Choroby oczu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Choroby oczuschorzenia narządu wzroku mogą być wywołane przez różnego rodzaju przyczyny, jak np.: urazy, zakażenia i nowotwory. Chorobowe objawy w oku mogą także być miejscowym objawem ogólnego schorzenia ustrojowego, jak np. zaćma w przebiegu cukrzycy czy podczas choroby krwi, nerek lub też w czasie ciąży.

Oko – narząd receptorowy umożliwiający widzenie. W najprostszym przypadku chodzi o zdolność wykrywania pewnego zakresu promieniowania elektromagnetycznego. Bardziej skomplikowane oczy są w stanie dostarczyć informacje o kierunku padania światła, jego intensywności oraz kształtach obiektów.Zapalenie rogówki – stan zapalny rogówki, wywołany zarówno przez czynniki zakaźne (bakterie, wirusy, grzyby lub pierwotniaki), jak i występujący w przebiegu chorób układowych lub też będący wynikiem mechanizmów immunologicznych (ogólnych i miejscowych).

Choroby oczu można leczyć zachowawczo lub operacyjnie. W leczeniu zachowawczym dużą role odgrywają obecnie antybiotyki (np. penicylina, streptomycyna czy aureomycyna), dzięki którym w wielu schorzeniach, dawniej bardzo opornych na leczenie, dziś medycyna osiąga bardzo dobre wyniki w ich leczeniu. Duże sukcesy daje również w okulistyce leczenie hormonalne, przede wszystkim stosowanie hormonu kory nadnerczy - kortyzonu, który podawany w niektórych schorzeniach wirusowych rogówki oraz w zapaleniu miąższowym rogówki na tle kiły wrodzonej daje niespotykane przedtem efekty terapeutyczne. Wśród operacji okulistycznych szeroko stosowany jest przeszczep rogówki, który umożliwia przywrócenie wzrok w przypadkach bielma rogówki, dawniej nieuleczalnego.

Wytrzeszcz (łac. exophthalmus) – wysadzenie gałki ocznej ku przodowi wskutek zmniejszenia pojemności oczodołu lub zwiększenia jego zawartości.Tarcza zastoinowa (łac. oedema papillae nervi optici) - obrzęk tarczy nerwu wzrokowego w wyniku wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego (termin zarezerwowany wyłącznie dla zmian na dnie oka powstałych w wyniku wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego), występuje np. w guzach mózgu, zapaleniach opon mózgowych, niekiedy w niektórych okresach nadciśnienia tętniczego.

Na świecie na poważne zaburzenia widzenia lub ślepotę cierpi około 285 mln osób (szacunki na rok 2014). Niemal 90 proc. z nich nie ma dostępu do nowoczesnych terapii okulistycznych, ponieważ żyją w krajach rozwijających się. Dla okulistów z takich państw projektuje się specjalne, tańsze zestawy potrzebnych materiałów do wykonywania standardowych operacji chirurgii oka.

Męty ciała szklistego znane także jako latające muszki (łac. Muscae volitantes) (ang. Floaters) – przypadłość medyczna polegająca na nagromadzeniu się różnych substancji o dowolnym stopniu ruchomości, przeźroczystości, gęstości, grubości, znajdujących się w ciele szklistym oka. Mogą one powstawać już w okresie płodowym, a także w wyniku zmian degeneracyjnych siatkówki oka i ciała szklistego.Jaglica (łac. trachoma, synonimy: egipskie zapalenie spojówek, przewlekłe pęcherzykowe zapalenie rogówki) – przewlekłe zapalenie rogówki i spojówek wywołane przez serotypy A, B, Ba i C Chlamydia trachomatis.

Podział chorób oczu[ | edytuj kod]

1. Choroby powiek[ | edytuj kod]

  • Jęczmyk
  • Ropień powieki
  • Półpasiec powieki i gałki ocznej
  • Ospica
  • Zapalenie brzegów powiek
  • Kępki żółte
  • Brodawka powieki
  • Naczyniak powieki
  • Rak powieki
  • Niedomykalność szpary powiekowej
  • Wywinięcie powieki
  • Podwinięcie powieki
  • Nieprawidłowy wzrost rzęs
  • Tik powieki
  • Nadmierne częste mruganie
  • Wady rozwojowe powiek- wady powstałe w okresie życia płodowego, do ważniejszych zaliczamy:

    Rogówka mała (łac. microcornea) – wada polegająca na zbyt małej średnicy rogówki. Przyjmuje się, że rogówka o średnicy mniejszej niż 10 mm jest zbyt mała. Może to być wada izolowana lub stanowić część obrazu klinicznego małoocza.Penicyliny, antybiotyki penicylinowe (ATC J 01 C) – szeroko stosowana grupa bakteriobójczych antybiotyków; najstarsza grupa antybiotyków β-laktamowych.
  • Opadnięcie powieki
  • Ubytek powieki
  • Zmarszczka nakątna (fałda mongolska)
  • Zwiotczenie skóry powiek
  • 2. Choroby narządu łzowego[ | edytuj kod]

