• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Demokratyczna Armia Grecji



    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Lewica – określa różne partie polityczne, w zależności od podziału sceny politycznej w danym kraju. Zwyczajowo określenie to stosuje się do sił politycznych dążących do zmian polityczno-ustrojowych, społecznych i gospodarczych, przeciwstawiających się tzw. tradycyjnemu porządkowi społecznemu, przeciwne prawicy. Głównym założeniem lewicy jest dążenie do wolności, równości i sprawiedliwości społecznej.Niepodległość – niezależność państwa od formalnego wpływu innych jednostek politycznych. Niepodległość można również określić jako suwerenność potencjalną.
    Skład i liczebność DSE[ | edytuj kod]

    Wg źródeł DSE w walce partyzanckiej, prowadzonej przez zwarte oddziały, wzięło udział łącznie około 50 tysięcy bojowników. Około 25 tysięcy osób po stronie DSE zginęło w walce, zmarło wskutek odniesionych ran lub zostało zamordowanych. Maksymalna liczebność partyzanckich oddziałów sięgnęła 35 tysięcy żołnierzy, zorganizowanych w 9 dywizjach i mniejszych jednostkach. Miało to miejsce w I połowie 1948 roku. DSE faktycznie kontrolowało wtedy większość terytorium państwa. W pierwszym okresie powstania większą część partyzantów stanowili uciekinierzy spod fali represji – osoby podejrzewane o sprzyjanie lewicy oraz powszechnie prześladowani kombatanci byłego ruchu narodowowyzwoleńczego ELAS. 30% składu oddziałów stanowiły kobiety. Służyły także w oddziałach szturmowych i jako oficerowie. 2751 partyzantów ukończyło Szkołę Oficerską Generalnego Sztabu DSE. Około 20–25% kadry oficerskiej DSE poległo, gdy po stronie mniej intensywnie wykorzystywanych bojowo oddziałów królewskich poległo 9% oficerów.

    Emeis oi Ellines (oryg. gr. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας, pol. My Grecy - Historia wojen współczesnej Grecji) – trzytomowa praca z zakresu najnowszej historii Grecji, obejmująca okres historyczny od wojny grecko-tureckiej 1897 roku, do inwazji wojsk tureckich na Cypr i upadku junty pułkowników, w roku 1974. Książkom towarzyszy 6 płyt DVD.Czołg – gąsienicowy wóz bojowy, przeznaczony do walki z siłami przeciwnika na krótkich i średnich dystansach za pomocą prowadzenia ognia na wprost. Ciężki pancerz i duża mobilność zapewniają czołgom przetrwanie na polu bitwy, a napęd gąsienicowy pozwala na przemieszczanie się z dużą prędkością w trudnym terenie. Czołg jest zasadniczym środkiem prowadzenia walki lądowej, zwłaszcza natarcia.

    W końcowej fazie walk, rozgrywającej się przy północnych granicach Grecji, około 40% stanu oddziałów DSE stanowiła lokalna ludność słowiańskojęzyczna (głównie Macedończycy oraz słowiańskojęzyczni Grecy). Osoby 14-letnie uznawano za zdolne do służby w oddziale, a do stałej opieki nad rannymi wykorzystywano również dzieci. Przez cały okres powstania zdecydowaną większość bojowników stanowili ludzie bardzo młodzi.

    Ubezpieczenia społeczne — ubezpieczenia, których głównym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego, w tym osobom w podeszłym wieku (emerytura), niezdolnym do pracy (renta), ofiarom wypadków oraz chorób. Wypłaty z tych ubezpieczeń mogą mieć charakter krótkoterminowy, długoterminowy lub dożywotni. Wraz z pomocą społeczną stanowią podstawowy instrument polityki socjalnej państwa.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Zagadnienie przymusowego poboru[ | edytuj kod]

