• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ceratopsy



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Ojoceratops – rodzaj ceratopsa z rodziny Ceratopsidae i podrodziny Chasmosaurinae żyjącego w późnej kredzie (późny kampan lub mastrycht) lub we wczesnym trzeciorzędzie (wczesny danu]) na obszarze dzisiejszej Ameryki Północnej. Jego znaleziska mogą reprezentować rodzaj Triceratops. Opisany na podstawie skamieniałych kości czaszki, w tym wyrastającej z tyłu czaszki kostnej kryzy, odkrytych w 2005 roku w skałach formacji Ojo Alamo na północnym zachodzie stanu Nowy Meksyk. Tylna część kryzy Ojoceratops miała kształt zbliżony do kwadratu, czym różniła się od kryzy triceratopsa. Jednak niektórzy naukowcy uważają, że O. fowleri nie odróżnia się na tyle od innych ceratopsów, aby uznać jego ważność - taki kształt kryzy jest obecny u co najmniej jednego osobnika Triceratops.Nedoceratops – rodzaj dinozaura z rodziny ceratopsów (Ceratopsidae) żyjącego w późnej kredzie na obszarze dzisiejszej Ameryki Północnej. Jego szczątki odnaleziono w stanie Wyoming w Stanach Zjednoczonych. Nedoceratops ma niepewny status. W opinii niektórych naukowców jest ważnym taksonem. Według innych jest młodszym synonimem Triceratops.
    Ciekawostki[ | edytuj kod]
  • Prymitywny ceratops Psittacosaurus obejmuje najwięcej gatunków ze wszystkich nieptasich dinozaurów. Ponadto kilka gatunków zostaje dalej nieopisanych i jest oznaczonych jako Psittacosaurus sp.
  • Najstarszy znany ceratops – jinlong posiada zaawansowane cechy pachycefalozaurów.
  • Mózg triceratopsa jest proporcjonalnie mniejszy od mózgu tyranozaura. Jego budowa świadczy, że triceratops reagował szybko tak jak np. krokodyle, a nie analizował długo informacji.
  • Początkowo uznano, że pentaceratops posiadał pięć rogów. Obecnie jednak uważa, się że rzekome dwa rogi są po prostu przedłużonymi kośćmi policzkowymi.
  • Znaleziono tak dużo szczątków psitakozaura, że są one używane jako skamieniałości przewodnie.
  • Pierwsze szczątki triceratopsa odkryto wiosną 1887. Othniel Charles Marsh błędnie uznał, że pochodzą one z pliocenu i opisał na ich podstawie Bison alticornis – gigantycznego bizona
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dodson, P. 1996. The Horned Dinosaurs. Princeton: Princeton University Press. 346pp.
    2. You Hailu, Peter Dodson: Basal Ceratopsia. W: David B. Weishampel, Peter Dodson, Halszka Osmólska (red.): The Dinosauria. Wyd. drugie. Berkeley: University of California Press, 2004, s. 494–513. ISBN 0-520-24209-2.
    3. Alexander O. Averianov, Alexei V. Voronkevich, Sergei V. Leshchinskiy, Alexei V. Fayngertz. A ceratopsian dinosaur Psittacosaurus sibiricus from the Early Cretaceous of West Siberia, Russia and its phylogenetic relationships. „Journal of Systematic Paleontology”. 4 (4), s. 359–395, 2006. DOI: 10.1017/S1477201906001933 (ang.). 
    4. Marsh, O.C. (1890). „Additional characters of the Ceratopsidae, with notice of new Cretaceous dinosaurs”. American Journal of Science, 39: 418-429.
    5. Steel, R. 1969. Ornithischia. W: Kuhn, O. (red.). Handbuch de Paleoherpetologie (Part 15). Stuttgart: Gustav Fischer Verlag. 87pp.
