Charles Michel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Charles Michel (ur. 21 grudnia 1975 w Namurze) – belgijski i waloński polityk oraz prawnik. W latach 2007–2011 minister ds. kooperacji, w latach 2011–2014 i w 2019 przewodniczący Ruchu Reformatorskiego, od 2014 do 2019 premier Belgii, od 2019 przewodniczący Rady Europejskiej.

Wavre (nid. Waver) – miasto w środkowej Belgii, stolica prowincji Brabancja Walońska. Na początku 2008 roku liczyło 32 784 mieszkańców i zajmowało powierzchnię 41,8 km².Philippe De Backer (ur. 4 grudnia 1978 w Ekeren) – belgijski polityk, biotechnolog, od 2011 poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[ | edytuj kod]

Syn Louisa Michela. Ukończył w 1998 studia prawnicze na Université Libre de Bruxelles (ULB), w tym samym roku w Brukseli rozpoczął praktykę w zawodzie. Kształcił się też na Universiteit van Amsterdam. Od pierwszej połowy lat 90. związany z Partią Reformatorsko-Liberalną, współtworzącą od 2002 Ruch Reformatorski.

Sander Loones (ur. 26 stycznia 1979 w Veurne) – belgijski i flamandzki polityk, prawnik i działacz partyjny, poseł do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (niderl. Christen-Democratisch en Vlaams, CD&V) – belgijska partia polityczna o profilu chadeckim, działająca na terenie Flandrii. Uczestniczy w strukturach władzy na różnych szczeblach, w tym krajowym. Powstała w 1972, do 2001 funkcjonowała pod nazwą Chrześcijańska Partia Ludowa (niderl. Christelijke Volkspartij, CVP).

Od 1994 do 1999 był radnym prowincji Brabancja Walońska (od 1995 jej wiceprzewodniczącym). W latach 2000–2004 w rządzie Regionu Walońskiego zajmował stanowisko ministra spraw wewnętrznych i komunikacji społecznej. W 2006 został wybrany na burmistrza miasta Wavre (funkcję tę formalnie pełnił przez dwie sześcioletnie kadencje). W 1999, 2003, 2007, 2010, 2014 i 2019 uzyskiwał mandat posła do federalnej Izby Reprezentantów. 21 grudnia 2007 Guy Verhofstadt powierzył mu tekę ministra współpracy na rzecz rozwoju w swoim przejściowym rządzie krajowym. To same stanowisko obejmował w trzech kolejnych gabinetach kierowanych przez Yves'a Leterme, Hermana Van Rompuya i ponownie pierwszego z nich. W lutym 2011 odszedł z rządu w związku z objęciem przywództwa w Ruchu Reformatorskim.

Bruksela (fr. Bruxelles, nid. Brussel, niem. Brüssel) – miasto i stolica Belgii oraz Unii Europejskiej, położone w środkowej części kraju nad rzeką Senne.Pieter Frans Norbert Jozef Raymond De Crem (ur. 22 lipca 1962 w Aalter) – belgijski i flamandzki polityk, od 2007 minister obrony.

Po wyborach parlamentarnych z 25 maja 2014 w Belgii kolejny raz rozpoczęły się długotrwałe rozmowy mające na celu utworzenie nowego rządu. Charles Michel odgrywał w nich jedną z głównych ról – w czerwcu został informateurem, a w lipcu (obok Krisa Peetersa) jednym z dwóch formateurów.

Alexander De Croo (ur. 3 listopada 1975 w Vilvoorde) – belgijski i flamandzki polityk i przedsiębiorca, od 2009 do 2012 przewodniczący partii Flamandzcy Liberałowie i Demokraci (Open VLD), od 2012 wicepremier.Steven Vandeput (ur. 30 marca 1967 w Hasselt) – belgijski i flamandzki polityk oraz przedsiębiorca, działacz Nowego Sojuszu Flamandzkiego, od 2014 minister obrony i służby cywilnej.

7 października 2014 ostateczne warunki porozumienia uzgodniły Ruch Reformatorski (MR) z Walonii oraz trzy ugrupowania z Flandrii: Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V), Nowy Sojusz Flamandzki (N-VA) i Flamandzcy Liberałowie i Demokraci (Open VLD), zawiązując pierwszą od ponad 25 lat koalicję bez udziału socjalistów. Charles Michel został wspólnym kandydatem na premiera. Skład nowego gabinetu ogłoszono 10 października 2014. Następnego dnia zaprzysiężono lidera MR na urzędzie premiera oraz pozostałych członków rządu. W tym samym miesiącu ustąpił ze stanowiska przewodniczącego MR (zastąpił go Olivier Chastel).