  • Łzawienie
  • Zapalenie gruczołu łzowego
  • Zapalenie woreczka łzowego
  • Ropowica woreczka łzowego
  • Zespół suchego oka
  • 3. Choroby spojówek[ | edytuj kod]

  • Zapalenie spojówek
  • Gruźlica spojówki
  • Jaglica
  • Nieżyt grudkowy spojówek
  • Zapalenie rzeżączkowe spojówek
  • Wiosenny nieżyt spojówek
  • Zapalenie uczuleniowe spojówek
  • Błonica spojówki
  • Wynaczynienie krwawe do spojówki
  • Tłuszczyk
  • Skrzydlik
  • Znamiona barwnikowe spojówek
  • Wylew podspojówkowy
  • 4. Choroby gałki ocznej[ | edytuj kod]

    Choroby rogówki[ | edytuj kod]

  • Obwódka starcza
  • Ubytek powierzchowny rogówki
  • Wrzut nieżytowy rogówki
  • Zapalenie rogówki
  • Rozmiękanie rogówki
  • Bielmo
  • Zapalenie błony naczyniowej
  • Wrodzone zaburzenia rozwojowe rogówki:

    Zapalenie spojówek (łac. conjunctivitis) – choroba okulistyczna. Naczynia krwionośne podczas stanów zapalnych silnie wypełniają się krwią, powodując zaczerwienie i obrzęk oka. Ujścia gruczołów łzowych, łojowych i potowych znajdujące się w spojówce odpowiadają za produkcję wydzieliny, która towarzyszy schorzeniu.Jęczmień (jeczmyk) (łac. hordeolum) – torbielowata infekcja powieki – ropień powodowany przez zakażenie gronkowcowe, usytuowany na brzegach powiek, gruczołów przyrzęsowych i tarczkowych. Niedoleczony, powracający jęczmień zewnętrzny może przerodzić się w gradówkę – wywołaną przez blokadę gruczołów łojowych, natłuszczających powiekę.
  • Rogówka mała
  • Rogówka duża
  • Choroby twardówki[ | edytuj kod]

  • Zapalenie nadtwardówki
  • Zapalenie twardówki
  • Garbiak
  • Zespół niebieskich twardówek
  • Choroby jagodówki[ | edytuj kod]

  • Ropostek
  • Zapalenie naczyniówki
  • Zapalenie ciałka rzęskowego
  • Zapalenie tęczówki
  • Odwarstwienie naczyniówki
  • Czerniak naczyniówki
  • Ubytek tęczówki
  • Choroby ciałka szklistego[ | edytuj kod]

  • Krwotok do ciała szklistego
  • Ropień ciała szklistego
  • Męty ciała szklistego
  • Pozasoczewkowy rozrost włóknisty
  • Choroby soczewki[ | edytuj kod]

  • Zaćma pourazowa
  • Zaćma starcza
  • Zaćma tężyczkowa
  • Zaćma w przebiegu cukrzycy
  • Zaćma wtórna
  • Zaćma wrodzona
  • Zwichnięcie soczewki
  • Choroby siatkówki[ | edytuj kod]

  • Krwotok przedsiatkówkowy
  • Odwarstwienie siatkówki
  • Siatkówczak zarodkowy
  • Zakrzep żyły środkowej siatkówki
  • Zapalenie okołożylne siatkówki
  • Zator tętnicy środkowej siatkówki
  • Zmiany dna oka w przebiegu cukrzycy
  • Zmiany dna oka w nadciśnieniu tętniczym
  • Zwyrodnienie barwnikowe siatkówki
  • Zwyrodnienie centralnej części siatkówki
  • 5. Choroby nerwu wzrokowego[ | edytuj kod]

  • Tarcza zastoinowa
  • Zanik nerwu wzrokowego
  • Zapalenie nerwu wzrokowego
  • Niedowidzenie połowiczne dwuskroniowe
  • 6. Choroby oczodołu[ | edytuj kod]

