• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Caodong



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Guifeng Zongmi (圭峰宗密) (ur. 780, zm. 1 lutego 841) (kor. Kyebong Chongmil ( ); jap. Keihō Shumitsu ( ); wiet. Khuê Phong Tông Mật) – chiński mistrz chan ze szkoły heze i teoretyk chanu oraz piąty patriarcha szkoły huayan (華嚴). Jeden z najwybitniejszych buddystów okresu Tang.W buddyzmie śmierć nie jest traktowana jako ostateczny koniec istnienia, ale jako ogniwo łączące kolejne odrodzenia w samsarze w dwunastu ogniwach współzależnego powstawania, aż do osiągniecia wyzwolenia, tzn. nirwany. Według nauk wadżrajany każda czująca istota w czasie śmierci doświadcza podobnego procesu utraty mocy nad ciałem, uczuć, zdolności zmysłowych i subtelnych stanów świadomości. W procesie tym można wyodrębnić następujących kolejno po sobie 8 etapów opisanych poniżej. Tantry nauczają, jak bardzo ważne jest zapoznanie się z tym procesem, gdyż każdy będzie musiał doświadczać go w czasie własnego umierania (naturalnej śmierci fizjologicznej), choć niezwykle trudno będzie utrzymać uważność. Mistrzowie wadżrajany poprzez zrealizowanie w ciągu życia nauk związanych z tantrami, mahamudrą lub dzogczen w pełni rozpoznają wszystkie etapy procesu umierania, a w czasie śmierci przebywają w stanie natury umysłu "Przejrzyste Światło" osiągając wyzwolenie.
    | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w innym kraju.

  • 34/7. Qingyuan Xingsi (660–740)
  • 35/8. Shitou Xiqian (700–790) autor poematu Cantong qi
  • 36/9. Yaoshan Weiyan (751–834) (także Yueshan)
  • 37/10. Yunyan Tansheng (770–841)
  • 38/11. Dongshan Liangjie (807–869) Szkoła caodong
  • 39/12. Qinshan Wensui (bd)
  • 39/12. Qinglin Shiqian (bd)
  • 39/12. Yuezhou Qianfeng (bd)
  • 40/13. Fori Heshang
  • 40/13. Shuixi Nantai
  • 39/12. Sushan Kuangren (837-909)
  • 40/13. Huguo Shoucheng
  • 39/12. Longya Judun* (835–923) (*także Judao)
  • 40/13. Baozi Zangyu
  • 39/12. Huayan Xiujing
  • 40/13. Ziling Heshang
  • 40/13. Zhangxing Heshang
  • 39/12. Caoshan Benji (840–901)
  • 40/13. Caoshan Huixia
  • 40/13. Jingfeng Congzhi
  • 40/13. Lumen Zhenchan
  • 40/13. Heyu Kuanghui
  • 40/13. Yuwang Hongtong
  • 39/12. Yunju Daoying (zm. 902)
  • 40/13/1. Sŏngak Hyŏngmi (864–917) Korea
  • 40/13/1. Chinch'ŏl Iŏm (869–936) Korea. Szkoła sumi san
  • 40/13. Tong’an Daoying (bd) (Daopi)
  • 41/14. Tong’an Guanzhi (bd)
  • 42/15. Liangshan Yuanguan (bd)
  • 43/16. Dayang Jingxuan (943–1027) (także Jingyan)
  • 44/17. Xingyang Qingpou (bd)
  • 44/17. Fushan Fayuan (991–1067) (także Yunjian)
  • 45/18. Touzi Yiqing (1032–1083)
  • 46/19. Dahong Bao’en (1058–1111)
  • 47/20. Tongfa (1082–1140)
  • 47/20. Qingdan (bd)
  • 47/20. Dahong Shanzhi (bd)
  • 47/20. Jingyan Shousui (1072–1147)
  • 48/21. Dahong Qingxian (1103–1180)
  • 46/19. Furong Daokai (1043–1118)
  • 47/20. Kumu Facheng (1091–1128)
  • 47/20. Dayong Qilian (1077–1144)
  • 47/20. Lumen Fadeng (1075–1127)
  • 48/21. Weixian (bd) opat Longan si
  • 47/20. Jingyan Shousui (1072–1147)
  • 47/20. Chanti Weizhao (Baofeng) (1084–1128)
  • 48/21. Zhitong Jingshen (1090–1152)
  • 47/20. Shimen Yuanyi (1053–1137)
  • 47/20. Danxia Zichun (1064–1119)
