• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dongshan Liangjie



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    Dongshan Liangjie (ur. 807, zm. 869; chiń. 洞山良价, pinyin Dòngshān Liángjiè, Wade-Giles Tung-shan Liang-chieh; kor. 동산량개 Tongsan Lianggae; jap. Tōzan Ryōkan; wiet. Động Sơn Lương Giới) – mistrz chan założyciel szkoły caodong.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Urodził się w rodzinie Yu w Yunzhou (obecnie Gao’an) w Guaiji w prowincji Zhejiang. Jako młody chłopiec rozpoczął nowicjat w klasztorze winai. Pewnego dnia czytał Sutrę Serca i gdy przeczytał wersy Nie ma oka, ucha, nosa, języka, ciała i umysłu dotknął swojej twarzy i spytał nauczyciela Mam oczy, uszy, nos, język, ciało i umysł, jak więc sutra może twierdzić, że nie ma takich rzeczy? Ten szczery ikonoklazm Dongshana wprowadził nauczyciela w osłupienie i wykrztusił on w końcu, że ta skłonność jego umysłu lepiej będzie się rozwijać w szkole chan. Kapłan ten polecił go uczniowi wielkiego mistrza chan Mazu Daoyi – mistrzowi Wuxie Lingmo. Po 20 r.ż. został w pełni wyświęconym mnichem i rozpoczął wędrówkę po różnych ośrodkach nauczania buddyjskiej Dharmy.

    Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) – praktyki mające na celu samodoskonalenie, stosowane zwłaszcza w jodze oraz w religiach i duchowości Wschodu (buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm), a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).Dōgen Kigen (jap. 道元希玄, Dōgen Kigen ur. 19 stycznia 1200, zm. 22 września 1253) – mistrz zen, który sprowadził nauczanie szkoły buddyzmu zen sōtō do Japonii. Także Eihei Dōgen (jap. 永平道元, Eihei Dōgen). Pośmiertnie obdarzony tytułem Jōyō daishi (jap. 承陽大師, wielki mistrz Jōyō)

    Zetknął się wówczas z mistrzem chan Nanquanem (od którego otrzymał imię Dharmy) i Guishanem, który polecił go mistrzowi Yunyanowi Tanshengowi. Po spotkaniu się z nim Dongshan natychmiast zapytał Kto może słyszeć kazania nieżywych stworzeń? Yunyan odparł Nieżywe stworzenia mogą je słyszeć. Czy ty możesz je słyszeć? spytał Dongshan. Mistrz rzekł Jeśli je słyszę, nie możesz słyszeć mojego nauczania. Dlaczego nie mogę go słyszeć? zapytał Dongshan. Yunyan podniósł swój kij chan do góry i spytał Czy słyszysz? Nie, nie słyszę rzekł Dongshan. Yunyan powiedział wtedy Czyżbyś nie znał słów sutry: 'Wody, ptaki, drzewa i lasy wszystkie medytują nad Buddą i Dharmą'? W tym momencie Dongshan został oświecony. Napisał wtedy wiersz:

    Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.Yunyan Tansheng (雲巖曇晟; ur. 780, zm. 841; kor. Unam Tamsŭng, jap. Ungan Donjō, wiet. Vân Nham Đàm Thạnh) – chiński mistrz chan, uczeń mistrza Yaoshana Weiyana. Prekursor szkoły caodong.

    Po pewnym czasie Dongshan postanowił opuścić i tego mistrza więc ów rzekł Po twoim odejściu będzie nam bardzo trudno się znów zobaczyć. Dongshan odparł Będzie nam bardzo trudno nie zobaczyć się znów. Wtedy mistrz Yunyan powiedział Musisz być bardzo ostrożny, gdy niesiesz tą wielką rzecz. Donshan zakłopotał się. Później, gdy przechodził przez wodę, zobaczył swoje odbicie i nagle zrozumiał naukę Yunyana i doświadczył wielkiego oświecenia. Napisał wiersz:

    Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas). Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.