    6. Richard J. Butler, Roger M. H. Smith, David B. Norman. A primitive ornithischian dinosaur from the Late Triassic of South Africa, and the early evolution and diversification of Ornithischia. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. 274 (1621), s. 2041–2046, 2007. DOI: 10.1098/rspb.2007.0367 (ang.). 
    7. Classification of the vertebrates, [w:] Michael J. Benton, Vertebrate paleontology, wyd. 3, University of Bristol, 2004, ISBN 978-0-632-05637-8 [zarchiwizowane z adresu 2018-10-15] (ang.).
    8. Fenglu Han, Catherine A. Forster, James M. Clark i Xing Xu. A new taxon of basal ceratopsian from China and the early evolution of Ceratopsia. „PLoS ONE”. 10(12): e0143369, 2015. DOI: 10.1371/journal.pone.0143369 (ang.). 
    9. Congyu Yu, Albert Prieto-Marquez, Tsogtbaatar Chinzorig, Zorigt Badamkhatan i Mark Norell. A neoceratopsian dinosaur from the Early Cretaceous of Mongolia and the early evolution of Ceratopsia. „Communications Biology”. 3, Numer artykułu: 499, 2020. DOI: 10.1038/s42003-020-01222-7 (ang.). 
    10. Wenjie Zheng, Xingsheng Jin i Xing Xu. A psittacosaurid-like basal neoceratopsian from the Upper Cretaceous of central China and its implications for basal ceratopsian evolution. „Scientific Reports”. 5, Numer artykułu: 14190, 2015. DOI: 10.1038/srep14190 (ang.). 
    11. Andrew A. Farke, W. Desmond Maxwell, Richard L. Cifelli i Mathew J. Wedel. A ceratopsian dinosaur from the Lower Cretaceous of western North America, and the biogeography of Neoceratopsia. „PLoS ONE”. 9(12): e112055, 2014. DOI: 10.1371/journal.pone.0112055 (ang.). 
    12. Liyong Jin, Jun Chen, Shuqin Zan i Pascal Godefroit. A new basal neoceratopsian dinosaur from the Middle Cretaceous of Jilin Province, China. „Acta Geologica Sinica (English edition)”. 83 (2), s. 200–206, 2009. DOI: 10.1111/j.1755-6724.2009.00023.x (ang.). 
    13. Victoria M. Arbour i David C. Evans. A new leptoceratopsid dinosaur from Maastrichtian-aged deposits of the Sustut Basin, northern British Columbia, Canada. „PeerJ”. 7:e7926, 2019. DOI: 10.7717/peerj.7926 (ang.). 
    14. Michael J. Ryan, David C. Evans, Philip J. Currie, Caleb M.Brown i Don Brinkman. New leptoceratopsids from the Upper Cretaceous of Alberta, Canada. „Cretaceous Research”. 35, s. 69–80, 2012. DOI: 10.1016/j.cretres.2011.11.018 (ang.). 
    15. Yiming He, Peter J. Makovicky, Kebai Wang, Shuqing Chen, Corwin Sullivan, Fenglu Han i Xing Xu. A new leptoceratopsid (Ornithischia, Ceratopsia) with a unique ischium from the Upper Cretaceous of Shandong Province, China. „PLoS ONE”. 10(12): e0144148, 2015. DOI: 10.1371/journal.pone.0144148 (ang.). 
    16. Andrew Farke, Scott D. Sampson, Catherine A. Forster, Mark A. Loewen. Turanoceratops tardabilis—sister taxon, but not a ceratopsid. „Naturwissenschaften”. 96 (7), s. 869–870, 2009. DOI: 10.1007/s00114-009-0543-8 (ang.). 
    17. Michael J. Ryan, David C. Evans i Kieran M. Shepherd. A new ceratopsid from the Foremost Formation (middle Campanian) of Alberta. „Canadian Journal of Earth Sciences”. 49 (10), s. 1251–1262, 2012. DOI: 10.1139/e2012-056 (ang.). 
