Danxia Tianran

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Danxia Tianran (ur. 739, zm. 824; chiń. 丹霞天然, pinyin Dānxiá Tiānrán; kor. 단하천연 Tanha Ch'ŏnyŏn; jap. Tanka Tennen; wietn. Đan Hà Thiên Nhiên) – chiński mistrz chan.

Manjushri (skr. मञ्जुश्री, Mañjuśrī, Manjushri, Mandziuśri (chiń. 文殊師利 Wénshū Shīlì, 文殊 Wénshū; kor. Munsu(sari); jap. Monju) – w buddyzmie Bodhisattwa Mądrości.Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.

Życiorys[ | edytuj kod]

Pochodził z Dengzhou. W młodości przygotowywał się do kariery urzędniczej, był świetnie wykształcony, studiował teksty konfucjańskie. Pewnego dnia, podczas podróży do Chang’anu przed egzaminami miał sen, że cały pokój jest wypełniony białym światłem. Wróżbita powiedział mu, że ten sen zapowiada rozwiązanie pustki. Wkrótce potem spotkał mnicha chan, który powiedział Jak można porównywać bycie urzędnikiem z praktyką chan? Danxia udał się więc do mistrza Mazu Daoyi przebywającego w klasztorze Kaiyuan, który jednak posłał go na górę Heng do mistrza Shitou Xiqiana.

Linia przekazu Dharmy – ograniczona tylko do szkoły zen metoda promowania następcy lub następców z grona uczniów danego mistrza zen. Ta metoda bezsłownego przekazu istoty nauk Buddy stała się jedną z wyróżniających cech szkoły. Jednym z jej skutków było rozbicie jedności szkoły na kilka różnych frakcji. Synonimicznym określeniem jest "linia przekazu chan".Youmin si (Klasztor Błogosławiący Ludzi; chiń. 佑民寺, pinyin Yòumín sì) – klasztor szkoły chan tradycji linji w Nanchang (江西) (były Zhongling) w prowincji Jiangxi (南昌). Miejsce powstania szkoły "hongzhou" mistrza Mazu Daoyi.

Przez trzy lata Danxia pracował w kuchni klasztornej. Po przyjęciu święceń mnisich Danxia udał się do Mazu, ale zamiast złożyć uszanowanie mistrzowi, udał się do domu mnichów, wszedł na posąg Mañjuśriego i usadowił na jego ramionach. Zgorszeni mnisi pobiegli zawiadomić mistrza. Mazu przyszedł pod posąg i widząc na nim swojego ucznia powiedział Mój naturalny syn. Danxia zszedł i pokłonił się mistrzowi Dziękuje, Mistrzu, za nadanie mi imienia Dharmy. Od tego czasu nazywał się Tianran (naturalny).

Yaoshan Weiyan (藥山惟儼; ur. 745, zm. 828); kor. Yaksan Yuǒm; jap. Yakusan Igen; wiet. Dược Sơn Duy Nghiễm) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Shitou Xiqiana.Dongjing (chiń.: 洞泾站) – stacja początkowa metra w Szanghaju, na linii 9. Zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Songjiang Daxuecheng i Sheshan. Została otwarta 29 grudnia 2007.

Po śmierci Mazu podróżował i odwiedzał innych mistrzów chan. Przez trzy lata praktykował także w klasztorze na szczycie Huading góry Tiantai. Praktykował także przez jakiś czas u mistrza Jingshana Daoqina (714792) ze szkoły niutou.