Nowy Sojusz Flamandzki (niderl. Nieuw-Vlaamse Alliantie, N-VA) – belgijska centroprawicowa partia polityczna z Regionu Flamandzkiego.Wybory parlamentarne w Belgii w 2014 roku zostały przeprowadzone w dniu 25 maja 2014. Wyborcy wybierali 150 posłów do Izby Reprezentantów. Frekwencja wyniosła 89,45% (głosowanie obowiązkowe). Wybory odbyły się w terminie po zakończeniu czteroletniej kadencji niższej izby belgijskiego parlamentu.

8 grudnia 2018 Nowy Sojusz Flamandzki, sprzeciwiając się przyjęciu Światowego Paktu w sprawie Migracji, opuścił koalicję rządową. Następnego dnia Charles Michel dokonał rekonstrukcji rządu, funkcjonującego od tej pory jako trójpartyjny gabinet mniejszościowy. 18 grudnia 2018 podał się do dymisji po tym, jak w parlamencie socjaliści i zieloni wystąpili z inicjatywą wotum nieufności wobec jego rządu. Trzy dni później król Filip po przeprowadzonych konsultacjach przyjął tę rezygnację, powierzając jego gabinetowi dalsze bieżące zarządzanie. W lutym 2019 powrócił na funkcję przewodniczącego partii.

Sophie Wilmès (ur. 15 stycznia 1975 w Ixelles) – belgijska i walońska działaczka samorządowa i polityk, od 2015 minister na szczeblu federalnym.Université Libre de Bruxelles (ULB) – francuskojęzyczny uniwersytet znajdujący się w Brukseli w Belgii, założony w 1834 roku. Liczy około 20 000 studentów.

2 lipca 2019 dotychczasowy przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk poinformował, że Charles Michel decyzją RE został wyznaczony na jego następcę na tym stanowisku. Charles Michel złożył w konsekwencji rezygnację ze stanowiska premiera; 27 października 2019 na stanowisku tym zastąpiła go Sophie Wilmès. W listopadzie 2019 zakończył też pełnienie funkcji przewodniczącego MR. 29 listopada Donald Tusk oficjalnie przekazał mu obowiązki przewodniczącego Rady Europejskiej. Jego kadencja na tej funkcji rozpoczęła się 1 grudnia 2019.

Partia Reformatorsko-Liberalna (fr. Parti réformateur libéral, PRL) – belgijska francuskojęzyczna partia polityczna działająca na terenie Regionu Walońskiego.Hervé E.L. Jamar (ur. 1 stycznia 1965 w Huy) – belgijski i waloński prawnik, samorządowiec i polityk, od 2014 minister budżetu.

Skład rządu[ | edytuj kod]

Do 9 grudnia 2018[ | edytuj kod]

  • premier: Charles Michel (MR)
  • wicepremier, minister spraw wewnętrznych: Jan Jambon (N-VA)
  • wicepremier, minister pracy, gospodarki i ochrony konsumentów: Kris Peeters (CD&V)
  • wicepremier, minister rozwoju, agendy cyfrowej, telekomunikacji i poczty: Alexander De Croo (Open VLD)
  • wicepremier, minister spraw zagranicznych i europejskich: Didier Reynders (MR)
  • minister finansów: Johan Van Overtveldt (N-VA)
  • minister obrony i służby cywilnej: Steven Vandeput (N-VA, do 12 listopada 2018), Sander Loones (N-VA, od 12 listopada 2018)
  • minister budżetu i loterii narodowej: Hervé Jamar (MR, do 22 września 2015), Sophie Wilmès (MR, od 22 września 2015)
  • minister ds. samozatrudnienia, małych i średnich przedsiębiorstw, rolnictwa i integracji społecznej: Willy Borsus (MR, do 28 lipca 2017), Denis Ducarme (MR, od 28 lipca 2017)
  • minister ds. emerytur: Daniel Bacquelaine (MR)
  • minister ds. mobilności i NMBS: Jacqueline Galant (MR, do 15 kwietnia 2016), François Bellot (MR, od 18 kwietnia 2016)
  • minister energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju: Marie-Christine Marghem (MR)
  • minister sprawiedliwości: Koen Geens (CD&V)
  • minister zdrowia i spraw społecznych: Maggie De Block (Open VLD)
  • sekretarze stanu: Theo Francken (N-VA), Elke Sleurs (N-VA, do 20 lutego 2017), Pieter De Crem (CD&V), Bart Tommelein (Open VLD, do 29 kwietnia 2016), Philippe De Backer (Open VLD, od 2 maja 2016), Zuhal Demir (N-VA, od 24 lutego 2017)
  • Od 9 grudnia 2018[ | edytuj kod]

