• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Demokratyczna Armia Grecji



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Lewica – określa różne partie polityczne, w zależności od podziału sceny politycznej w danym kraju. Zwyczajowo określenie to stosuje się do sił politycznych dążących do zmian polityczno-ustrojowych, społecznych i gospodarczych, przeciwstawiających się tzw. tradycyjnemu porządkowi społecznemu, przeciwne prawicy. Głównym założeniem lewicy jest dążenie do wolności, równości i sprawiedliwości społecznej.Niepodległość – niezależność państwa od formalnego wpływu innych jednostek politycznych. Niepodległość można również określić jako suwerenność potencjalną.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. Procedury dowódcze DSE, poza bezpośrednim polem walki, rzeczywiście oparte były na demokracji, rozumianej jako wola większości. I tak np. w lutym 1948 r. niefortunną w skutkach decyzję o artyleryjskim ostrzale Salonik podjęła grupa lokalnych dowódców niższego szczebla, pomimo sprzeciwu naczelnego dowódcy DSE Markosa Wafiadisa.
    2. W języku greckim republika oraz demokracja wyrażane są tym samym słowem. Inaczej mówilibyśmy o dyktaturze, monarchii, tyranii, lub neutralnie – o państwie (gr. πολιτεία – "politia") lecz nie o republice.
    3. Patrz rozkaz nr 19 z 27 grudnia 1946, dalej przytoczony.
    4. Tłumaczenie nazwy własnej greckiej armii rządowej: Wojsko Greckie – Ελληνικός Στρατός, używano też nazwy "Εθνικός Στρατος" – "Wojsko Narodowe". Jednocześnie mianem "narodowców" określano obóz rojalistyczny.
    5. Wydarzenia te, określane jako Dekemvriana przedstawione są pod hasłem "Wojna domowa w Grecji".
    6. 31 marca 1946 – data pierwszych, powojennych wyborów parlamentarnych.
    7. Czego dowodzą m.in. telegramy W. Churchilla z jesieni 1944 r. przechowywane w archiwum Winston Churchill College, w Cambridge.
    8. W języku greckim wyzwoleńcze powstanie oraz rewolucja, określane są tym samym słowem "epanastasi".
    9. Dane ze źródeł DSE, dotyczące ofiar poniesionych w bezpośrednim związku z akcjami bojowymi.
    10. Przykład jedynego, strąconego w wymianie ognia samolotu wojsk rządowych. Jego załoga składała się z pilota Greka i drugiego z oficerów, Amerykanina, w greckim mundurze, niemniej bez znajomości języka greckiego.
    11. Tj. zarówno rodzin o narodowości słowiańskiej jak i o narodowości greckiej, ze znajomością języka słowiańskiego. Wkrótce po zakończeniu walk wojny domowej, znaczna część z tych rodzin usiłowała powrócić do Grecji. Uniemożliwiły im to władze SFR Jugosławii.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Νίκος Μαραντζης – Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, rozdział 3 "Δημογραφικά και κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά του ΔΣΕ".
    2. Zaświadcza to część przysięgi DSE: "...przelewać moją krew i oddać moje własne życie, by co do ostatniego wypędzić najeźdźców z ziem Ojczyzny. By zniszczyć ostatni ślad faszyzmu..." – fragment, wg źródła "Rizospastis" z dn. 27 marca 1998 r., cytującego "Książkę Bojownika i Oficera DSE".
    3. Wyjaśnienie ówczesnego rozumienia „demokracji ludowej” jako formy rzeczywistej, powszechnej demokracji, a nie komunistycznej dyktatury, przekazuje m.in. analiza postaci założyciela i dowódcy ELAS Arisa Welouchitisa, przeprowadzona przez dowódcę Brytyjskiej Misji Wojskowej w Grecji C.M. Woodhouse'a na pierwszych stronach książki "The Struggle for Greece 1941–49".
    4. Odpowiedni fragment przysięgi DSE: "...zapewnić narodową suwerenność i terytorialną integralność mojej Ojczyzny oraz strzec ich. By zabezpieczyć i obronić Republikę (Demokrację)..."
    5. Informacja "Συνοπτικό δελτίο πληροφοριών επί λαθρεμπορίου όπλων και πυρομαχικών, 15-8-1947, ΓΕΣ/ΔIΣ (grecki Sztab Generalny) Αρχεία Εμφυλίου Πλέμου (Archiwa Wojny Domowej), 1944–1949, t. 5, Ateny 1998, s. 534–543.
    6. Νίκος Μαραντζης – Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, rozdział 2 "Ο ΔΣΕ και οι Λαϊκές Δημοκρατίες".
