dBc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dBclogarytmiczna jednostka miary mocy odniesiona do mocy fali nośnej (ang. carrier) – stąd oznaczenie dBc.

Moc – skalarna wielkość fizyczna określająca pracę wykonaną w jednostce czasu przez układ fizyczny. Z definicji, moc określa wzór:dBd – logarytmiczna jednostka miary zysku energetycznego anteny odniesiona do dipola półfalowego (anteny dipolowej).

Moc wyrażona w dBc informuje, o ile decybeli moc ta jest większa (lub mniejsza) od mocy fali nośnej (ang. carrier). Jednostki dBc używane są przy różnego rodzaju modulacjach do określenia mocy składowej niosącej informację.

Przykład[ | edytuj kod]

Przyjęto moc fali nośnej i moc sygnału interferencyjnego (zakłócającego)

Jednostka miary wielkości fizycznej lub umownej – określona miara danej wielkości służąca za miarę podstawową, czyli wzorzec do ilościowego wyrażania innych miar danej wielkości metodą porównania tych miar, za pomocą liczb. Wartość liczbową takiej miary wzorcowej przyjmuje się umownie (w danym układzie jednostek miar), jako równą jedności, stąd jej nazwa – jednostka miary. Konkretne wartości wielkości można przedstawiać zarówno wielokrotnościami, jak i ułamkami jednostek, a same wartości, o ile to możliwe, mogą być zarówno dodatnie, jak i ujemne.

wtedy poziom mocy fali nośnej wynosi:

a poziom mocy sygnału interferencyjnego:

tak więc różnica poziomów sygnału pomiędzy falą nośną a sygnałem zakłócającym wynosi:

Różnica poziomów sygnałów może być także wyliczona bezpośrednio z logarytmu ilorazu tych dwóch mocy sygnałów:

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • dBd
  • dBi
  • dBm
  • dBW
  • EIRP
  • ERP




  • Reklama