Dolny Egipt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nomy Dolnego Egiptu

Dolny Egipt (egip. Ta Mehu) – obszar położony w delcie Nilu.

Irygacja (nawadnianie, system irygacyjny) – jeden z systemów melioracji polegający na dostarczaniu wody do gleby w celu zapewnienia odpowiednich warunków wegetacji roślin uprawnych.Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.

Jest to obszar w całości pokryty przez liczne mokradła, rozlewiska, na którym dominowało wodne ptactwo wraz z wodną zwierzyną. Tutaj znajdowała się największa koncentracja papirusu, który wykorzystywany był przez Egipcjan jako podstawowy materiał piśmienniczy. Na terenach bagnistych Dolnego Egiptu organizowano polowania.

Język egipski – wymarły język z grupy języków afroazjatyckich używany przez starożytnych Egipcjan. Najstarsze przykłady pisanego języka egipskiego pochodzą z 3250 r. p.n.e. Język ten skończył swój żywot wraz z cywilizacją egipską i został zastąpiony w Egipcie językiem arabskim.

Początkowo był to teren niezamieszkany, głównie ze względu na nieumiejętność gospodarowania tak dużymi połaciami obszarów zabagnionych oraz brak rozległych umiejętności w posługiwaniu się systemem irygacyjnym. W późniejszym okresie dziejów starożytnej cywilizacji egipskiej był to obszar, w którym nastąpiła duża koncentracja ludności. Od ok. 3100 roku p.n.e. Dolny Egipt został zjednoczony przez Menesa z Górnym Egiptem. Pod względem administracyjnym, jeszcze przed zjednoczeniem, był podzielony na 20 nomów i ten podział przetrwał aż do VII w. n.e.





Reklama