Chengguan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chengguan (chiń. 澄觀 pinyin Chéngguān; kor. 징관 Jinggwan; jap. Chōgan; wiet. Chừng Quan; ur. 738, zm. 23 kwietnia 839) – chiński buddysta, mistrz szkoły huayan i jej czwarty patriarcha. Jego wysiłki spowodowały znaczny rozwój tej szkoły. Znany był także jako Qingliang (chiń. 清涼, pinyin: Qīngliáng; kor. 청량 Chengryang; jap. Seiryō; wiet. Thanh Lương) i jako Qingliang Chengguan.

Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Huayan – (Kwiatowa Girlanda; 華嚴 pinyin Huáyán; kor. Hwaeom 화엄; jap. 華厳宗 Kegon-shū; wiet. Hoa nghiêm) – chińska szkoła buddyjska (chin. zong 宗) odwołująca się do intelektu (tak jak i tiantai), powstała około VI wieku w Chinach (nie ma jej odpowiednika w Indiach). Szkoła ta rozwijała się w Chinach od lat 500. do połowy lat 800. Idee szkoły miały wielki wpływ na teorię i praktykę szkoły chan w Chinach.

Życiorys[ | edytuj kod]

Pochodził z Yuezhou (越州), znanego także jako Shanyin (山阴), dzisiaj odpowiada to miastu Shaoxing (绍兴) w prowincji Zhejiang. Jego świeckie nazwisko to Xiahou (夏侯).

Od najwcześniejszych lat studiował teksty buddyjskie. W wieku 11 lat opuścił dom zostając nowicjuszem w Baolin si (宝林寺) w Benzhou (本州), a wieku lat 20 (w 757 r.) pełnym mnichem pod kierunkiem Changzhao (常照) w Miaoshan si (妙善寺). Około 758 r. praktykował w słynnym klasztorze Qixia w Runzhou (dzisiejszy Zhengjiang) (润州) w prowincji Jiangsu. Jego nauczycielem był mistrz winaji Li (醴律师, Li lüshi).

Huiyuan (ur. 344, zm. 18 sierpnia 416) (慧遠; kor. Hyewǒn ( ); jap. Eon (えおん); wiet. Huệ Viễn) – wczesny buddysta chiński, propagator kultu buddy Amitābhy.Huainan (chin.: 淮南; pinyin: Huáinán) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Anhui, port nad rzeką Huai He. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 264 768. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 055 755 mieszkańców. Ośrodek wydobycia węgla kamiennego oraz przemysłu energetycznego, hutniczego, maszynowego i nawozów sztucznych.

Następnie na krótko powrócił do klasztoru Baolin, skąd powędrował do Quanzhou (泉州) w prowincji Fujian. Studiował tam nauki winaji w klasztorze Kaiyuan. Był wtedy uczniem mistrza winaji Tanyi (昙一) z odłamu nanshan (南山) tej tradycji.

Wkrótce rozpoczął wędrówki po środkowych, zachodnich i północnych Chinach. Odwiedzał słynne buddyjskie centra i studiował różne teksty buddyjskie z różnymi nauczycielami.

Z Kaiyuan si udał się do Jinling (dzisiejszy Nankin), gdzie u mistrza Xuanbi (玄璧) studiował nauki "Szkoły Trzech Traktatów" (chiń. sanlun zong czyli madhjamiki).

Inkarnacja (z łac.: incarnatio; od incarnare, gdzie caro – ciało, mięso) – w religiach dharmicznych jest to jedno z wcieleń przyjmowanych przez żywą istotę (duszę) w cyklu samsary.Biblioteka Narodowa Korei – biblioteka narodowa Korei Południowej znajdująca się w Seulu. Powstała w 1945 roku. Jej zbiory liczą ponad 11 milionów woluminów (2018), w tym ponad milion zagranicznych książek.

W czasie panowania cesarza Daizonga (代宗) (pan. 762–779) przebywał w klasztorze Waguan (瓦官寺) w dzisiejszym Nankinie w prow. Jiangsu. Studiował tam dwa ważne teksty mahajany: Dacheng qixin lun 大乘起信论, pol. Traktat o przebudzeniu wiary w mahajanie) i Nirvana Sutra (Nieban jing涅槃經).