  • Ropowica oczodołu
  • Wytrzeszcz
  • Jaskra
  • Wada wzroku (łac. vitium visus) – niezdolność oka do tworzenia prawidłowo zogniskowanego obrazu na plamce żółtej lub centralnej części siatkówki.Epicanthus (zmarszczka nakątna oka) – pionowy fałd skórny zwykle pokrywający obydwa przynosowe kąty oka człowieka.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Retinopatia barwnikowa (łac. retinitis pigmentosa) – choroba rozpoczynająca się w okresie młodzieńczym, związana z odkładaniem się barwnika w siatkówce oka, z wtórnymi do tego procesu zaburzeniami krążenia w obrębie siatkówki i postępującym pogorszeniem wzroku, związanym ze zmianami zanikowymi siatkówki i utratą komórek siatkówki. Początkowo zmiany zanikowe dotyczą tylko fotoreceptorów i nabłonka barwnikowego siatkówki, a w późniejszych fazach choroby także komórek warstw wewnętrznych.
    Nowotwór (łac. neoplasma, skrót npl – z greckiego neoplasia) – grupa chorób, w których komórki organizmu dzielą się w sposób niekontrolowany przez organizm, a nowo powstałe komórki nowotworowe nie różnicują się w typowe komórki tkanki. Utrata kontroli nad podziałami jest związana z mutacjami genów kodujących białka uczestniczące w cyklu komórkowym: protoonkogenów i antyonkogenów. Mutacje te powodują, że komórka wcale lub niewłaściwie reaguje na sygnały z organizmu. Powstanie nowotworu złośliwego wymaga kilku mutacji, stąd długi, ale najczęściej bezobjawowy okres rozwoju choroby. U osób z rodzinną skłonnością do nowotworów część tych mutacji jest dziedziczona.
    Krew (łac. sanguis, stgr. αἷμα, haima) – płyn ustrojowy, który za pośrednictwem układu krążenia pełni funkcję transportową oraz zapewnia komunikację pomiędzy poszczególnymi układami organizmu. Krew jest płynną tkanką łączną, krążącą w naczyniach krwionośnych (układ krwionośny zamknięty) lub w jamie ciała (układ krwionośny otwarty). W szerokiej definicji obejmuje krew obwodową i tkankę krwiotwórczą, a w wąskiej tylko tę pierwszą. Jako jedyna (wraz z limfą) występuje w stanie płynnym. Dziedzina medycyny zajmująca się krwią to hematologia.
    Kiła wrodzona – zakażenie krętkiem Treponema pallidum może nastąpić w każdym okresie ciąży, ale zmiany charakterystyczne dla kiły wrodzonej obserwuje się w przypadku zakażenia po 4 miesiącu ciąży, gdy zaczyna rozwijać się układ odpornościowy płodu. Wynika z tego, że patogeneza kiły wrodzonej zależna jest bardziej od odpowiedzi immunologicznej gospodarza niż od bezpośredniego szkodliwego wpływu T. pallidum. Ryzyko zakażenia płodu przez matkę chorą na kiłę wczesną wynosi 75–95% i zmniejsza się do około 35% jeżeli choroba trwa ponad 2 lata. Niewielkie ryzyko infekcji płodu dotyczy matek chorych na kiłę późną i utajoną. Natomiast zastosowanie odpowiedniego leczenia u matek przed 16 tygodniem ciąży powinno zapobiec zakażeniu płodu. Brak leczenia kiły u ciężarnej w 40% przypadków doprowadzi do śmierci płodu (częściej dochodzi do urodzeń martwych niż poronień), wcześniactwa, śmierci w okresie okołonoworodkowym lub rozwinięcia się objawów kiły wrodzonej. Przeprowadzone badania retrospektywne ujawniły, że u matek chorujących na kiłę ponad 2 lata 21% ciąż zakończyło się poronieniem lub urodzeniem martwego noworodka, 13% urodzeniem dziecka, która zmarło w pierwszych 2 miesiącach życia, 43% urodzeniem noworodka z cechami kiły wrodzonej a 23% urodzeniem zdrowego dziecka. Jak z powyższych danych wynika, najczęściej spotykaną sytuacją jest noworodek bez klinicznych cech choroby, ale z dodatnimi testami w kierunku kiły. W chwili obecnej uważa się, że wykonywanie testów w kierunku kiły we wczesnej ciąży jest uzasadnione ekonomicznie i zalecane wśród rutynowych badań w przebiegu ciąży. W grupach wysokiego ryzyka badania przesiewowe powinny być powtórzone także w III trymestrze ciąży jak i przy porodzie.
    Zespół suchego oka, "suche oko" (łac. xerophtalmia, keratoconjunctivitis sicca, keratitis sicca) , (ang. Dry Eye Syndrome) – schorzenie oczu wywołane niedostatecznym wydzielaniem łez lub nadmiernym parowaniem filmu łzowego. Do jego typowych objawów należy: drapanie, uczucie piasku pod powiekami, uczucie obcego ciała, swędzenie, pieczenie, zaczerwienie, ból, obrzęknięte powieki, zjawisko podwójnego widzenia gromadzenie się wydzieliny w kącikach oka, światłowstręt.
    Zapalenie nerwu wzrokowego – stan zapalny nerwu wzrokowego, drugiego nerwu czaszkowego, będącego elementem drogi wzrokowej łączącej gałkę oczną z korą wzrokową, zagrażający wystąpieniem ślepoty.
    Czerniak oka – rzadki nowotwór złośliwy wywodzący się z melanocytów, najczęstsza pozaskórna lokalizacja czerniaka. Czerniak gałki ocznej stanowi tylko 3,7% wszystkich czerniaków, jednak ma znaczny potencjał do wytwarzania przerzutów i jest przyczyną 13% zgonów z powodu czerniaka. Najczęściej dotyczy naczyniówki oka. Głównymi objawami w tej lokalizacji są zaburzenia i ubytki pola widzenia, również pojawiają się błyski (fotopsje), podrażnienie i ból oka.

    Reklama