Departament radomski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Departament radomskidepartament Księstwa Warszawskiego istniejący w latach 18101815 ze stolicą w Radomiu. Został utworzony dekretem królewskim z dnia 24 lutego 1810 r. z części Nowej Galicji przyłączonej do Księstwa Warszawskiego. 17 kwietnia 1810 r. został podzielony na powiaty i zgromadzenia gminne. W 1816 przekształcony w województwo sandomierskie Królestwa Polskiego.

Powiat – jednostka samorządu terytorialnego i podziału administracyjnego II stopnia w Polsce. Jednostką nadrzędną jest województwo, podrzędną gmina. Ich funkcjonowanie reguluje ustawa z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 511). Nowa Galicja, Galicja Zachodnia (niem. Neu-Galizien, West-Galizien) – jednostka podziału terytorialnego ziem polskich zagarniętych przez Austrię na mocy III rozbioru Polski w 1795. Istniała w latach 1795-1809, do 1803 jako osobny kraj koronny, 13 maja 1803 włączona w skład Galicji.

Departament radomski składał się z 10 powiatów:

  • powiat kielecki
  • powiat konecki
  • powiat kozienicki
  • powiat opatowski
  • powiat opoczyński
  • powiat radomski
  • powiat sandomierski
  • powiat solecki
  • powiat staszowski
  • powiat szydłowiecki
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • podział administracyjny Księstwa Warszawskiego
  • podział administracyjny Królestwa Polskiego
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. DzP KW Nr 16, s. 128
    2. DzP KW Nr 16, s. 143




    Warto wiedzieć że... beta

    Województwo sandomierskie, województwo Królestwa Polskiego istniejące w latach 1816–1837 ze stolicą w Radomiu. Ukazem Mikołaja I z 23 lutego/7 marca 1837 r. zostało przemianowane na gubernię sandomierską.
    Pierwsze ślady siedlisk ludzkich na terenie dzisiejszego Radomia pochodzą z przełomu mezolitu i neolitu (środkowej i młodszej epoki kamienia) i są datowane na 8000 do 4400 lat przed naszą erą. Odnalezione na terenie obecnego miasta i terenów przyległych pozostałości mają charakter tymczasowych siedlisk zakładanych przez prowadzące koczowniczy tryb życia grupy ludzi. Liczne znaleziska archeologiczne, głównie cmentarzyska, potwierdzają obecność ludzką na tych terenach także w późniejszych epokach brązu, kultury trzcinieckiej i łużyckiej, oraz przeworskiej (epoka żelaza).

    Reklama