Charakterystyka promieniowania anteny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Charakterystyka promieniowania – najważniejszy obok kąta połowy mocy, kierunkowości i zysku energetycznego parametr anteny.

Pole elektryczne – stan przestrzeni otaczającej ładunki elektryczne lub zmienne pole magnetyczne. W polu elektrycznym na ładunek elektryczny działa siła elektrostatyczna.Zysk kierunkowy – wyrażony w mierze decybelowej stosunek mocy promieniowania źródła fal P1 w określonym kierunku do mocy promieniowania identycznie zasilanego źródła izotropowego (bezkierunkowego) Pi.

Ukazuje w sposób graficzny na wykresie trójwymiarowym zdolność wypromieniowywania energii przez antenę w różnych kierunkach, definiowana jako rozkład pola EM na powierzchni kuli posiadającej bardzo duży promień, równy strefie promieniowania. Środek tej kuli znajduje się w tym samym miejscu co środek anteny. Dlatego też charakterystyka promieniowania nie zależy od oddalenia od anteny, tylko od kątów i

Antena – urządzenie zamieniające fale elektromagnetyczne na sygnał elektryczny i odwrotnie. Jest niezbędnym elementem składowym każdego systemu radiokomunikacji. W XX w. najbardziej rozpowszechnione były anteny odbiorników radiowych i telewizyjnych; w XXI w. antena częściej kojarzona jest z elementem wyposażenia radia samochodowego, bezprzewodowych sieci komputerowych lub z odbiorem sygnałów TV z satelitów.

Charakterystyką w płaszczyźnie nazywamy charakterystykę w płaszczyźnie wektora czyli (zależy ona od ), natomiast charakterystyką w płaszczyźnie nazywamy charakterystykę zdjętą w płaszczyźnie wektora zawierającej środek anteny (zależy ona od ).

Charakterystyka promieniowania odzwierciedla przede wszystkim amplitudę natężenia pola elektrycznego w [V/m].

Aby móc porównywać charakterystyki promieniowania anten, stosuje się unormowaną charakterystykę promieniowania definiowaną wzorem:

Czasami można spotkać się z przedstawieniem charakterystyki promieniowania za pomocą powierzchniowej gęstości mocy definowanej zależnością:

Listki charakterystyki promieniowania anteny[ | edytuj kod]

Charakterystyka anteny Uda-Yagi

W większości anten promieniowanie jej poszczególnych elementów powoduje interferencje pod różnymi kątami. Wynikiem tego jest zerowe promieniowanie na pewnych kierunkach, gdzie fale radiowe z różnych części nadchodzą w przeciwfazie, oraz maksima promieniowania na innych kierunkach, gdzie fale radiowe nadchodzą w fazie. Dlatego wykres promieniowania większości anten daje wzór maksimów, czyli tak zwanych listków (wiązek) pod różnymi kątami, rozdzielonych „zerami”, w których promieniowanie zbliża się do zera. Im większa jest antena w porównaniu do długości fali, tym więcej będzie miała listków. W antenie kierunkowej, gdzie celem jest skierowanie fal radiowych w jednym konkretnym kierunku, listek na tym kierunku jest większy niż inne i zwany jest wówczas listkiem głównym. Oś promieniowania maksymalnego, przechodząca przez środek listka głównego, jest zwana osią wiązki lub osią optyczną anteny. Inne listki, reprezentujące promieniowanie niepożądane w innych kierunkach są zwane listkami bocznymi. Listek boczny o kierunku przeciwnym (180°) do listka głównego jest zwany listkiem wstecznym.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • J.Szóstka, Fale i anteny. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 2001, ​ISBN 83-206-1626-3​.




  • Reklama