Ding (naczynie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ding – naczynie rytualne w formie trójnogu z dwoma uchwytami, używane w Chinach w epokach Shang i Zhou do ceremonii związanych m.in. z kultem przodków. Wywodzi się bezpośrednio z dawnych naczyń służących do gotowania i przechowywania żywności. Początkowo były to naczynia ceramiczne, w późniejszym okresie wyrabiano je z brązu.

Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.Dynastia Shang (chiń.: 商朝; pinyin: Shāng Cháo) lub Yin (殷) – pierwsza historycznie potwierdzona dynastia panująca w Chinach, która panowała na północnym wschodzie Chin właściwych w dolinie Rzeki Żółtej od 1600 p.n.e. do 1046 p.n.e. Była następczynią na wpół legendarnej dynastii Xia i poprzedzała dynastię Zhou.

W chińskiej kulturze ding pełni funkcję symboliczną, podobną nieco do tej, jaką – pod wpływem chrześcijaństwa – na Zachodzie przyjął kielich (lub puchar). Bardzo starym wyobrażeniem jest dziewięć dingów symbolizujących dziewięć chińskich prowincji. Zebrane razem symbolizują jedność kraju.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Michael Sullivan: The Arts of China. Berkeley: University of California Press, 1984, s. 22-24. ISBN 0-520-04918-7.
  2. Wolfram Eberhard: Symbole chińskie. Słownik. Kraków: Wyd. Universitas, 2007, s. 260. ISBN 97883-242-0766-4.
  3. Food for Thought: Archeological Findings Point to Chinese Dietary Culture (ang.). chinaculture.org. [dostęp 2010-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-07)].




Reklama