• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Chaemuaset

    Przeczytaj także...
    Teologia (gr. θεος, theos, „Bóg”, + λογος, logos, „nauka”) – dyscyplina wiedzy posługująca się metodami filozoficznymi w wyjaśnianiu świata w jego relacji do Boga. Klasycznie uznawana za dziedzinę naukową, także w Polsce znajduje się na liście dziedzin naukowych, ustalonej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Stanowi metodyczne studium prawd religijnych objawionych przez Boga, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia. Współcześnie zasadność uznawania pytań o Boga za naukowe jest kwestionowana. Według części autorów teologia nie spełnia współczesnych wymagań stawianych nauce, chociażby poprzez brak weryfikowalności stawianych przez nią hipotez oraz oparcie na dogmatach jako punkcie wyjściowym swoich rozważań zamiast na metodzie naukowej, czy paradygmatach naukowych. Polemikę z tymi zarzutami przedstawił m.in. papież Benedykt XVI w Wykładzie ratyzbońskim.Serapejon (gr. Serapejon, łac. Serapeum) – świątynia Serapisa. Najważniejsza z świątyń o tej nazwie znajdowała się w Aleksandrii w Egipcie. W czasie panowania dynastii Ptolemeuszy, znajdował się tam ośrodek myśli filozoficznej oraz ogromna biblioteka, skupiająca około 70.000 rękopisów. W 391 roku, Serapeum zostało zburzone na rozkaz cesarza Teodozjusza, w ramach wprowadzania w życie Dekretów teodozjańskich.
    Muzeum Brytyjskie (ang. British Museum) – jedno z największych na świecie muzeów historii starożytnej, mieszczące się w Londynie.
    Chaemuaset, ze zbiorów Muzeum Brytyjskiego

    Chaemuaset (zm. 1225/1224 p.n.e.) – książę i następca tronu starożytnego Egiptu, syn Ramzesa II i królowej Isetnofret, odnowiciel zabytków memfickich.

    Był czwartym z kolei synem władcy i jego drugim ze związku z Isetnofret. Był również ulubionym synem Ramzesa, po śmierci starszego brata został przez ojca ustanowiony następcą tronu. Piastował godności Wielkiego Kapłana Ptaha i Wielkorządcy Memfis. Miał 5 lat, kiedy ojciec zabrał go na wyprawę wojenną do Nubii. Z kultem Ptaha związany był od ok. 15 roku panowania Ramzesa II, początkowo jako kapłan sem. Jako arcykapłan celebrował 9 pierwszych jubileuszy (świąt sed) swojego ojca. Niewątpliwie bardzo kochał swoją matkę, której wystawił wiele pomników w Memfis.

    Sakkara – miejscowość w Egipcie położona na południe od Kairu i na zachód od Memfis. Nazwa pochodzi od Sokara (Sokarisa), bóstwa opiekującego się nekropolą.Hieroglify (stgr. ἱερογλυφικά hieroglyphika, dosł. święte znaki) – najwcześniejszy rodzaj pisma starożytnego Egiptu, obok pisma hieratycznego i demotycznego. Nazwa wywodzi się (podobnie jak nazwa władcy – faraona) z greki i oznacza święte znaki. Ponieważ Hellenowie nie mogli ich zrozumieć, nie przypuszczali że służą do pisania.

    Był "człowiekiem wielkiej kultury" (Grimal), studiował hieroglify papirusów teologicznych, annały i dzieje przodków oraz nauki tajemne, sprawdzał poprawność list władców, rekonstruował i uzupełniał inskrypcje. Wybudował w Memfis Serapeum – ogromny, podziemny grobowiec dla mumii świętych byków, kolejnych wcieleń boga Apisa. Odnowił i ponownie ustawił monumenty wcześniejszych władców m.in. Kawaba, Szepseskafa, Sahure, Niuserre Ini. Dokonał również odnowy piramidy Unisa w Sakkara. Nazywany współcześnie "pierwszym archeologiem" ze względu na swoje zainteresowania i duży wkład w odkrywaniu pamiątek przeszłości oraz renowację zabytków staroegipskich.

