Daman Hongren

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daman Hongren

Daman Hongren (大滿弘忍, Wade-Giles Ta-man Hung-jen, także Huangmei Hongren 黄梅弘忍), ur. 601; zm. 674 [lub 602675]) (kor. Hongin (홍인 ); jap. Kōnin (弘忍); wiet. Hoằng Nhẫn) - piąty patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).

(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) – praktyki mające na celu samodoskonalenie, stosowane zwłaszcza w jodze oraz w religiach i duchowości Wschodu (buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm), a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).

Życiorys[ | edytuj kod]

Pochodził z Huangmei, rodzina nosiła nazwisko Chou. Jako 7-letni (według innych źródeł, jako 13-letni) chłopiec został uczniem czwartego patriarchy Daoxina i praktykował u niego przez 30 lat.

W Lengjie shizi ji (Zapiski o mistrzach i uczniach "Sutry Lankavatara") we fragmencie poświęconym Hongrenowi napisano:

Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.Niutou Farong (牛頭法融; ur. 594, zm. 657) (kor. Udu Pǒpyung ( ); jap. Gozu Hōyū ( ); wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan.

(...) Wielki Mistrz pośmiertnie nazwany Hongrenem z klasztoru Youju na górze Shuangfeng w Qizhou w [okresie] dynastii Tang, był następcą mistrza chan [Dao]Xina. Dharma, którą [Hong]Ren przekazywał była Dharmą subtelną i kiedy ludzie wychwalali ją, nazywali ją czystą nauką Wschodniej Góry.

Po zostaniu patriarchą chan żył i nauczał w klasztorze Donchan na górze Huangmei w Jinzhou w prowincji Hubei. Miał ponad 700 uczniów i wiadomo, że wychował 11 oświeconych mistrzów. Jego nauczanie cieszyło się ogromnym lokalnym powodzeniem, tak że był znany jako "Brama Dharmy ze Wschodniej Góry". W Chuan fabao ji (Zapiski z przekazu Dharmy) znajduje się następujący fragment:

Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Jingzhou (chin.: 荆州; pinyin: Jīngzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, w prowincji Hubei. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 180 048. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 421 042 mieszkańców.

Po przyjęciu przekazu [Dharmy], z powodu jego sławy [jako mistrza chan], rządowi urzędnicy tłoczyli się pod jego drzwiami, podwajając się każdego dnia. Przez okres ponad dziesięciu lat, od 80 do 90 procent wszystkich mnichów i ludzi świeckich w kraju, przybyło aby otrzymać jego nauki. Od czasu wprowadzenia buddyzmu do Chin, żaden z mistrzów chan nie przewyższył go

Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Jego popularność była związana ścisłe z metodami, które zastosował mistrz. Zhuan fabao ji tak je opisuje:

Kiedy doszło do czasów [Hong]rena, [Fa]ru i [Da]tonga, brama Dharmy była szeroko otwarta dla wyznawców, dla nich, zależnie od zdolności [wyznawców], kazali im recytować imię Buddy, aby oczyścić umysł.

Według Xiuxin yaolun (Istota uprawiania Umysłu) Hongren powiedział:

Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).

Ci, którzy właśnie zaczęli uczyć się medytacji, mogą naśladować sposób medytacji [z Guan jing]. Powinni usiąść prosto z właściwą myślą, z oczami i ustami zamkniętymi, i ukształtować kontemplację słońca przed ich oczami umysłu

Naśladując swojego nauczyciela Daoxina, Hongren także zaadaptował nianfo jako "zręczny środek" w swoim treningu praktykujących chan, zwłaszcza dla początkujących. Istota nauk Hongrena - postrzeganie czyjejś własnej natury jak będącej pierwotnie czystej, doskonałej i tożsamej z naturą Buddy - nie miała nic wspólnego z dewocjonalizmem Czystej Krainy. Tym niemniej, jako oświecony mistrz chan, nie widział niczego złego w byciu giętkim w stosowaniu różnych metod, aż do czasu, gdy cel mógł być już łatwo osiągnięty.

Luzhou Faru (ur. 638, zm. 15 sierpnia 689; chiń. trad. 潞州法如; pinyin: Lùzhōu Fǎrú) – wybitny mnich buddyjski okresu Tang, jeden z pierwszych znanych mistrzów chan. Nianfo (chin. 念佛 niànfó; kor. 염불 yǒmbul, jap. 念仏 nembutsu, wiet. niệm phật; "recytowanie imienia Buddy") – podstawowa praktyka Szkoły Czystej Krainy i innych szkół amidystycznych, zwłaszcza w buddyzmie sino-japońskim, rozumiana ogólnie jako powtarzanie imienia Buddy Amitabhy.