    18. Sebastian G. Dalman, John-Paul M. Hodnett, Asher J. Lichtig i Spencer G. Lucas. A new ceratopsid dinosaur (Centrosaurinae: Nasutoceratopsini) from the Fort Crittenden Formation, Upper Cretaceous (Campanian) of Arizona. „New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin”. 79, s. 141–164, 2018 (ang.). 
    19. Eric K. Lund, Patrick M. O’Connor, Mark A. Loewen i Zubair A. Jinnah. A new centrosaurine ceratopsid, Machairoceratops cronusi gen et sp. nov., from the upper sand member of the Wahweap Formation (Middle Campanian), Southern Utah. „PLoS ONE”. 11(5): e0154403, 2016. DOI: 10.1371/journal.pone.0154403 (ang.). 
    20. Kentaro Chiba, Michael J. Ryan, Federico Fanti, Mark A. Loewen i David C. Evans. New material and systematic re-evaluation of Medusaceratops lokii (Dinosauria, Ceratopsidae) from the Judith River Formation (Campanian, Montana). „Journal of Paleontology”. 92 (2), s. 272–288, 2018. DOI: 10.1017/jpa.2017.62 (ang.). 
    21. Sebastian G. Dalman, Spencer G. Lucas, Steven E. Jasinski, Asher J. Lichtig i Peter Dodson. The oldest centrosaurine: a new ceratopsid dinosaur (Dinosauria: Ceratopsidae) from the Allison Member of the Menefee Formation (Upper Cretaceous, early Campanian), northwestern New Mexico, USA. „PalZ”, 2021. DOI: 10.1007/s12542-021-00555-w (ang.). 
    22. Robert B. Holmes, Walter Scott Persons, Baltej Singh Rupal, Ahmed Jawad Qureshi i Philip J. Currie. Morphological variation and asymmetrical development in the skull of Styracosaurus albertensis. „Cretaceous Research”. 107, Artykuł 104308, 2020. DOI: 10.1016/j.cretres.2019.104308 (ang.). 
    23. John P. Wilson, Michael J. Ryan i David C. Evans. A new, transitional centrosaurine ceratopsid from the Upper Cretaceous Two Medicine Formation of Montana and the evolution of the ‘Styracosaurus-line' dinosaurs. „Royal Society Open Science”. 7 (4): Artykuł 200284, 2020. DOI: 10.1098/rsos.200284 (ang.). 
    24. Andrew A. Farke, Michael J. Ryan, Paul M. Barrett, Darren H. Tanke, Dennis R. Braman, Mark A. Loewen i Mark R. Graham. A new centrosaurine from the Late Cretaceous of Alberta, Canada, and the evolution of parietal ornamentation in horned dinosaurs. „Acta Palaeontologica Polonica”. 56 (4), s. 691–702, 2011. DOI: 10.4202/app.2010.0121. 
    25. Hans-Dieter Sues, Alexander Averianov. Turanoceratops tardabilis – the first ceratopsid dinosaur from Asia. „Naturwissenschaften”. 96 (5), s. 645–652, 2009. DOI: 10.1007/s00114-009-0518-9 (ang.). 
    26. David C. Evans i Michael J. Ryan. Cranial anatomy of Wendiceratops pinhornensis gen. et sp. nov., a centrosaurine ceratopsid (Dinosauria: Ornithischia) from the Oldman Formation (Campanian), Alberta, Canada, and the evolution of ceratopsid nasal ornamentation. „PLoS ONE”. 10(7): e0130007, 2015. DOI: 10.1371/journal.pone.0130007 (ang.). 
    27. Héctor E. Rivera-Sylva, Eberhard Frey, Wolfgang Stinnesbeck, José Rubén Guzmán-Gutiérrez i Arturo H. González-González. Mexican ceratopsids: Considerations on their diversity and evolution. „Journal of South American Earth Sciences”. 75, s. 66–73, 2017. DOI: 10.1016/j.jsames.2017.01.008 (ang.). 