    7. Powstanie to, także w kręgach lewicy zaczęto postrzegać, jako zmierzające do komunizmu, dopiero wobec powołania partyzanckiego "rządu", z udziałem w nim wyłącznie członków KPG, co nastąpiło w połowie 1948 roku. (S.N. Grigoriadis "Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941–1974, τομ'Β).
    8. "Emeis oi Ellines – Historia Wojen Współczesnej Grecji" – Γ'τόμος
    9. Wybór fragmentów umowy z Varkizy przedstawiony jest m.in. w pracy C.M. Woodhouse'a "The Apple of Discord: A Survey of Recent Greek Politics in their International Setting (London 1948), 308–310 [1]
    10. Precyzyjnie opisane dane obywatelskiej organizacji "Narodowa Solidarność Grecji" "Εθνηκή Αλληλεγγυή Ελλαδος", monitorującej przypadki bezprawia w Grecji, założonej w Atenach 28 maja 1941 r. Tabela z tymi danymi i w rozbiciu na województwa, zawarta jest m.in. w "Historii Wojny Domowej 1945–49" autorstwo Foivos Neokosmou Gfigoriadis, t. 2, s. 630, wydawnictwo Kam.Chr.Kamarinopoulos, z cytowanego raportu naczelnej rady ww. organizacji solidarnościowej, z 10 maja 1946 roku, nr.protokołu organizacji 863.
    11. Dla tegoż okresu, D.H. Close, w: "The Greek Civil War", wyd. Routledge London 1993, s. 164, przytacza następujące zestawienie: 953 osoby z kręgu lewicy zostały zamordowane przez grupy nieumundurowane, 250 osób zamordowała Gwardia Narodowa, 82 osoby zamordowała policja, 4 osoby zginęły z rąk Brytyjczyków. Zniszczono 767 biur EAM.
    12. T. Kostopoulos, s. 72–74.
    13. Rozważa to m.in. praca zbiorowa "Emeis oi Ellines".
    14. "Emeis oi Ellines".
    15. N. Marantzis, s. 103 i wymienione tam inne źródła.
    16. Nikos Marantzidis – Demokratyczne Wojsko Grecji, wydanie I 2010, wyd. 3, s. 137, seria Tematy Historyczne – nr 2, wydawnictwo Alexandria, ​ISBN 978-960-221-467-1​.
    17. "Oportunistyczna Platforma Markosa Wafiadisa, 15 listopada 1948" – komunistyczne wydawnictwo "Neos Kosmos" nr 8, 1950, s. 476–80.
    18. Np. 12 lutego 1948 r. w trakcie pokazowego procesu sądowego w Salonikach, po starciach pod tym miastem, spośród 111 ujętych, domniemanych bojowników DSE, 52 osoby skazano na śmierć, 15 osób na kary ciężkiego więzienia, a 44 osoby sąd uniewinnił z zarzutu przynależności do DSE. [2].
    19. N. Marantzidis, s. 115.
    20. [3] Publikacja prasowa, z konsultcją Dr.Joannisa Papafloratosa, autora m.in. wielotomowej "Historii Wojska Greckiego (1833-1949)".
    21. Uniwersytecka praca zbiorowa z 2008 roku, "Emeis oi Ellines", podaje 70 tysięcy, jako prawdopodobną, łączną liczbę śmiertelnych ofiar wojny domowej. Jest to liczba wyraźnie wyższa, niż opracowania z wcześniejszych dziesięcioleci.
    22. Liczbę tę wymienia m.in. publikacja "Three Years of DSE" [4] wyd. przez K.P.G.
    23. Nikos Marantzidis, w monografii o DSE, wymienia liczbę 15–25 tysięcy wywiezionych dzieci, w wieku 5–13 lat, zależnie od badanego źródła. Dzieci 14-letnie uważano już za zdolne do walki.
    24. Mieczysław Wojecki – "Szkolnictwo Uchodźców Politycznych z Grecji w Polsce po roku 1950", ROCZNIK LUBUSKI TOM XXX, CZ. I, 2004.
    25. "Szpital grecki na wyspie Wolin", wyd. KAW, Szczecin 1989, autorstwa Dr Władysława Barcikowskiego, organizatora placówki.
    26. (ang.) Kenneth Spencer, "Greek Children", The New Statesman and Nation 39 (January 14, 1950): 31–32.
    27. Zagadnienie dzieci greckich w Polsce, w tym losy licznych sierot, obszernie przedstawił Mieczysław Wojecki, w pracy "Szkolnictwo Uchodźców Politycznych z Grecji w Polsce po roku 1950", ROCZNIK LUBUSKI TOM XXX, CZ. I, 2004 [5].
