Windows-1250

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z CP1250)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Windows-1250, CP-1250strona kodowa używana przez system Microsoft Windows do reprezentacji tekstów w językach środkowoeuropejskich używających alfabetu łacińskiego, na przykład albańskim, chorwackim, czeskim, polskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, węgierskim. Może być także użyta w przypadku tekstów niemieckojęzycznych: będą one wtedy identyczne jak te kodowane w Windows-1252.

Europa Środkowa – region położony pomiędzy różnie definiowanymi Europą Zachodnią i Europą Wschodnią. Europa Północna, Południowa i Południowo-Wschodnia również wpływają na zakres tego pojęcia, w zależności od ujęcia ich granic. Pojęcie rozumiane jest różnie w zależności od okresu historycznego.Windows-1252, znane także jako CP-1252, jest 8–bitowym kodowaniem znaków będącym nadzbiorem kodowania ISO-8859-1, różniącym się od niego tym, że używane są miejsca znaków kontrolnych z przedziału 0x80–0x9F. Windows-1252 jest stosowane w systemach Microsoft Windows z angielskojęzycznymi, bądź zachodnioeuropejskimi ustawieniami językowymi.

Podobieństwo do ISO 8859-2[ | edytuj kod]

Windows-1250 jest podobny do ISO 8859-2 – posiada wszystkie jego drukowalne znaki (a także kilka dodatkowych), lecz kilka z nich zajmuje inne miejsca (w przeciwieństwie do Windows-1252, w którym wszystkie drukowalne znaki zajmują te same miejsca co w ISO 8859-1). Wydaje się że większość zmian została wykonana w celu zachowania pozycji przez wspólne znaki ze stroną kodową Windows-1252. Obecne są jednak trzy przeniesione znaki (Ą, Ľ, ź), których zmiany miejsca nie da się wytłumaczyć w ten sposób. Różnice są przedstawione w poniższej tabeli. Z polskich znaków diakrytycznych różnice obejmują Ą, ą, Ś, ś, Ź, ź.

Unicode – komputerowy zestaw znaków mający w zamierzeniu obejmować wszystkie pisma używane na świecie. Definiują go dwa standardy – Unicode oraz ISO 10646. Znaki obu standardów są identyczne. Standardy te różnią się w drobnych kwestiach, m.in. Unicode określa sposób składu.Język albański (alb. Gjuha shqipe) – język indoeuropejski z grupy satem, którym posługuje się ok. 6,2 mln Albańczyków zamieszkujących Albanię (3,6 mln), Kosowo (1,7 mln), Macedonię (450 tys.), a także Włochy (Arboresze) i Grecję (Arwanici). W Albanii, Kosowie i Macedonii posiada on status języka urzędowego.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Ś – dwudziesta piąta litera alfabetu polskiego. Jest także w użyciu w języku czarnogórskim, w białoruskiej łacince i w języku dolnołużyckim. W języku wilamowskim (wymysiöeryś) jest tożsama ze znakiem Sz w języku polskim.
Microsoft Windows (ang. windows „okna”, IPA: [maɪkɹoʊsɑːft ˈwɪndoʊz]) – rodzina systemów operacyjnych stworzonych przez firmę Microsoft. Systemy rodziny Windows działają na serwerach, systemach wbudowanych oraz na komputerach osobistych, z którymi są najczęściej kojarzone.
Znaki drukowalne – wszystkie znaki występujące w tekście zapisanym cyfrowo (komputerowo), które widać na ekranie monitora i w druku. Są to wszystkie znaki oprócz spacji, tabulatorów i innych znaków sterujących (kodów sterujących), które mają bezpośredni wpływ na wygląd treści publikacji, jak np. znak przeniesienia wyrazu, znak wymuszenia nowego wiersza, lub znak początku kolejnego akapitu.
ISO 8859-2 lub bardziej formalnie ISO/IEC 8859-2, również znane jako Latin-2, bądź "środkowo–" i "wschodnioeuropejskie", jest drugą częścią standardu kodowania znaków zdefiniowanego przez organizację ISO. Składa się ze 191 znaków łacińskiego pisma, z czego każdy jest zapisywany przy pomocy ośmiu bitów. Na jego podstawie została utworzona Polska Norma (PN-93/T-42118) opisująca kodowanie polskich znaków diakrytycznych w kodach 8 bitowych.
Znaki diakrytyczne (gr. diakritikós – odróżniający) – znaki graficzne używane w alfabetach i innych systemach pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające artykulację tej litery i tworzące przez to nową literę. W alfabetach sylabowych mogą zmienić znaczenie całej sylaby.
ISO 8859-1, lub bardziej formalnie ISO/IEC 8859-1, czy też Latin-1, bądź "zachodnioeuropejskie", jest pierwszą częścią ISO/IEC 8859 – standardu kodowania znaków ustalonego przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną, a później wspólnie utrzymywanym przez ISO i IEC. Standard po rozszerzeniu o dodatkowe przypisania znaków, jest podstawą dla dwóch powszechnie używanych mapowań znaków, znanych jako ISO-8859-1 (proszę zauważyć dodatkowy łącznik) i Windows-1252.
Ľ – graf, który znaleźć można tylko w alfabecie słowackim. Litera ta zapisywana jest jako "L" ze znakiem diakrytycznym, przypominającym apostrof. Literę tę wymawia się jak podniebienne [ʎ], dźwięk jest podobny do "lj-", jak w słowie "Ljubljana" lub "milion".

Reklama