    28. Steven L. Wick i Thomas M. Lehman. A new ceratopsian dinosaur from the Javelina Formation (Maastrichtian) of West Texas and implications for chasmosaurine phylogeny. „Naturwissenschaften”. 100 (7), s. 667–682, 2013. DOI: 10.1007/s00114-013-1063-0 (ang.). 
    29. Nicholas R. Longrich. Judiceratops tigris, a new horned dinosaur from the middle Campanian Judith River Formation of Montana. „Bulletin of the Peabody Museum of Natural History”. 54 (1), s. 51–65, 2013. DOI: 10.3374/014.054.0103 (ang.). 
    30. Michael J. Ryan, David C. Evans, Philip J. Currie i Mark A. Loewen. A new chasmosaurine from northern Laramidia expands frill disparity in ceratopsid dinosaurs. „Naturwissenschaften”. 101 (6), s. 505–512, 2014. DOI: 10.1007/s00114-014-1183-1 (ang.). 
    31. Susannah H. Maidment, Paul M. Barrett. A new specimen of Chasmosaurus belli (Ornithischia: Ceratopsidae), a revision of the genus, and the utility of postcrania in the taxonomy and systematics of ceratopsid dinosaurs. „Zootaxa”. 2963, s. 1–47, 2011 (ang.). 
    32. Denver W. Fowler i Elizabeth A. Freedman Fowler, Transitional evolutionary forms in chasmosaurine ceratopsid dinosaurs: evidence from the Campanian of New Mexico, „PeerJ”, 8, 2020, e9251, DOI10.7717/peerj.9251 (ang.).
    33. John B. Scannella, John R. Horner. Torosaurus Marsh, 1891, is Triceratops Marsh, 1889 (Ceratopsidae: Chasmosaurinae): synonymy through ontogeny. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 30 (4), s. 1157–1168, 2010. DOI: 10.1080/02724634.2010.483632 (ang.). 
    34. Nicholas R. Longrich. Titanoceratops ouranos, a giant horned dinosaur from the Late Campanian of New Mexico. „Cretaceous Research”. 32 (3), s. 264-276, 2011. DOI: 10.1016/j.cretres.2010.12.007 (ang.). 
    35. Caleb M. Brown i Donald M. Henderson. A new horned dinosaur reveals convergent evolution in cranial ornamentation in Ceratopsidae. „Current Biology”. 25 (12), s. 1641–1648, 2015. DOI: 10.1016/j.cub.2015.04.041 (ang.). 
    36. Jordan C. Mallon, Christopher J. Ott, Peter L. Larson, Edward M. Iuliano i David C. Evans. Spiclypeus shipporum gen. et sp. nov., a boldly audacious new chasmosaurine ceratopsid (Dinosauria: Ornithischia) from the Judith River Formation (Upper Cretaceous: Campanian) of Montana, USA. „PLoS ONE”. 11(5): e0154218, 2016. DOI: 10.1371/journal.pone.0154218 (ang.). 
    37. Rich, T.H. & Vickers-Rich, P. 2003. Protoceratopsian? ulnae from the Early Cretaceous of Australia. Records of the Queen Victoria Museum. No. 113.
    38. Sereno, P.C. 1998. A rationale for phylogenetic definitions, with applications to the higher-level taxonomy of Dinosauria. Neues Jahrbuch fur Geologie und Palaontologie: Abhandlungen 210: 41-83.
    39. Xu X., Makovicky, P.J., Wang X., Norell, M.A., You H. 2002. A ceratopsian dinosaur from China and the early evolution of Ceratopsia. Nature 416: 314-317.
    40. Makovicky, P.J. 2001. A Montanoceratops cerorhynchus (Dinosauria: Ceratopsia) braincase from the Horseshoe Canyon Formation of Alberta, W: Tanke, D.H. & Carpenter, K. (red.). Mesozoic Vertebrate Life. Bloomington: Indiana University Press. Pp. 243-262.