  • premier: Charles Michel (MR)
  • wicepremier, minister spraw zagranicznych i europejskich oraz obrony: Didier Reynders (MR)
  • wicepremier, minister rozwoju i finansów: Alexander De Croo (Open VLD)
  • wicepremier: Kris Peeters (CD&V, do 1 lipca 2019), Koen Geens (CD&V, od 2 lipca 2019)
  • minister pracy, gospodarki i ochrony konsumentów, przeciwdziałania ubóstwu, osób niepełnosprawnych, równych szans: Kris Peeters (CD&V, do 1 lipca 2019), Wouter Beke (CD&V, od 2 lipca 2019 do 2 października 2019), Nathalie Muylle (CD&V, od 3 października 2019)
  • minister sprawiedliwości: Koen Geens (CD&V)
  • minister ds. uproszczenia administracji, agendy cyfrowej, telekomunikacji i poczty: Philippe De Backer (Open VLD)
  • minister spraw wewnętrznych: Pieter De Crem (CD&V)
  • minister zdrowia i spraw społecznych, azylu i migracji: Maggie De Block (Open VLD)
  • minister ds. samozatrudnienia, małych i średnich przedsiębiorstw, rolnictwa i integracji społecznej oraz polityki miejskiej: Denis Ducarme (MR)
  • minister budżetu i loterii narodowej, polityki naukowej i służby cywilnej: Sophie Wilmès (MR)
  • minister ds. emerytur: Daniel Bacquelaine (MR)
  • minister ds. mobilności i NMBS: François Bellot (MR)
  • minister energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju: Marie-Christine Marghem (MR)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Curriculum vitae na stronie prywatnej (fr.). [dostęp 2014-10-11].
    2. Charles Michel (fr.). lachambre.be. [dostęp 2021-05-22].
    3. Voici les élus qui composent la Chambre (fr.). lavenir.net, 27 maja 2019. [dostęp 2014-06-02].
    4. Kris Peeters et Charles Michel nommés formateurs du gouvernement fédéral (fr.). lalibre.be, 22 lipca 2014. [dostęp 2014-10-11].
    5. Belgium agrees to form coalition government (ang.). dw.de, 7 października 2014. [dostęp 2014-10-11].
    6. Wie is wie in de regering-Michel? (niderl.). standaard.be, 10 października 2014. [dostęp 2014-10-11].
    7. Regering-Michel I heeft de eed afgelegd (niderl.). deredactie.be, 11 października 2014. [dostęp 2014-10-11].
    8. Belgia z rządem mniejszościowym. tvn24.pl, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].
    9. Overzicht: dit is de nieuwe Belgische regering (niderl.). demorgen.be, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].
    10. Belgian PM Charles Michel resigns after no-confidence motion (ang.). theguardian.com, 18 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-18].
    11. Le Roi Philippe accepte la démission de Charles Michel, la Belgique est officiellement en affaires courantes (fr.). rtbf.be, 21 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-27].
    12. Charles Michel retrouve la présidence du MR (fr.). tvcom.be, 18 lutego 2019. [dostęp 2019-03-06].
    13. Europese knoop ontward: Charles Michel wordt voorzitter van de Europese Raad (niderl.). standaard.be, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-04].
    14. Koning Filip benoemt Sophie Wilmès tot premier (niderl.). hln.be, 27 października 2019. [dostęp 2019-10-28].
    15. Speech by European Council President Donald Tusk at the handover ceremony with the incoming President Charles Michel (ang.). consilium.europa.eu, 29 listopada 2019. [dostęp 2019-11-29].




    Warto wiedzieć że... beta

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Jacqueline Galant (ur. 18 marca 1974 w Mons) – belgijska i walońska działaczka samorządowa i polityk, od 2014 minister na szczeblu federalnym.
    Wouter Beke (ur. 9 sierpnia 1974 w Lommel) – belgijski i flamandzki polityk, senator, nauczyciel akademicki, przewodniczący flamandzkich chadeków.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Uniwersytet Amsterdamski, Uniwersytet w Amsterdamie (niderl. Universiteit van Amsterdam, skrótowiec UvA) – holenderski uniwersytet z siedzibą w Amsterdamie.
    François Bellot (ur. 8 lutego 1954 w Jemelle) – belgijski francuskojęzyczny polityk, inżynier i samorządowiec, parlamentarzysta, minister w rządzie federalnym.
    Przewodniczący Rady Europejskiej jest wybierany przez Radę Europejską większością kwalifikowaną na okres 2,5 roku z jednokrotną możliwością odnowienia kadencji, przy czym Przewodniczący Rady Europejskiej musi pochodzić spoza grona Rady Europejskiej. Nowym uprawnieniem przewodniczącego jest reprezentowanie Unii na zewnątrz w sprawach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, ale bez uszczerbku w stosunku do Wysokiego Przedstawiciela ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.

    Reklama