Następnie udał się do Huainan (淮南) w prowincji Anhui, gdzie rozpoczął studia u trzeciego patriarchy huayan - Fazanga. Studiował pod jego kierunkiem komentarze do Sutry Awatamsaki przypisywane wielkiemu koreańskiemu mistrzowi nazwiskiem Yuanxiao (元晓大师 Yuanxiao dashi) żyjącemu w latach 617-686.

Manjushri (skr. मञ्जुश्री, Mañjuśrī, Manjushri, Mandziuśri (chiń. 文殊師利 Wénshū Shīlì, 文殊 Wénshū; kor. Munsu(sari); jap. Monju) – w buddyzmie Bodhisattwa Mądrości.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

Z Huainanu powędrował do Qiantangu (钱塘) (dzisiejsza okolica Hangzhou) w prowincji Zhejiang. Tam w klasztorze Tianzhu (天竺寺) poświęcił się praktyce huayan i dalszym studiom nad Sutrą Awatamsaki.

W 772 r. przybył do Shanxi (剡溪) w prow. Zhejiang, gdzie studiował nauki szkoły "sanlun" – Trzech Traktatów w tradycji Chengdu (成都).

Pomiędzy 775 a 776 r. był uczniem Jingxi Zhanrana (711–782), wielkiego odnowiciela nauk szkoły tiantai, który w młodości także praktykował u mistrza winaji Tanyi.

Wutai Shan (chiń. 五台山, pinyin: Wǔtái Shān = Góra Pięciu Tarasów) – góra w Chinach, w prowincji Shanxi, na obrzeżach miasteczka Taihuai (太坏, Tàihuài), o wysokości 3 058 m n.p.m. W tradycji chińskiej zaliczana jest do czterech świętych gór buddyzmu. Zachowały się tu kompleksy świątyń buddyjskich, w 2009 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.

Dokładnie nie wiadomo, kiedy praktykował chan, ale musiało to być gdzieś pomiędzy 757 a 775 r. Zarówno epitafia Peixiu jak i Guifenga Zongmiego (圭峰宗密) zawierają informację, że praktykował na górze Jing (径山) obok Hangzhou w Zhejiang u mistrza chan Wutaia Wuminga (722–793) ze szkoły heze, której ostatnim mistrzem był potem sam Zongmi. W jego biografii w Song gaoseng zhuan znajdują się informacje, że praktykował on chan jeszcze w dwu innych szkołach; u mistrza Huizhonga (683–769 lub 675-775) i Jingshana Faqina (714–792) ze szkoły "wołowej głowy" oraz Huiyuna (bd), ucznia Laoshana Yifu z "szkoły północnej". W tym okresie otrzymał swoje imię Dharmy Chengguan.

Vinaya Pitaka (pāḷi: Vinaya Piṭaka; pol.: kosz dyscypliny) – jest tekstem buddyjskim, jednym z trzech "koszy" (pāḷi: piṭaka), które tworzą Tipitakę (pāḷi: Tipiṭaka; skr.: Tripiṭaka त्रिपिटक; pol.: trzy kosze). Jej głównym tematem są reguły monastyczne dla mnichów i mniszek.Avataṃsaka sūtra lub Buddhāvataṃsaka sūtra; chin. (Da fang guang fo) huayan jing (大方廣佛華嚴經); kor. (Taebang gwangbul) hwaŏm kyŏng (화엄경); jap.(Daihōkōbutsu) kegon kyō ( ); wiet (Đại phương quảng phật hoa nghiêm kinh, Kinh Hoa nghiêm kinh; tyb.Sangs-rgyas phal-po-che shes-bya ba śin-tu-rgyas-pa-chen-pohi mdo ( ) – sanskryckie pismo mahajany, powstałe w Indiach ok. 200 r. Przybliżonym tłumaczeniem może być nazwa Sutra girlandowa.

Około 776 r. udał się na wędrówkę po górze Wutai w prowincji Shanxi, a stamtąd powędrował na górę Emei w prowincji Syczuan.