    41. Xu X., Forster, C.A., Clark, J.M., & Mo J. 2006. A basal ceratopsian with transitional features from the Late Jurassic of northwestern China. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences. 273: 2135-2140.
    42. Chinnery, B. 2005. Description of Prenoceratops pieganensis gen. et sp. nov. (Dinosauria: Neoceratopsia) from the Two Medicine Formation of Montana. Journal of Vertebrate Paleontology 24(3): 572–590.
    43. Makovicky, P.J. & Norell, M.A. 2006. Yamaceratops dorngobiensis, a new primitive ceratopsian (Dinosauria: Ornithischia) from the Cretaceous of Mongolia. American Museum Novitates 3530: 1-42.
    44. You H. & Dodson, P. 2003. Redescription of neoceratopsian dinosaur Archaeoceratops and early evolution of Neoceratopsia. Acta Palaeontologica Polonica 48(2): 261–272.
    45. You H., Li D., Lamanna, M.C., & Dodson, P. 2005. On a new genus of basal neoceratopsian dinosaur from the Early Cretaceous of Gansu Province, China. Acta Geologica Sinica (English edition) 79 (5): 593-597.
    46. You H. & Dong Z. 2003. A new protoceratopsid (Dinosauria: Neoceratopsia) from the Late Cretaceous of Inner Mongolia, China. Acta Geologica Sinica (English edition). 77(3): 299-303.
    47. Chinnery, B.J., Lipka, T.R., Kirkland, J.I., Parrish, J.M., & Brett-Surman, M.K. 1998. Neoceratopsian teeth from the Lower to Middle Cretaceous of North America. In: Lucas, S.G., Kirkland, J.I., & Estep, J.W. (red.). Lower and Middle Cretaceous Terrestrial Ecosystems. New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin 14: 297-302.
    48. Godefroit, P. & Lambert, O. 2007. A re-appraisal of Craspedodon lonzeensis DOLLO, 1883 from the Upper Cretaceous of Belgium: the first record of a neoceratopsian dinosaur in Europe? Bulletin de L’Institut Royal des Sciences Naturelles de Belgique, Sciences de la Terre, 77: 83-93.
    49. Erickson, G.M. & Tumanova, T.A. 2000. Growth curve of Psittacosaurus mongoliensis Osborn (Ceratopsia: Psittacosauridae) inferred from long bone histology. Zoological Journal of the Linnean Society of London 130: 551-566.
    50. Dodson, P. 1976. Quantitative aspects of relative growth and sexual dimorphism in Protoceratops. Journal of Paleontology 50: 929-940.
    51. Lehman, T.M. 1990. The ceratopsian subfamily Chasmosaurinae: sexual dimorphism and systematics. W: Carpenter, K. & Currie, P.J. (Eds.). Dinosaur Systematics: Approaches and Perspectives. Cambridge: Cambridge University Press. Pp. 211-230.
    52. Meng Qingjin, Liu Jinyuan, Varrichio, David J., Huang, Timothy & Gao Chunling. (2004). Parental care in an ornithischian dinosaur. Nature 431: 145–146.
    53. Centrosaurus. W: The Age of Dinosaurs. Peter Dodson, Brooks Britt, Kenneth Carpenter, Catherine A. Forster, David D. Gillette, Mark A. Norell, George Olshevsky, J. Michael Parrish, David B. Weishampel. Publications International LTD, 1993, s. 139. ISBN 0-7853-0443-6.
    54. Andrew A. Farke, Ewan D. S. Wolff, Darren H. Tanke. Evidence of combat in Triceratops. „PLoS ONE”. 4(1): e4252, 2009. DOI: 10.1371/journal.pone.0004252 (ang.). 
    55. Zheng Xiao-Ting, You Hai-Lu, Xu Xing, Dong Zhiming. An Early Cretaceous heterodontosaurid dinosaur with filamentous integumentary structures. „Nature”. 458 (7236), s. 333–336, 2009. DOI: 10.1038/nature07856 (ang.). 