W końcu został spadkobiercą Dharmy mistrza Shitou Xiqiana i udał się na północ Chin, aby szerzyć jego nauki. Wielkie zamieszanie w umysłach wielu uczniów, nawet i dzisiaj, wywołała historia o tym, jak Danxia marznąc w klasztorze Huilin w Dongjing podczas zimowej podróży porąbał i spalił drewniany posąg Buddy. Pewien kapłan świątynny przybiegł ganiąc go za jego bezczelność i świętokradztwo. Na to Danxia zaczął szukać czegoś w popiele. Czego tam szukasz? spytał mnich. Szukam śarir Buddy! odparł Danxia. Jak możesz szukać śarir z drewnianego Buddy?! zdziwił się mnich. Czyż więc jestem winny, że spaliłem kawałek drewna? powiedział Danxia. Inna wersja odpowiedzi Danxia: No, jeśli to nie są święte relikwie, to dorzućmy jeszcze trochę drewna.

Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

W wieku 81 lat powrócił do swego klasztoru Biechuan si (别传寺) na górze Danxia (丹霞山) w prowincji Hunan. Pewnego dnia, cztery lata później powiedział do uczniów Przygotujcie gorącą wodę do kąpieli. Wyruszam w drogę. Wziął kij, włożył kapelusz, skarpetki i jeden but. Zanim jego stopa dotknęła ziemi – już nie żył.

Cuiwei Wuxue (chiń.: 翠微無學; pinyin: Cuìwēi Wúxué; ur. 739, zm. 824) (kor.; jap. Suibi Mugaku; wiet.) – chiński mistrz chan z tradycji południowej szkoły chan.Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.

Otrzymał pośmiertny tytuł Zhitong chanshi (mistrz chan Przenikający Mądrość).

Miał wielu oświeconych uczniów, ale jego najwybitniejszym uczniem był Cuiwei Wuxue. Niestety jego linia przekazu wkrótce wygasła.

W Biyan lu poświęcony jest mu gong’an 76.

| edytuj kod]

  • 33/6 Huineng (638713)
  • 34/7 Qingyuan Xingsi (660740)
  • 35/8 Shitou Xiqian (700790)
  • 36/9 Changzi Kuang
  • 36/9 Zhaoti Huilang
  • 36/9 Jingzhao Shili
  • 36/9 Dadian Baotong (zm. 819)
  • 36/9 Tianhuang Daowu (748807)
  • 36/9 Yaoshan Weiyan (751834) (także Yueshan)
  • 36/9 Danxia Tianran (739824) jego linia wymarła w Chinach po kilku pokoleniach
  • 37/10 Cuiwei Wuxue (739824)
  • 38/10 Caotang (bd)
  • 38/11 Touzi Datong (819914)
  • 39/12 Dayang Daokai (bd)
  • 39/12 Dongkeng Yanjun (882-966)
  • 39/12/1 Ch'anyu Togwang (869958) Korea
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000 ​ISBN 0-86171-163-7
  • Red. Stephan Schuhmacher, Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala, Boston, 1989. ​ISBN 0-87773-433-X
  • Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.Ch’anyu Togwang (ur. 869, zm. 958) – koreański mistrz sŏn, uczeń i spadkobierca mistrza znanego jako Chingyŏng Simhŭi.




    Warto wiedzieć że... beta

    Korea – dawne, obecnie nieistniejące zjednoczone państwo obydwu Korei: Północnej i Południowej, usytuowane na Półwyspie Koreańskim we wschodniej Azji. Graniczy od północy z Chinami i od północnego-wschodu z Rosją. Obszar zamieszkuje jednolita grupa etniczna – Koreańczycy. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 roku, Korea została podzielona na dwa państwa: Republikę Korei (Korea Południowa) oraz Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (Korea Północna). Od 1948 roku do 1950 (wybuch wojny koreańskiej) granica pomiędzy Koreą Północną a Koreą Południową przebiegała dokładnie przez 38° równoleżnik, jednak od 1953 roku granice uległy zmianie.
    Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e. Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Śarira (trl. śarīra , ciało) – termin hinduistycznej fizjologii mistycznej , oznaczający jedno z ciał żyjącego człowieka. Śarira według filozofii njaji zawiera w sobie zmysły oraz indyjskie tzw. przedmioty zmysłów i przedmioty ruchu.
    Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.
    Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.
    Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.

    Reklama