Droga parenteralna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Parenteralny, czyli pozajelitowy sposób podawania środków chemicznych, głównie leków – metoda dostarczania do organizmu tych środków poza przewodem pokarmowym, tzn. np. drogą iniekcji podskórnych, wlewów dożylnych itp. Przy wstrzyknięciach dożylnych znaczna część leku zostaje rozprowadzona szybko po tkankach, ponieważ lek miesza się z krwią, co wywołuje stosunkowo silne i szybkie działanie. Leki podawane podskórnie wchłaniają się zwykle w ciągu 15-20 minut od wstrzyknięcia. Roztwory leków wprowadzanych do ustroju drogą pozajelitową powinny być w większości przypadków izotoniczne, czyli o takim samym ciśnieniu osmotycznym jak naturalne płyny ustrojowe, jałowe i apirogenne.

Zastrzyk, in. iniekcja (łac. iniectio) – wprowadzenie roztworu (najczęściej leku) do tkanki za pomocą strzykawki z igłą. Pirogen – jest to substancja wywołująca gorączkę. Substancje pirogenne oddziałują na ośrodek termoregulacyjny, który znajduje się w podwzgórzu i przestawiają biologiczny wzorzec temperatury ciała tzw. set point na wyższy poziom.

Jako parenteralne wprowadzanie leków można rozumieć także wstrzyknięcia domięśniowe, doszpikowe, dootrzewnowe, dolędźwiowe czy przez drogi oddechowe.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • żywienie pozajelitowe




  • Reklama