    56. Sereno, Paul C. (1997). Psittacosauridae. W: Currie, Philip J. & Padian, Kevin P. (red.). The Encyclopedia of Dinosaurs. San Diego: Academic Press. Pp. 611–613.
    57. Gregory S. Paul, Per Christiansen. Forelimb posture in neoceratopsian dinosaurs: implications for gait and locomotion. „Paleobiology”. 26 (3), s. 450, 2000 (ang.). 
    58. Carpenter, K. (2006). „Bison” alticornis and O.C. Marsh’s early views on ceratopsians. In: Carpenter, K. (red.). Horns and Beaks: Ceratopsian and Ornithopod Dinosaurs Indiana University Press: Bloomington and Indianapolis, s. 349–364. ​ISBN 0-253-34817-X​.


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Achelozaur (Achelousaurus) – rodzaj wymarłego dinozaura rogatego z rodziny ceratopsów. Żył w epoce kredy późnej, około 74,2 miliona lat temu, na terenach dzisiejszej Ameryki Północnej. Achelousaurus znany jest z formacji Two Medicine. Żył na kontynencie wyspowym Laramidii. Pierwsze skamieniałości zebrał w Montanie w 1987 zespół prowadzony przez Jacka Hornera, więcej znalezisk odkryto w 1989. W 1994 Scott Sampson opisał gatunek Achelousaurus horneri, tworząc nazwę rodzajową oznaczającą jaszczura Acheloosa, odnosząc się do postaci z mitologii greckiej, i epitet gatunkowy upamiętniający Hornera. Rodzaj znany jest z kilku okazów składających się głównie z pozostałości czaszki osobników młodocianych i dorosłych.
    Sinciang (chiń. Xinjiang, wym. [ɕínt͡ɕjɑ́ŋ]; pełna nazwa: Region Autonomiczny Sinciang-Ujgur, ujg. شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى, Shinjang Uyghur Aptonom Rayoni) – region autonomiczny w Chinach. Jest to duży, rzadko zaludniony obszar, będący ok. 1/6 częścią terytorium kraju. Sinciang sąsiaduje z Tybetem od południa, z prowincjami Qinghai i Gansu od południowego wschodu, z Mongolią od wschodu, Rosją od północy, a Kazachstanem, Kirgistanem, Tadżykistanem, Afganistanem, Pakistanem oraz kontrolowanymi przez Indie obszarami Kaszmiru od zachodu. Region Sinciang obejmuje większą część Aksai Chin – obszaru, który Indie uznają za część stanu Dżammu i Kaszmir.
    Udanoceratops (Udanoceratops tschizhovi) to średniej wielkości ceratops, który żył pod koniec kredy (kampan) na terenach Udan-Sayr (Mongolia).