    Dominują opinie, że więcej niż połowa bojowników DSE pochodziła z poboru przymusowego. W roku 1948 dowódca DSE Markos Wafiadis informował, że ponad 90% partyzantów pochodzi z takiego poboru, wywołując tym burzę wśród ortodoksyjnych komunistów. Występują różnice ocen skali tego zjawiska przez poszczególnych badaczy, ponieważ dla bezpieczeństwa rodzin pobór do DSE niemal w każdym przypadku przeprowadzany był z upozorowaniem przymusu. Do DSE wcielano też jeńców – uprzednio poborowych wojsk królewskich. Siły rojalistyczne raportowały 6986 swych żołnierzy jako zaginionych. Sądy mogły odstąpić od wymierzenia kary śmierci, zdarzało się nawet, że orzekały uniewinnienie wobec jeńca, deklarującego walkę nie z własnej woli.

    Markos Wafiadis (gr. Μάρκος Βαφειάδης; ur. 1906 w Theodosiopolis, dziś Erzurum w Azji Mniejszej, zm. 23 lutego 1992 w Atenach) – działacz polityczny Komunistycznej Partii Grecji (KKE), dowódca macedońskiego zgrupowania partyzantów ELAS - centrolewicowej organizacji partyzanckiej, stanowiącej główną siłę greckiego ruchu oporu w okresie okupacji włosko-niemieckiej, pierwszy Naczelny Dowódca DSE podczas greckiej wojny domowej toczonej w latach 1946-1949, od 1989 dwukrotnie poseł do parlamentu Republiki Grecji.Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.

    Odsetek dezercji był wysoki, przybierając także formy odejść grupowych i np. w 1947 roku wyniósł dla co najmniej 18% stanu oddziałów, podległych Sztabowi Zachodniej Macedonii. Niektórzy badacze przyjmują, że dane te zaniżano, a dezercje przyczyniły się łącznie do około 1/3 strat osobowych DSE.

    Najważniejsze walki[ | edytuj kod]

    W trzyletniej wojnie domowej największymi bitwami, stoczonymi przez DSE, stał się dwukrotnie bój o masyw góry Grammos. W pierwszej z tych bitew wojska rządowe użyły 80 000 żołnierzy, którym DSE przeciwstawiło łącznie 11 000 mężczyzn i kobiet. Walki toczyły się od 16 czerwca do 21 sierpnia 1948. Tegoż dnia siły DSE przełamały pierścień wojsk rządowych, przebijając się w kierunku wschodnim do masywu góry Vitsi. Manewr ten uważany jest za jedną z najciekawszych taktycznie operacji DSE. W sierpniu 1948 r. pierwszego dowódcę DSE, Markosa Wafiadisa, zastąpił na tym stanowisku I sekretarz KC KPG Nikos Zachariadis. Był on zwolennikiem operacji typu frontowego, nie zaś dalszej wojny partyzanckiej. Zmiana taktyki poskutkowała krwawymi klęskami partyzantów, uzbrojonych znacznie słabiej niż armia rządowa, pozbawionych lotnictwa, usiłujących jednak zajmować także ważne ośrodki miejskie. Najbardziej tragicznie powstanie skończyło się na półwyspie Peloponez, gdzie w okresie od lutego do kwietnia 1949 r. 3. dywizja DSE, odcięta od źródeł zaopatrzenia, została całkowicie unicestwiona. Pod koniec sierpnia 1949 wojska rządowe z pomocą logistyczną USA pokonały też siły DSE w drugiej bitwie o góry Vitsi i Grammos. Według źródeł KPG istniała już wtedy 50-krotna przewaga siły ognia na korzyść strony rządowej. Lotnictwo rządowe wypaliło szatę leśną na rozległych obszarach kraju, a w trakcie walk używano także bomb napalmowych. W końcowej fazie wojny operacjami strony rządowej kierowali doradcy amerykańscy, a w Grecji przebywało około 5 tysięcy amerykańskiego personelu wojskowego, w tym walczący piloci. 16 października 1949, ówczesny "Premier Demokratycznego Rządu Tymczasowego" Dimitris Partsalidis, ogłaszając przez radio zakończenie działań bojowych, dodał że "DSE nie złożyło broni, a jednynie postawiło ją u nogi, ustępując wobec ogromnej przewagi monarchofaszyzmu". Złożenie broni przez partyzantów, w opinii dyplomacji zachodnich, miałoby być warunkiem przedwstępnym rozmów o normalizacji.