Jego spadkobiercą Dharmy był szósty patriarcha Huineng. Innym znanym jego uczniem był Shenxiu, który założył tzw. północną szkołę chan, podczas gdy nauki Huinenga były zwane południową szkołą chan. Innymi jego wybitnymi uczniami byli: Lao’an Hui’an, założyciel szkoły chan lao’an (był to pierwszy rozłam w szkole chan) oraz Zizhou Zhixian, w którego linii przekazu powstały później szkoły jingzhou i baotang.

Czysta Kraina, kraina buddy, raj buddy, czysta ziemia (tyb. szinkham, chin. 淨土, jìngtǔ) – w buddyzmie sfera istnienia całkowicie zamieszkiwana przez bodhisattwów, w której buddowie nauczają w formie sambhogakaji.Yuquan Shenxiu (玉泉神秀; ur. 605, zm. 706; kor. Okchŏn Simsu, jap. Gyokuzen Jinshū, wiet. Ngọc Tuyền Thần Tú) – chiński mistrz chan, założyciel Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), zwanej też szkołą "stopniowego oświecenia"

Jego nauki znane były jako nauki Wschodniej Góry. Mimo że nie było wtedy jeszcze klasztorów chan (pierwsze powstały dopiero w IX wieku) i nauczał mnichów vinayi, wyznawców Sutry Lotosu i Czystej Krainy oraz tłumaczy, to kładł nacisk na praktykę medytacji.

Jego nauki streścić można następująco: Czysty Umysł jest przysłonięty przez rozróżniające myślenie, fałszywe myśli i przesądne poglądy. Usunięcie fałszywych myśli i pozostawanie w stałej świadomości naturalnego oświecenia, zapewnia ostateczne osiągnięcie nirvany.

Yuquan Shenxiu (玉泉神秀; ur. 605, zm. 706; kor. Okchŏn Simsu, jap. Gyokuzen Jinshū, wiet. Ngọc Tuyền Thần Tú) – chiński mistrz chan, założyciel Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), zwanej też szkołą "stopniowego oświecenia"Nirvana – amerykański zespół grunge’owy, założony przez wokalistę i gitarzystę Kurta Cobaina i basistę Krista Novoselica w Aberdeen (USA) w 1987. Zespół w ciągu siedmiu lat swojej działalności zatrudniał kilku perkusistów (najdłużej w zespole grał Dave Grohl, który dołączył do grupy w 1990).


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Huike (慧可) znany także jako Dazu Huike (大祖慧可) oraz Huike Daishi, (487-593) (kor. Hyega Taesa (혜가); jap. Eka Daishi ( ); wiet. Huệ Khả Đại Sư – drugi patriarcha (chiń. erzu 二祖) buddyzmu chan (przed Sengcanem), jeden z czterech uczniów Bodhidharmy.
Pŏmnang (VII/VIII w.) – koreański mistrz sŏn. Pierwszy mistrz sŏn w Korei, założyciel linii przekazu Dharmy, która prowadziła do jednej z 9 górskich szkół sŏn hŭiyang.
Sŏn (선; szkoła sŏn 선종 sŏn chong) – koreańska medytacyjna szkoła buddyjska, będąca odpowiednikiem chińskiej szkoły chan, która mimo kilkusetletnich prześladowań przetrwała do czasów obecnych.
Zizhou Zhishen (ur. 609, zm. 702; chiń.: 淄州智詵 Zīzhōu Zhìshēn ) – mistrz chan ze szkoły Jingzhong. Znany także jako Zhixian.
Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
Niutouzong (chiń.: 牛頭宗; dosł. „szkoła Wolej Głowy”) (kor. udu chong; jap. gozu shū; wiet. ngưu đầu tông) – szkoła chan założona przez mistrza chan Niutou Faronga.
Jianzhi Sengcan (ok. 529-613; chiń. 鑑智僧璨, Wade-Giles Chien-chih Seng-ts’an, kor. Sŭngch’an; jap. Konchi Sōsan; wiet. Tăng Xán) – był trzecim patriarchą (chiń. sanzu 三祖) buddyzmu chan jako następca Huike, przed Daoxinem.

Reklama