    Diabloceratops – rodzaj ceratopsa z rodziny Ceratopsidae żyjącego w późnej kredzie na obecnych terenach Ameryki Północnej. Został formalnie opisany w 2010 roku przez Jamesa Kirklanda i Donalda DeBlieuxa w oparciu o skamieniałości odkryte w górnokredowych osadach formacji Wahweap na południu stanu Utah. Holotypem gatunku typowego, Diabloceratops eatoni, jest tzw. „czaszka z Last Chance” (UMNH VP 16699), obejmująca całą lewą stronę czaszki oraz niektóre fragmenty prawej strony. Wiek osadów, z których ją wydobyto, szacuje się na środkowy kampan, około 79,57 mln lat. D. eatoni był stosunkowo niewielkim przedstawicielem centrozaurów (Centrosaurinae) – długość czaszki od rostrum do kłykci wynosi 62 cm, a od dzioba do końca kryzy około 1 m. Z końca kryzy wyrastały dwa zakrzywione kolce o długości około 0,5 m. D. eatoni miał stosunkowo długie i proste rogi nadoczodołowe (około 25 cm długości), co jest rzadką cechą u centrozaurów – spośród znanych wcześniej przedstawicieli tej grupy opisano je jedynie u albertaceratopsa. Róg nosowy był stosunkowo mały. D. eatoni miał dobrze wykształcone dodatkowe okno przedoczodołowe otoczone kośćmi przedszczękową, szczękową i nosową – cecha obecna również u zuniceratopsa i nielicznych bardziej bazalnych neoceratopsów. Szwy są ze sobą mocno złączone, co dowodzi, że UMNH VP 16699 był dojrzały w chwili śmierci, jednak zakrzywione ku tyłowi koniuszki rogów nadoczodołowych sugerują, że był młodym dorosłym. Kirkland i DeBlieux wyróżnili dziewięć autapomorfii odróżniających D. eatoni od innych znanych przedstawicieli Centrosaurinae. W 1998 roku w formacji Wahweap odkryto również czaszkę większego centrozauryna, tzw. „czaszkę z Nipple Butte” (UMNH VP 16704), należącą prawdopodobnie do osobnika bardziej dojrzałego, niż holotyp D. eatoni. Różnice pomiędzy nimi sugerują, że oba te dinozaury prawdopodobnie należały do różnych gatunków, jednak podobieństwa wskazują, iż mogą reprezentować ten sam rodzaj, dlatego Kirkland i DeBlieux wstępnie przypisali „czaszkę z Nipple Butte” do rodzaju Diabloceratops.
    Regaliceratops – wymarły rodzaj dinozaura, ceratopsa z rodziny Ceratopsidae. Był dużym czworonożnym roślinożercą o bogatych ornamentacjach czaszki.
    Jinlong (Yinlong downsi Xu, Forster, Clark & Mo, 2006) – dwunożny roślinożerca, najstarszy i najprymitywniejszy ceratops. Jego szczątki odnaleziono w centralnej Azji, żył pod koniec jury 161-156 milionów lat temu. Być może często padał ofiarą guanlonga - najstarszego znanego, niedawno odkrytego, przedstawiciela rodziny tyranozaurów. Nazwa rodzajowa jinlonga pochodzi od mandaryńskich słów oznaczających "ukryty smok" - jest to nawiązanie do filmu Przyczajony tygrys, ukryty smok, którego część scen kręcono niedaleko lokalizacji, z której pochodzi jedyna znana dotychczas, a odkryta w 2004 roku, skamieniałość jinlonga - świetnie zachowany szkielet wraz z czaszką. W części brzusznej szkieletu znaleziono gastrolity. Epitet gatunkowy to ukłon w stronę nieżyjącego już Willa Downsa, uczestnika wielu wypraw paleontologicznych do Azji. Skamieniałość jinlonga została znaleziona w górnej części formacji Shishugou (wieku oksfordzkiego, górna jura) na terenie Sinciangu. Jinlong jest najstarszym i najprymitywniejszym znanym przedstawicielem ceratopsów, więc jego odkrycie pozwoliło rzucić nieco światła na pochodzenie całej tej grupy. Mały rogowy dziób w przedniej części górnej szczęki jest cechą pozwalającą bez wątpienia uznać jinlonga za ceratopsa, ale posiadał on również cechy charakterystyczne dla pachycefalozaurów. Kość łuskowa posiadała na przykład charakterystyczną ornamentacją, dotąd uważaną za autapomorfię (unikatową zaawansowaną cechę) pachycefalozaurów. Teraz wydaje się ona być po prostu synapomorfią (wspólną zaawansowaną cechą) marginocefali.
    Dinozaury ptasiomiedniczne (Ornithischia) – rząd dinozaurów, u których budowa miednicy była podobna do budowy miednicy u ptaków, gdzie część kości łonowej biegnie ukośnie do tyłu, równolegle do kości kulszowej czyli inaczej niż u innych gadów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.086 sek.