    Monarcha – osoba będąca głową państwa w monarchii. Tytuł monarchy zazwyczaj jest dziedziczny (z wyjątkiem niektórych państw, np. Państwo Kościelne, Polska z XVI-XVIII w.) i dożywotni.III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945. Oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), od 1938 (po Anschlussie Austrii) używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).


    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kreta (gr. Κρήτη od słowa krateia – silna, łac. Creta, tur. Kirid, wen. Candia) – grecka wyspa położona na Morzu Śródziemnym. Jest ona największą grecką wyspą i piątą co do wielkości wyspą śródziemnomorską. Linia brzegowa ma długość ok. 1040 km. Największym miastem jest Heraklion (Iraklion).
    Dziwnów (hist. Dyuennow, Diuenow, Dievenau, niem. Dievenow) – miasto w północno-zachodniej Polsce, nad Morzem Bałtyckim, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dziwnów przy drodze nr 102. Miejscowość wypoczynkowa, letnie kąpielisko morskie, port morski.
    Ogólnogrecki Ruch Socjalistyczny lub Panhelleński Ruch Socjalistyczny (gr. Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα = Panelinio Sosialistiko Kinima, PASOK) – grecka partia centrolewicowa. Założona w 1974 przez Andreasa Papandreu. Rządząca w latach 1981–1990, 1993–2004 oraz od wyborów w październiku 2009. Od 18 marca 2012 przewodniczącym partii jest Ewangelos Wenizelos.
    Abolicja (z łac. zniesienie) – decyzja z dziedziny polityki prawa karnego, polegająca na odstąpieniu od ścigania określonej kategorii przestępstw. Może odnosić się do przestępstw o charakterze politycznym. Obejmuje nakaz niewszczynania postępowania karnego lub umorzenia postępowania już wszczętego. Jest to więc darowanie i puszczenie w niepamięć zarówno tych przestępstw, których sprawcy zostali ujawnieni, lecz jeszcze nie osądzeni, jak i tych, których sprawcy są nieznani (lub nie ujęci). Abolicja uchwalana jest przez parlament w formie zwykłej ustawy, zgodnie z procedurą obowiązującą w postępowaniu ustawodawczym.
    Wojna domowa w Grecji (gr. ο Eλληνικός Eμφύλιος Πόλεμος) – walki prowadzone od grudnia 1944 roku do stycznia 1945 roku (pierwsza faza) oraz w latach 1946–1949 (druga faza) na terenie Grecji pomiędzy rządowymi siłami zbrojnymi, wspierającymi monarchę i prawicę, wspomaganymi militarnie i logistycznie przez Wielką Brytanię oraz Stany Zjednoczone, a komunistycznymi siłami DSE (gr. ΔΣΕ, Dimokratikos Stratos Ellados – Demokratyczne Wojsko Grecji), wywodzącymi się spośród części kombatantów lewicowego ruchu oporu EAM-ELAS (gr. ΕΑΜ – ΕΛΑΣ), jednak znacznie mniej od nich licznymi. Komunistów z DSE popierali lewicowi macedońscy partyzanci z Frontu Wyzwolenia, z greckiej prowincji Macedonia. Po stronie rządowej, jeszcze w przed wybuchem wojny domowej, drogą nadzwyczajnego poboru, zmobilizowano do wojska, Gwardii Narodowej i więziennictwa byłych członków greckich formacji hitlerowskich.
    Samolot – statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), utrzymujący się w powietrzu dzięki wytwarzanej sile nośnej za pomocą nieruchomych, w danych warunkach względem statku, skrzydeł. Ciąg potrzebny do utrzymania prędkości w locie poziomym wytwarzany jest przez jeden lub więcej silników.
    Grecy – naród pochodzenia indoeuropejskiego. Tworzące go plemiona dotarły na tereny Grecji w II tysiącleciu p.n.e.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.