    Po tym wydarzeniu Donshan praktykował dalej z wielką uwagą, co stało się później tak charakterystyczne w jego szkole chan.

    Od 860 r. miał swój klasztor i był oblegany przez uczniów.

    Dongshan ze swym wyróżniającym się uczniem Caoshanem Benjim założył bardzo wpływową szkołę chan caodong (od pierwszych członów ich imion), która najdłużej rywalizowała z potężną szkołą linji zanim nie została przez nią wchłonięta.

    Pewnego dnia ogolił sobie głowę i nakazał uczniowi uderzyć kilka razy w dzwon. Z ostatnim uderzeniem zmarł. Uczniowie stwierdziwszy ponad wszelką wątpliwość, że ich mistrz zmarł, wszczęli taki raban opłakując nauczyciela, że Dongshan powrócił do życia, wrzasnął Głupcy! i spojrzał na zdumionych uczniów. Czyż nie wiecie, że niczego nigdy nie zrozumiecie, dopóki będziecie przywiązani do ciała i umysłu? Wszyscy milczeli więc mistrz wstał i powiedział Robicie tak wielki hałas, że nawet nie mogę umrzeć. Ustalono, że mnisi podejmą post, który będzie trwał aż do śmierci Dongshana. Po siedmiu dniach nieprzerwanej medytacji i głodówki, gdy nauczyciel był bardziej żywy niż zazwyczaj, bliski jego uczeń spytał mistrza, czy już wie, kiedy umrze. Jesteśmy bardzo głodni dodał. Dobrze uśmiechnął się Dongshan wobec tego umrę jutro. Następnego dnia po kąpieli siadł z uczniami do zuochan i zmarł w chwili, gdy dał uczniom ostatnie pouczenia.

    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.Liangshan Yuanguan (bd; chiń. 梁山緣觀, pinyin Liángshān Yuánguān; kor. 량산연관 Lyangsan Yǒngwan; jap. Ryōzan Enkan; wiet. Lương Sơn Duyên Quan) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong.

    Otrzymał pośmiertne imię Dashi Wuben (Wielki Mistrz Pierwotnej Świadomości), a jego pagodę nazwano Huijue (Mądrość i oświecenie).

    Pojawia się w gong’anach: 43 z Biyan lu i 22, 49, 56, 89, 94 i 98 z Congrong lu.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Ikonoklazm (gr. eikōn – „obraz"; klao – „łamać", „obrazoburstwo") – ruch szerzący się w VIII-IX wieku na terenach Bizancjum i państwa Franków oraz w Niderlandach w XVI w.
    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.
    Sōtō (曹洞宗; jap. sōtō-shū, chin. caodong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą jest rinzai). Jest największym odłamem zen w Japonii, gdzie posiada 14718 świątyń, 15 528 mnichów, 1177 mniszek i 7 milionów zwolenników (1989). Jest także popularna poza granicami tego kraju.
    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.
    Yaoshan Weiyan (藥山惟儼; ur. 745, zm. 828); kor. Yaksan Yuǒm; jap. Yakusan Igen; wiet. Dược Sơn Duy Nghiễm) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Shitou Xiqiana.
    Huguo Shoucheng (chiń.: 護國守澄 Hùguó Shǒuchéng; bd) (kor.; jap. Gokoku Shuchō/Jōka; wiet.;) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong. Znany także jako Jingguo.
    Zhaozhou Congshen (趙州從諗) (ur. 778, zm. 897) (kor. Choju Chongsim (조주종심); jap. Jōshū Jūshin (趙州従シン); wiet. Triệu Châu Tòng Thẩm) – jeden z najbardziej znanych mistrzów zen (właściwie chan) w starożytnych Chinach. Znany z błyskotliwych debat słownych (wenda), za pomocą których pokazywał swoim uczniom zen.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.044 sek.