    28. Z amnestii 1975 skorzystali m.in. ostatni ukrywający się partyzanci Krety, najpierw uczestnicy ruchu oporu, następnie DSE, Spiros Blazakis i Jorgos Tsobanakis (informacje prasowe i film [6])

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. Nikos Kyritsis "Demokratyczna Armia Grecji – etapy szlaku bojowego", gr. (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, βασικοί σταθμοί του αγώνα), Wydawnictwo: Σύγχρονη Εποχή.
    2. Uniwersytecka praca zbiorowa "Emeis oi Ellines – Historia Wojen Współczesnej Grecji" – wyd. greckie, Skai Biblio 2008.
    3. Tasos Kostopoulos "Autocenzurowana Pamięć – Bataliony Bezpieczeństwa..." wyd. greckie: "Η αυτολογοκριμένη μνήμη: τα τάγματα ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη", Φιλίστωρ 2005.
    4. * D. Close (ed.), The Greek civil war 1943–1950: Studies of Polarization, Routledge, 1993.
    5. * Foivos N. Grigoriadis – Historia Wojny domowej 1945–49, t. 2, wydawnictwo Kamarinopoulos.
    6. * Solon N. Grigoriadis – Historia Współczesnej Grecji, t. 2 "Wojna domowa – Bez kompromisów", wyd. I, 1973 r., wyd. II 2010 r., oficyna Polaris ​ISBN 978-960-6829-18-5​.
    7. * "Emeis oi Ellines – Historia Wojen Współczesnej Grecji", uniwersyteckie opracowanie zbiorowe, Skai Biblio, 2008.
    8. * C.M. Woodhouse "The Apple of Discord: A Survey of Recent Greek Politics in Their International Setting (London 1948).
    9. * C.M. Woodhouse "The Struggle for Greece 1941 – 1949".
    10. * R.Clogg – Greece, 1940–1949: occupation, resistance, civil war : a documentary history.
    11. * Nikos Marantzidis – Demokratyczne Wojsko Grecji, seria Tematy Historyczne – nr 2 ; wydawnictwo Alexandria; seria Tematy Historyczne, poz. nr 2; ​ISBN 978-960-221-467-1
    Emeis oi Ellines (oryg. gr. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας, pol. My Grecy - Historia wojen współczesnej Grecji) – trzytomowa praca z zakresu najnowszej historii Grecji, obejmująca okres historyczny od wojny grecko-tureckiej 1897 roku, do inwazji wojsk tureckich na Cypr i upadku junty pułkowników, w roku 1974. Książkom towarzyszy 6 płyt DVD.Czołg – gąsienicowy wóz bojowy, przeznaczony do walki z siłami przeciwnika na krótkich i średnich dystansach za pomocą prowadzenia ognia na wprost. Ciężki pancerz i duża mobilność zapewniają czołgom przetrwanie na polu bitwy, a napęd gąsienicowy pozwala na przemieszczanie się z dużą prędkością w trudnym terenie. Czołg jest zasadniczym środkiem prowadzenia walki lądowej, zwłaszcza natarcia.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ubezpieczenia społeczne — ubezpieczenia, których głównym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego, w tym osobom w podeszłym wieku (emerytura), niezdolnym do pracy (renta), ofiarom wypadków oraz chorób. Wypłaty z tych ubezpieczeń mogą mieć charakter krótkoterminowy, długoterminowy lub dożywotni. Wraz z pomocą społeczną stanowią podstawowy instrument polityki socjalnej państwa.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
    Markos Wafiadis (gr. Μάρκος Βαφειάδης; ur. 1906 w Theodosiopolis, dziś Erzurum w Azji Mniejszej, zm. 23 lutego 1992 w Atenach) – działacz polityczny Komunistycznej Partii Grecji (KKE), dowódca macedońskiego zgrupowania partyzantów ELAS - centrolewicowej organizacji partyzanckiej, stanowiącej główną siłę greckiego ruchu oporu w okresie okupacji włosko-niemieckiej, pierwszy Naczelny Dowódca DSE podczas greckiej wojny domowej toczonej w latach 1946-1949, od 1989 dwukrotnie poseł do parlamentu Republiki Grecji.
    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.
    Monarcha – osoba będąca głową państwa w monarchii. Tytuł monarchy zazwyczaj jest dziedziczny (z wyjątkiem niektórych państw, np. Państwo Kościelne, Polska z XVI-XVIII w.) i dożywotni.
    III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945. Oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), od 1938 (po Anschlussie Austrii) używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).
    Kreta (gr. Κρήτη od słowa krateia – silna, łac. Creta, tur. Kirid, wen. Candia) – grecka wyspa położona na Morzu Śródziemnym. Jest ona największą grecką wyspą i piątą co do wielkości wyspą śródziemnomorską. Linia brzegowa ma długość ok. 1040 km. Największym miastem jest Heraklion (Iraklion).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.029 sek.