Biografia Chengguana i jego teksty wykazują, że interesował się on różnymi praktykami buddyjskimi, co różniło go od Fazanga (法藏), którego interesowała tylko filozofia. Chengguan nie miał także oporów przy włączeniu idei chanu do swoich tekstów. Różnił się on jednak także od swojego ucznia Zongmiego. Chengguan zajmował się ideami chanu z punktu widzenia myśli huayan, a Zongmi zajmował się myślą huayan z punktu widzenia chanu.

Jingshan Faqin (徑山法欽;ur. 714, zm. 792) znany także także jako +Jinghshan Daoqin (徑山道欽) i Jingshan Yuanming (?) (kor. +Kŭmsan Togŭm ( ); jap. +Kinzan Dōkin ( ); wiet. +Kính Sơn Đạo Khâm) – chiński mistrz chan ze szkoły niutou.Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.

Poznał dogłębnie m.in. Winaję, nauki Szkoły Trzech Traktatów (chiń. Sanlun zong), szkoły tiantai, szkoły chan, Sutrę Wimalakirtiego, Sutrę Mahaparinirwany, Przebudzenie wiary w mahajanie (Mahājānaśraddhotpāda) i inne ważne teksty buddyjskie, oraz literaturę świecką, mantry, języki indyjskie.

Jednak jego głównym zainteresowaniem cieszyła się Sutra Awatamsaki. Wszystkie dostępne źródła stwierdzają, że studiował on huayan u Fashena (718–778), który był z kolei uczniem wielkiego Huiyuana (慧遠, 673-743), ucznia m.in. Fazanga. Samego Huiyuana Chengguan uważał za heretyka, gdyż nie pozostał on wierny naukom Fazanga, ponieważ nie praktykował chanu. Również – chociaż doskonale poznał teksty konfucjańskie i taoistyczne, i korzystał z ich idei – to zdecydowanie uważał te dwie tradycje za podrzędne. Tych, którzy uważali, iż buddyzm, taoizm i konfucjanizm są "jednym" – atakował.

Shaoxing (chin.: 绍兴; pinyin: Shàoxīng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Zhejiang, na południowy wschód od miasta Hangzhou. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 531 398. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 317 003 mieszkańców. Centrum handlu, turystyki, ośrodek przemysłu metalurgicznego, maszynowego, chemicznego, włókienniczego i spożywczego; miasto znane z produkcji wina.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

W 769 r. został zaproszony przez cesarza Dezonga do Chang’anu do wzięcia udziału z tłumaczeniu tej sutry przez Pradźnię. Po zakończeniu prac został wyróżniony licznymi honorowymi tytułami: Mistrz Purpurowej Szaty (796), Narodowy Nauczyciel chiń. guoshi) (799), Mnich Profesor (da senglu), Główny Mnich (sengtong), mistrz Dharmy Qingliang (795). Przez wszystkich 7 cesarzy był uznawany za mistrza Dharmy i szanowany.

Dixin Dushun (557-640; chiń. trad. 帝心杜順, pinyin Dìxīn Dùshùn) – chiński mnich buddyjski, przyczynił się do sinizacji buddyzmu, pierwszy patriarcha szkoły huayan. Znany także jako Fashun. Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Po opuszczeniu gory Emei w 776 r. Chengguan powrócił na górę Wutai (五台山), na której pozostał przez następnych 15 lat. Przebywał w klasztorze Huayan, w którym mnisi na jego prośbę wybudowali mu pawilon, gdzie mógłby pisać swoje dzieła.

W latach 784–787 mistrz napisał swoje komentarze do nowego tłumaczenia Sutry girlandowej przez Śikszanandę (skt Śikṣānanda), które zostało ukończone w 799 r. W tym samym roku od cesarza Dezonga (pan. 780-805) otrzymał tytuł Spokojnego Nauczyciela Cesarskiego. Po ukończeniu nowego tłumaczenia Sutry Awatamsaki cesarz nakazał Chengguanowi wyjaśnić mu główne pojęcia tej sutry. Dezong był tak zadowolony z nauk mistrza, że nagrodził go purpurową szatą i tytułem Mistrza Nauk Buddyjskich (chiń. jiaoshou heshang).

