Chemoklina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chemoklina – strefa gwałtownej zmiany chemizmu (stężenia soli mineralnych) w stratyfikowanym zbiorniku wodnym. Zwykle znajduje się w metalimnionie. Często towarzyszy termoklinie i oksyklinie. Zwykle jest pochodną różnic w stężeniu tlenu.

Termoklina (metalimnion, warstwa skoku termicznego) – w stratyfikowanych zbiornikach wodnych warstwa wody, w której następuje szybka zmiana temperatury wraz ze wzrostem głębokości. Powyżej i poniżej termokliny zmiany temperatury są mniej zauważalne.Tlen (O, łac. oxygenium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 8, niemetal z grupy tlenowców w układzie okresowym.

Szczególnie silna chemoklina pojawia się w jeziorach (oraz morzach śródlądowych), które nigdy nie mieszają się całkowicie (meromiktycznych). Znajduje się ona wówczas na granicy wierzchniej warstwy wody mieszającej się i głębinowej warstwy wody stagnującej. Taki stan ma miejsce, gdy stężenie soli w wodzie głębinowej jest tak duże, że woda ta ma gęstość większą niż największa okresowa gęstość wód powierzchniowych (występująca podczas ich ochłodzenia), przez co nie zachodzi mieszanie się tych dwóch warstw.

Oksyklina – strefa gwałtownej zmiany warunków tlenowych w stratyfikowanym zbiorniku wodnym. Zwykle znajduje się w metalimnionie. Często towarzyszy termoklinie i chemoklinie. Powyżej oksykliny stężenie tlenu jest wysokie, poniżej niskie, czasem może dochodzić do okresowej lub stałej anoksji.Stratyfikacja termiczna wody w jeziorze – układ warstw wody w zbiorniku wodnym różniących się temperaturą. W warunkach naturalnych temperatura wód stojących zależy głównie od głębokości zbiornika, ruchu i mieszania się (miksja) mas wodnych. Znaczna głębokość zbiorników wodnych sprawia, że zmagazynowana w nich woda ma poziome uwarstwienie termiczne spowodowane poziomym zróżnicowaniem temperatury wody, a tym samym jej gęstością.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Winfried Lampert, Ulrich Sommer: Ekologia wód śródlądowych. tłum. Joanna Pijanowska. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 61–62. ISBN 83-01-13387-2. (pol.)




  • Reklama