    Ramzes II zwany też Ramzesem Wielkim (w źródłach greckich Ozymandias) – trzeci faraon z XIX dynastii, syn i następca Seti I, jeden z najwybitniejszych i najdłużej żyjących władców starożytnego Egiptu okresu Nowego Państwa. Mumia – zmumifikowane (zabalsamowane) ciało człowieka lub zwierzęcia, zabezpieczone przed rozkładem odpowiednimi zabiegami i substancjami, a także ciało, które w dużym stopniu oparło rozkładowi dzięki specyfice miejsca spoczynku.

    Zmarł jeszcze przed ojcem w 55 roku jego panowania w wieku ok. 55 lat.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. K. A. Kitchen, Ramzes Wielki i jego czasy, s. 288.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Nicolas Grimal, Dzieje starożytnego Egiptu, Adam Łukaszewicz (tłum.), Warszawa: PIW, 2004, s. 81, 88, 281, ISBN 83-06-02917-8, OCLC 749417518.
  • K. A. Kitchen, Ramzes Wielki i jego czasy, Warszawa 2002
  • Bogusław Kwiatkowski, Poczet faraonów, Warszawa: Iskry, 2002, s. 440, ISBN 83-207-1677-2, OCLC 830308044.
  • Th. Schneider, Leksykon faraonów, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 262, ​ISBN 83-01-13479-8
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Chaemuaset i inni – "111 synów Ramzesa Wielkiego i jeden grobowiec" z www.egipt.amra.pl
  • Memfis – grecka nazwa jednego z najważniejszych miast starożytnego Egiptu, stolicy w epoce Starego Państwa (III-VI dynastia).Apis (grecka forma egipskiego imienia Hapi – boga Nilu, który kontrolował wylewy rzeki) – święty byk w Memfis, uważany za wcielenia Ptaha, później Ozyrysa, przez co został bóstwem podziemnym kojarzonym z minerałami i klejnotami; przez Greków utożsamiany z Hadesem.




    Warto wiedzieć że... beta

    Nubia – kraina historyczna znajdująca się w północno-wschodniej Afryce, w południowym Egipcie i północnym Sudanie. Zajmuje środkowy bieg Nilu pomiędzy Asuanem a Chartumem (między VI a I kataraktą). W starożytności zwana Kusz, zamieszkana była przez lud spokrewniony z Egipcjanami, który w połowie II tysiąclecia p.n.e. uległ wymieszaniu z napływającymi od południa plemionami.
    Archeologia (z gr. ἀρχαῖος archaīos – dawny, stary i -λογία -logiā – mowa, nauka) – nauka, której celem jest odtwarzanie społeczno-kulturowej przeszłości człowieka na podstawie znajdujących się w ziemi, na ziemi lub w wodzie źródeł archeologicznych, czyli materialnych pozostałości działań ludzkich.
    Buhaj (stadnik lub potocznie byk) − przeznaczony do rozpłodu samiec bydła domowego. Buhaje mają szczególne znaczenie w wypadku cennych ras. Zwykle ważne dla buhaja jest posiadanie dobrego rodowodu (w obu liniach).
    Papirus (gr. pápyros →, łac. papyrus) – materiał pisarski otrzymywany z tzw. trzciny papirusowej (pl. Cibora papirusowa, łac. Cyperus papyrus) rosnącej na bagnistych terenach strefy podzwrotnikowej. Długość jej łodyg dochodzi do 3 metrów. Roślina ta niegdyś powszechnie występowała w delcie Nilu, obecnie rzadko spotykana.
    Sed (egip. heb–sed) - "rytuał trzydziestolecia"; święto odrodzenia i odnowienia władzy królewskiej obchodzone w 30 rocznicę koronacji władcy. Miało na celu symboliczne "odmłodzenie" władcy i potwierdzenie jego fizycznej sprawności, która stanowiła legitymizację jego władzy oraz potwierdzenia lojalności poddanych względem panującego. Było też powtarzane później co kilka lat, zazwyczaj co 3-4 lata.
    Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.
    Annały (łac. annales) – inaczej roczniki, najwcześniejsza forma piśmiennictwa historiograficznego pod postacią mniej lub bardziej rozbudowanych zapisków rejestrujących w porządku chronologicznym najważniejsze dla danej społeczności czy kraju wydarzenia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.624 sek.