  • 48/21. Hongzhi Zhengjue (1091–1157) (także jako Tiantong), autor Congronglu
  • 49/22. Jingyin Kumu (bd)
  • 49/22. Liaotang Siche (bd)
  • 49/22. Sizong (1085–1153)
  • 49/22. Zhide Huihui (1097–1183) ta linia skończyła się po 10 pokoleniach
  • 50/23. Mingji Huizuo (ok. 1150- do pocz. lat XIII wieku)
  • 51/24. Donggu Miaoguang (zm. 1253)
  • 52/25. Zhiweng Deju (bd)
  • 53/26. Dongming Huiri (1272–1340) Japonia, opat Kenchō-ji
  • 48/21. Zhenxie Qingliao (1089–1157)
  • 49/22. Tiantong Zongjue (1091–1162)
  • 50/23. Xuedou Zhijian (1105–1192)
  • 51/24. Tiantong Rujing (1163–1228)
  • 52/25/1. Dōgen Kigen (1200–1253) Japonia. Szkoła sōtō
  • 47/20. Lumen Zijue (Jingyin) (zm. 1117)
  • 48/21. Qingzhou Yibian (1081–1149) (Puzhao Yibian)
  • 49/22. Lingyan Sengbao (1114–1173) (Zizhou Bao)
  • 50/23. Yushuan Shiti (bd) (Wangshan Ti)
  • 51/24. Xueyan Huiman (zm. 1206)
  • 52/25. Wansong Xingxiu (1166–1246) opat klasztoru Shaolin; komentarze do Congrong lu
  • 53/26. Xueting Fuyu (1203–1275)
  • 54/27. Lingyin Wentai (zm. 1289) (Shaoshi Wentai)
  • 55/28. Huanyuan Fuyu (1245-1313) (Baoying Fuyu)
  • 56/29. Chunzhuo Wencai (1273-1352) (Shaoshi Wencai)
  • 57/30. Songting Ziyan (bd) (Wan’an Ziyan)
  • 58/31. Ningran Liaogai (1335-1421)
  • 59/32. Jukong Qibin (1383-1452)
  • 60/33. Wufang Kecong (1420-1482)
  • 61/34. Yuezhou Wenzai (1452-1524)
  • 62/35. Zongjing Zongshu (1500-1567)
  • 63/36. Yunkong Changzhong (1514-1588) "druga linia przekazu z klasztoru Shaolin"
  • 64/37. Wuming Huijing (1548-1618)
  • 65/38. Boshan Yuanlai (1575-1630) (Wuyi Yuanlai) linia przekazu "boshan" (kontynuowana do dziś)
  • 66/39. Guhang Daozhou (1585–1655)
  • 67/40. Jianjiang Hongren (1610–1664) malarz
  • 66/39. Xueguan Dao’an (1585–1637)
  • 67/40. Yingxue Hongmin (1606–1671)
  • 68/41. Ren’an Chuanqing (Bada Shanren) (1626–1705) malarz
  • 66/39. Zongbao Daodu (1600–1661)
  • 67/40. Zuxin Hanke (Han Zonglai) (1611–1659)
  • 67/40. Tianran Hanshi (1608–1685)
  • 68/41. Dangui Jinshi (Jin Bao) (1614–1680) wysoki urzędnik Mingów
  • 66/39. Liji Daoqiu (1586–1685)
  • 67/40. Zaisan Hongzan (1611–1681)
  • 65/38. Gushan Yuanxian (1578-1657) (Yongjue Yuanxian) linia przekazu "gushan" kontynuowana do dziś
  • 66/39. Weilin Daopei (1615–1702)
  • 65/38. Huitai Yuanjing (bd)
  • 66/39. Juelang Daosheng (1592–1659)
  • 67/40. Wuke Dazhi (Fang Yizhi) (1611–1671)
  • 67/40. Zutang Dagao (Kun Can) (1612–1673) malarz
  • 67/40/1. Xinyue Xingchou (Donggao Xinyue) (1639–1695) Japonia
  • 67/40. Shilian Dashan (1633–1702)
  • 68/41/1. Nguyễn Phúc Chu (król Wietnamu) (1674–1726) Wietnam
  • 63/36. Huanxiu Changrun (zm. 1585) (Shaoshi Changrun)
  • 64/37. Cizhou Fangnian (zm. 1594) "pierwsza linia przekazu z klasztoru Shaolin"
  • 65/38. Yunmen Yuancheng (1561-1626) (Zhanran Yuancheng), 8 spadkobierców, linia przekazu "yunmen"
  • 66/39. Shiyu Mingfang (1593–1648)
  • 67/40. Weizhong Jingfu (bd)
  • 66/39. Sanyi Mingyu (1599–1665)
  • 66/39. Ruibai Mingxue (1584-1641)
  • 67/40. Po’an Jingdeng (1603-1659) linia przekazu "jiaoshan"
  • 68/41. Guqiao Zhixian (bd)
  • 69/42. Jiantang Dejing (bd)
  • 70/43. Shuo’an Xingzai (bd)
  • 71/44. Minxiu Fuyi (zm. 1790)?
