Dekanat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dekanat (wikariat rejonowy, rejon) – jednostka organizacyjna kościołów katolickich, prawosławnych i zielonoświątkowych.

Katolicyzm – doktryna Kościoła chrześcijańskiego – jedna z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła prawosławnego, powstałych w wyniku rozłamu w Kościele chrześcijańskim w 1054 (tzw. schizmy wschodniej). Jedna z największych grup wyznań chrześcijańskich, obok prawosławia i protestantyzmu oraz ogół zasad wiary i życia religijnego do których odwołuje się Kościół Kościół katolicki wraz z Kościołami wschodnimi pozostającymi z nim w pełnej jedności, wspólnoty tradycjonalistyczne, starokatolickie oraz część anglikańskich, liberalnych i niezależnych.Biskup diecezjalny – biskup, któremu powierzono aktualnie istniejącą diecezję. Potocznie wobec biskupa diecezjalnego używa się również określenia biskup ordynariusz.

W katolicyzmie – z dziekanem (wikariuszem rejonowym, archiprezbiterem) na czele (zastępuje go wicedziekan), wizytującym parafie podległego mu rejonu w sposób określony przez biskupa diecezjalnego. Obowiązki i prawa dziekana określa prawo powszechne i partykularne. Dekanat obejmuje kilka do kilkunastu parafii, stąd wywodzi się nazwa (łac. decanus = zarządzający dziesięcioma).

<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Wikariusz (łac. vicarius) – zastępca w Kościele katolickim i Kościele ewangelickim. W Kościele baptystycznym jest to nieordynowany duchowny przygotowujący się do ordynacji pastorskiej

Pierwsze dekanaty na obszarze Europy Zachodniej powstawały od około VI-VII wieku, a na ziemiach polskich prawdopodobnie od końca XII wieku. U schyłku średniowiecza nastąpiło wyraźnie zmniejszenie roli dekanatów oraz stojących na ich czele dziekanów na rzecz uprawnień archidiakonów. Dopiero w okresie potrydenckim doszło do wzmocnienia roli dziekana i rozwoju organizacji dekanalnej, która stała się pośrednim ogniwem administracji diecezjalnej.

Parafia (z łac. parochia), probostwo – podstawowa jednostka organizacyjna Kościoła katolickiego i wielu innych wyznań chrześcijańskich. Według koncepcji teologicznych to przede wszystkim określona wspólnota wiernych. Zwierzchnikiem parafii jest proboszcz, któremu mogą pomagać inni księża wikariusze, oraz kapelani czy rezydenci. Centralnym ośrodkiem życia parafii jest kościół parafialny (farny).<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

Aktualnie rola dekanatu nie ogranicza się jedynie do zadań administracyjnych, dlatego dekanat obecnie traktowany jest jako zwarta struktura duszpasterska obejmująca część diecezji. Dzięki współpracy dekanalnej możliwe jest sprawniejsze organizowanie np. spowiedzi przedświątecznych w parafiach, przygotowań narzeczonych do przyjęcia sakramentu małżeństwa, lepiej także działają różne formy duszpasterstwa nadzwyczajnego. Celem dekanatu jest także umożliwienie księżom i katechetom pracującym na jego terenie twórczej wymiany doświadczeń, związanych z ich permanentną formacją intelektualną, pastoralną i duchową. Dekanat jest także właściwą strukturą do rozwoju poradnictwa duszpasterskiego, wspólnych akcji charytatywnych, rekolekcji zamkniętych i pielgrzymek. Jest również platformą rozwijania dialogu i współpracy między duchownymi i świeckimi, wspólnych spotkań katechetów, służby liturgicznej, animatorów grup parafialnych, członków stowarzyszeń chrześcijańskich i ruchów kościelnych.

Dekanaty Kościoła Polskokatolickiego w RP – niższe jednostki administracyjne Kościoła, składające się z kilku (nie mniej niż pięć) lub kilkunastu parafii – w Kościele Polskokatolickim średnio 6,5 parafii. Dekanaty powołuje ordynariusz diecezji, a na jego czele stoi dziekan (prezbiter) (w większych dekanatach posiada zastępcę – wicedziekana), który urzęduje w kancelarii dekanatu. Siedziba dekanatu jest zależna od miejsca rezydowania dziekana.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Dekanaty Kościoła greckokatolickiego w Polsce
  • Dekanaty Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce
  • Dekanaty Kościoła prawosławnego w Polsce
  • Dekanaty Kościoła Polskokatolickiego w RP
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Henryk Szeloch: U progu srebrnego jubileuszu : działalność duszpasterska w dekanacie Jelcz-Laskowice w latach 1988-2012 : studium historyczno-pastoralne. Wrocław: Franciszkańskie Wydawnictwo św. Antoniego, 2013, s. 22-23. ISBN 978-83-63084-44-8. OCLC 903342640. (pol.)
    Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.




    Warto wiedzieć że... beta

    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Prawosławie – doktryna ortodoksyjnego (gr. ὀρθόδοξος – prawdziwie, prawidłowo wierzący) Kościoła chrześcijańskiego – jednej z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła katolickiego, powstałych w wyniku rozłamu w chrześcijaństwie z 1054 roku (tzw. schizmy wielkiej – co uznaje się historycznie bardziej uzasadnione niż pojęcie tzw. schizmy wschodniej).
    Europa Zachodnia – nazwa stosowana dla określenia państw zachodniej części Europy, ze względu na ich przynależność geograficzną, historyczną i kulturową.

    Reklama