż ich imion używano do oficjalnego datowania dokumentów. Czas sprawowania tego urzędu trwał jeden rok.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Sztuka asyryjska – rozwijała się początkowo pod silnym wpływem tradycji sumeryjskich, akadyjskich, później babilońskich. Wpływ na nią wywarły także tradycje innych kultur, podbitych przez Asyryjczyków mianowicie Hetytów i Hurytów. Ludność asyryjska zamieszkiwała tereny północnej Mezopotamii już w połowie V tysiąclecia p.n.e., lecz o dziejach tego państwa możemy mówić dopiero od początku II tys. p.n.e.. Stolica Asyrii Aszur posiadała wówczas świątynię i była otoczona murami obronnymi. Odrębność sztuki asyryjskiej zaczęła się zaznaczać dopiero w połowie XIV w. p.n.e. (okres średnioasyryjski). Odmienność sztuki asyryjskiej tego wczesnego okresu jest możliwa do zaobserwowania w wykorzystaniu nowych materiałów. Odnaleziono reliefy wykonane w kości słoniowej i drobne przedmioty z barwionej, podobnej do szkła masy.
    Mosul (kurd. Mûsil, arab. موصل, al Mawsil) – miasto w północnym Iraku, położone nad Tygrysem ok. 350 km na północny zachód od Bagdadu. Jest stolicą muhafazy Niniwa.
    Kalchu, Kalhu (biblijne Kalach) – starożytne miasto w północnej Mezopotamii, jedna ze stolic Asyrii. Obecnie stanowisko archeologiczne Nimrud w Iraku, leżące na wschodnim brzegu Tygrysu, na południe od Mosulu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.713 sek.