  • 72/45. Biyan Xiangjie (1703-1765)
  • 73/46. Jizhou Chengyao (zm. 1737)?
  • 74/47. Juchao Qingheng (bd) (Juyue Qingheng)
  • 75/48. Xingyuan Juequan (bd)
  • 76/49. Moxi Haiyin (bd)
  • 77/50. Yuehui Liaochan (bd)
  • 78/51. Liuchang Wuchun (bd)
  • 79/52. Jiehang Daxu (bd)
  • 80/53. Yunfan Changzhao (bd)
  • 81/54. Fengping Zhaoci (bd)
  • 82/55. Zhuoran
  • 83/56. Huida
  • 82/55. Dejun Zijue (bd)
  • 83/56. Jitang Jiatai (bd)
  • 84/57. Zhiguang Wenjue (Zhiguang Mixing) (1889-1963)
  • 85/58. Dongchu Denglang (1908-1977)
  • 86/59. Mingshan Chuanxin (1913–2001)
  • 86/59. Huikong Shengyen (1930-2009) linia przekazu szkoły Góry Bębna Dharmy (Tajwan i Stany Zjednoczone)
  • 53/26. Yelü Chucai (1189–1243)
  • Zobacz[ | edytuj kod]

  • Chan
  • Zen
  • Absolut (łac. absolutus – bezwarunkowy, niezwiązany) – osobowy lub bezosobowy pierwotny byt, doskonały, najwyższy, pełny, całkowicie niezależny, nieuwarunkowany i niczym nieograniczony.Juefan Huihong (覺範慧洪; ur. 1071, zm. 1128) – chiński mistrz chan z frakcji huanglong szkoły linji. Znany także jako Dehong (德洪) i Qingliang Huihong (清凉慧洪).


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Hakuin Ekaku (白隠慧鶴 1686-1769) – był japońskim mistrzem zen, który wywarł olbrzymi wpływ na buddyzm zen. Hakuin przekształcił szkołę zen rinzai z upadającej tradycji, pozbawionej ścisłej praktyki w szkołę znaną z ostrego stylu medytacji i praktyki kōan (zen)ów. Wszyscy współcześni praktycy rinzai używają metod wyprowadzonych z nauk Hakuina.
    Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).
    Dahui Zonggao (大慧宗杲) (ur. 1089, zm. 1163) (kor. Taehye Chonggo (대혜종고) | jap. Daie Shūkō (ダイエシュウコウ) | wiet. Đại Huệ Tông Cảo) – chiński mistrz chan ze szkoły linji odłamu yangqi.
    Furong Daokai (芙蓉道楷; ur. 1042, zm. 1118) (kor. Puyong Togae; jap. Fuyō Dōkai; wiet. Phù Dung Đạo Khải) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong.
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Zhenxie Qingliao (真歇清了; ur. 1088, zm. 1151; kor. Chinhŏl Ch’ŏngyo; jap. Shinketsu Shōryō; wiet. Chân Yết Thanh Liễu) – chiński mistrz chan szkoły caodong, uczeń mistrza chan Tiantonga Zongjiego.
    Huayan – (Kwiatowa Girlanda; 華嚴 pinyin Huáyán; kor. Hwaeom 화엄; jap. 華厳宗 Kegon-shū; wiet. Hoa nghiêm) – chińska szkoła buddyjska (chin. zong 宗) odwołująca się do intelektu (tak jak i tiantai), powstała około VI wieku w Chinach (nie ma jej odpowiednika w Indiach). Szkoła ta rozwijała się w Chinach od lat 500. do połowy lat 800. Idee szkoły miały wielki wpływ na teorię i praktykę szkoły chan w Chinach.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.032 sek.