Cecha fonologiczna relewantna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cecha fonologiczna relewantna (inaczej cecha odróżniająca, dystynktywna, kontrastywna lub istotna) – właściwość fonemu, której zmiana powoduje zmianę znaczenia wyrazów, w których ów fonem został użyty.

Tadeusz Milewski (ur. 17 maja 1906 w Kołomyi, zm. 5 marca 1966 w Krakowie) – polski językoznawca, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.

Zdolność odróżniająca cechy fonologicznej definiowana jest w odniesieniu do systemu fonologicznego danego języka, a w niektórych przypadkach także kontekstu, w jakim znajduje się fonem definiowany przez tę cechę.

W języku polskim cechą odróżniającą jest np. dźwięczność, por.: /pas/ pas vs. /bas/ bas, /rafa/ rafa vs. /rava/ Rawa.

Kontrast pomiędzy dźwięcznymi i bezdźwięcznymi fonemami zanika jednak np. przed pauzą (tzw. ubezdźwięcznienie):

Piotr Bąk (ur. 1911 w Kramsku, powiat koniński, zm. 3 października 2000), językoznawca polski, pedagog, wykładowca Uniwersytetu Łódzkiego.Wydawnictwo „Wiedza Powszechna” w Warszawie – wydawca słowników dwujęzycznych i podręczników do nauki języków obcych, słowników i poradników języka polskiego, podręczników do nauki języka polskiego dla cudzoziemców oraz popularnych rozmówek, a także leksykonów i książek popularnonaukowych z różnych dziedzin.
/kot/ kot vs. /kot/ kod,

bądź przed bezdźwięczną spółgłoską: /rafka/ rafka vs. /rafka/ Rawka.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Milewski 1967 ↓, s. 60.
  2. Peter Roach: A Little Encycloedia of Phonetics (ang.). W: University of Reading [on-line]. 2002. s. 60. [dostęp 2019-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-18)].
  3. Bąk 1977 ↓, s. 87.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.
  • Piotr Bąk: Gramatyka języka polskiego - zarys popularny. Warszawa: Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, 1977. ISBN 83-214-0923-7.
  • Dźwięczność (fonacja) to jedna z cech artykulacji głosek związana z pracą więzadeł głosowych. Głoski wymawiane z wymuszeniem drgań więzadeł przy produkcji dźwięku nazywane są głoskami dźwięcznymi, natomiast wymawiane bez ich drgania nazywane są głoskami bezdźwięcznymi.




    Reklama