Demineralizacja (fizjologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Demineralizacja – jest to proces przeciwny mineralizacji, tj. proces obniżania zawartości substancji nieorganicznych w tkance lub ustroju, zwłaszcza substancji mineralnych, najczęściej fosforu (fosforanów) i wapnia (mówi się wtedy o odwapnieniu).

Densytometria kostna – metoda obrazowania gęstości kości wykorzystująca zasadniczo trzy różne techniki otrzymywania obrazu anatomii pacjenta: • podwójną wiązkę promieniowania rentgenowskiego, • ultrasonografię, • tomografię komputerową. Badanie to pozwala na postawienie rozpoznania m.in. osteoporozy, osteopenii, ogniska kalcyfikacji.Wapń (Ca, łac. calcium; nazwa ta pochodzi od łacińskiego rzeczownika calx – wapno, co oznacza więc "metal z wapna") – pierwiastek chemiczny z grupy berylowców (metali ziem alkalicznych) w układzie okresowym.

Demineralizacja może prowadzić do poważnych chorób, w szczególności w tkankach o dużej zawartości składników mineralnych (kości, zęby) – demineralizacja kości może prowadzić do osteoporozy zaś demineralizacja zębów do próchnicy.

Etiologia[ | edytuj kod]

Powodami demineralizacji mogą być wzmożona degradacja tkanki, nieprawidłowe odkładanie związków mineralnych, nieprawidłowy rozwój tkanki, rzadziej z powodu niedoboru czy nadmiaru (np. hiperwitaminoza) odpowiednich składników w diecie.

Diagnostyka[ | edytuj kod]

Diagnostyka – w przypadku kości – opiera się na badaniu densytometrycznym kości.

Mineralizacja - w fizjologii oznacza zawartość substancji mineralnych w tkankach (np. mineralizacja kości, zębów) i płynach ustrojowych (np. mineralizacja krwi). Brak odpowiedniej mineralizacji krwi może powodować poważne choroby układu krwionośnego. Podobnie deficyt jonów wapniowych w kościach i zębach skutkuje osłabieniem ich struktury, co często jest jedną z faz osteoporozy. Stwierdzenie takiego deficytu wymaga zwykle interwencji w postaci podawania sztucznych preparatów wspomagających odpowiednią mineralizację tych tkanek.Fosfor (P, gr. phosphoros ‘niosący światło’, łac. phosphorus) – pierwiastek chemiczny, niemetal. Jedynym stabilnym izotopem fosforu jest P.

Leczenie[ | edytuj kod]

Leczenie obejmuje podawanie odpowiednich suplementów diety aby wspomóc remineralizację tkanek i przywrócić ich stan fizjologiczny.

Fosforany (nazwa systematyczna: tetraoksydofosforany(3−); w systemie Stocka: ortofosforany(V)) – związki chemiczne, pochodne kwasu fosforowego. Nazwa obejmuje zarówno sole, jak i estry kwasu fosforowego. W ogólniejszym ujęciu nazwa "fosforany" może dotyczyć także pochodnych innych kwasów fosforowych, m.in. metafosforanów i pirofosforanów.




Reklama