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

W 810 r. wezwał go były cesarz Xianzong (pan. 805-806) i poprosił o wyjaśnienie terminu "dharmadhatu". Po tym spotkaniu mistrz otrzymał stanowisko sengtonga ("kontrolera mnichów"). Był szanowanym nauczycielem przez wszystkich cesarzy; w ciągu jego życia było ich dziewięciu, a był nauczycielem siedmiu z nich.

Z rozkazu cesarza napisał takie dzieła jak:

Laoshan Yifu (ur. 658 lub 661, zm. 736; chiń.: 崂山義福 Láoshān Yìfú) – mistrz chan z północnej szkoły chanMantra (dewanagari मन्त्र , od rdzenia man- myśleć, z przyrostkiem tra- wznieść lub ochraniać) – w buddyzmie i hinduizmie formuła, werset lub sylaba, która jest elementem praktyki duchowej. Jej powtarzanie ma pomóc w opanowaniu umysłu, zaktywizowaniu określonej energii, uspokojeniu, oczyszczeniu go ze splamień. Szczególnie istotną sprawą jest bezpośredni przekaz z ust wykwalifikowanego nauczyciela (guru), gdyż tylko wtedy mantra uzyskuje właściwą moc.
  • Liaoyi (pol. Ujawnienie prawdy)
  • Xinyao (pol. Istota umyslu)
  • Shirou dezui yinyuan (pol. Przyczyna dlaczego jedzenie mięsa jest grzeszne)
  • W 811 r. rozpoczął korespondencję z Guifengiem Zongmim, mistrzem chan. W latach 812–813 Zongmi był jego najbliższym uczniem. W epitafium Chengguana napisanym przez Peixiu, twierdzi on, że ze wszystkich jego 38 uczniów Zongmi był jedyny, który zrozumiał najgłębsze znaczenie jego nauk. Zongmi został piątym patriarchą szkoły huayan.

    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):

    Zmarł 6 dnia 3 miesiąca 839 r. - 23 kwietnia 839 r.

    Z jego uczniów 38 osiągnęło sławę jako mistrzowie Dharmy.

    Późniejsze pokolenia zwolenników szkoły huayan postrzegały go jak inkarnację Mandziuśriego i nazywały bodhisattwą huayan.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.
    Kaiyuan si (chiń. upr. 开元寺; chiń. trad. 開元寺) – chiński klasztor buddyjski położony w prowincji Fujian, największy klasztor w tej prowincji. Znany także jako Quanzhou Kaiyuan si.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Paradygmat − w rozumieniu wprowadzonym przez filozofa Thomasa Kuhna w książce Struktura rewolucji naukowych (The Structure of Scientific Revolutions) opublikowanej w 1962 roku – to zbiór pojęć i teorii tworzących podstawy danej nauki. Teorii i pojęć tworzących paradygmat raczej się nie kwestionuje, przynajmniej do czasu kiedy paradygmat jest twórczy poznawczo - tzn. za jego pomocą można tworzyć teorie szczegółowe zgodne z danymi doświadczalnymi (historycznymi), którymi zajmuje się dana nauka.
    Mahajana (skt. mahāyāna "Wielki Wóz", chin.: 大乘, dàshèng; kor. 대승 taesŭng, jap.: 大乗, daijō, wiet. đại thừa) — kierunek buddyzmu, który wyodrębnił się w I wieku p.n.e..
    Jingxi Zhanran (711-762; chiń.: 荊溪湛然; pinyin: Jīngxī Zhànrán;) – chiński mnich buddyjski, dziewiąty (lub szósty) patriarcha szkoły tiantai. Znany także jako Miaoluo Zhanran.
    Korea – dawne, obecnie nieistniejące zjednoczone państwo obydwu Korei: Północnej i Południowej, usytuowane na Półwyspie Koreańskim we wschodniej Azji. Graniczy od północy z Chinami i od północnego-wschodu z Rosją. Obszar zamieszkuje jednolita grupa etniczna – Koreańczycy. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 roku, Korea została podzielona na dwa państwa: Republikę Korei (Korea Południowa) oraz Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (Korea Północna). Od 1948 roku do 1950 (wybuch wojny koreańskiej) granica pomiędzy Koreą Północną a Koreą Południową przebiegała dokładnie przez 38° równoleżnik, jednak od 1953 roku granice uległy zmianie.

    Reklama