Dirac (kodek)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diracfalkowy kodek obrazu stworzony przez brytyjską telewizję BBC i rozwijany jako wolne oprogramowanie. Pierwszym zastosowaniem kodeka na masową skalę była transmisja Igrzysk Olimpijskich w Pekinie.

Kompresja danych (ang. data compression) – polega na zmianie sposobu zapisu informacji tak, aby zmniejszyć redundancję i tym samym objętość zbioru. Innymi słowy chodzi o wyrażenie tego samego zestawu informacji, lecz za pomocą mniejszej liczby bitów.Wolne i Otwarte Oprogramowanie (ang. Free Libre/Open Source Software, także FOSS, FLOSS, po polsku również WiOO) – neutralny skrót pozwalający objąć jednym mianem zarówno Wolne Oprogramowanie (ang. Free Software) jak i Otwarte oprogramowanie (ang. Open Source), używany najczęściej w dokumentach urzędowych i oficjalnych analizach.

Nazwa kodeka pochodzi od nazwiska brytyjskiego fizyka Paula Diraca.

Cele projektu[ | edytuj kod]

Dirac powstał jako cyfrowy odpowiednik standardu PAL, w którym jest powszechnie kodowany sygnał telewizji analogowej. BBC chce w ten sposób zapewnić przyszłość sobie oraz niezależnym nadawcom audycji telewizyjnych, ponieważ obecnie istniejące standardy kodowania cyfrowego są najczęściej płatne, a cena jest często pochodna od liczby odbiorców. W przypadku tak dużego nadawcy jak BBC oznaczałoby to nie tylko ogromne stałe koszty, ale także trwałe uzależnienie się od licencjodawców i ich formatów.

MPEG-2 – grupa standardów stratnej kompresji ruchomych obrazów i dźwięku zatwierdzona przez MPEG (ang. Moving Picture Experts Group) w 1994 roku. Od roku 1995 jest zatwierdzonym standardem ISO/IEC nr 13818.Licencja oprogramowania – umowa na korzystanie z utworu jakim jest aplikacja komputerowa, zawierana pomiędzy podmiotem, któremu przysługują majątkowe prawa autorskie do utworu, a osobą, która zamierza z danej aplikacji korzystać.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Ultra High Definition Television (UHDTV), lub Ultra HDTV, Ultra High Definition Video (UHDV), to jedna z pierwotnie używanych nazw standardu znanego w Japonii jako Super Hi-Vision – opracowanego przez telewizje publiczne Japonii NHK, Wielkiej Brytanii BBC i Włoch RAI. Jest to standard wyświetlania obrazu telewizyjnego, który posiada rozdzielczość 7680x4320 (33,1776 MPix). Obecnie dla powyższego standardu używa się nazwy Hi-Vision, albo 7.5K (dla odróżnienia od standardu kina cyfrowego 8K o rozdzielczości 8192x4320). Nazwę Ultra High Definition (UHD, lub Ultra HD) zarezerwowano obecnie do określenia standardu o rozdzielczości 3840x2160 (8,2944 MPix).
Telewizja cyfrowa – metoda transmisji sygnału telewizyjnego w postaci sygnału cyfrowego do odbiorników indywidualnych, np. odbiorników satelitarnych. Dzięki cyfrowej kompresji obrazu i dźwięku (w systemie MPEG-2 oraz MPEG-4) umożliwia przesłanie od 4 do 16 razy więcej programów telewizyjnych, niż w przypadku telewizji analogowej przy wykorzystaniu podobnego pasma. Pierwszy telewizor cyfrowy na świecie zaprezentowano w 1981 roku w Niemczech.
Kodek jest skrótem od "koder/dekoder", co oznacza urządzenie lub program zdolny do przekształcania strumienia danych lub sygnału. Kodeki mogą zmienić strumień danych w formę zakodowaną (często w celu transmisji, składowania lub zaszyfrowania) lub odzyskać (odkodować) strumień danych z formy zakodowanej, by umożliwić ich odtwarzanie bądź obróbkę. Kodeki są często używane w wideokonferencjach oraz strumieniowaniu obrazu lub dźwięku.
Definicja intuicyjna: Kod źródłowy to zapis programu komputerowego w formie czytelnej dla człowieka umożliwiający jego modyfikację i rozwój.
Mozilla Public License 2.0 (MPL) – licencja wolnego oprogramowania, opracowana przez firmę Netscape na potrzeby projektu Mozilla.
Ogg - format kontenera strumieni danych, opracowany przez fundację Xiph.org, stworzony by wspierać inicjatywy związane z rozwojem wolnego oprogramowania do kodowania i dekodowania multimediów.
QCIF (ang. Quarter Common Intermediate Format) - format nagrywania wideokonferencji, w którym obraz zapisywany jest w rozdzielczości 144 punktów na 176 punktów (144x176). Obecnie najczęściej stosowany w telefonach komórkowych.

Reklama