Czasownik nieprzechodni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czasownik nieprzechodniczasownik, który nie może mieć dopełnienia bliższego i w związku z tym nie tworzy strony biernej. Czasowniki nieprzechodnie wyrażają stan (inakuzatywne), np. stać, iść.

Czasownik dwuprzechodni (ang. bitransitive verb, ditransitive verb) – w językach nominatywno-akuzatywnych czasownik wymagający dwóch dopełnień. Czasownik ten współtworzy zdanie wraz z podmiotem, dopełnieniem bliższym i dopełnieniem dalszym. W języku angielskim czasowniki dwuprzechodnie dają możliwość tworzenia strony biernej na dwa sposoby, np:Dopełnienie bliższe – dopełnienie stojące na pierwszej pozycji przy czasowniku, od którego można utworzyć stronę bierną. Przy zamianie ze strony czynnej na stronę bierną, staje się ono podmiotem mianownikowym zdania w stronie biernej.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • czasownik przechodni
  • czasownik dwuprzechodni
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Milewski 1967 ↓, s. 98-99.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.
  • Strona – kategoria gramatyczna właściwa czasownikowi, wyrażająca stosunek między czynnością oznaczaną przez ten czasownik a gramatycznym podmiotem i gramatycznym dopełnieniem.




    Reklama